ตอนที่ 496 โชคชะตาลึกโชคชะตาตื้น2

ตอนที่ 496 โชคชะตาลึกโชคชะตาตื้น2

เมื่อคิดถึงช่วงเวลานั้นที่เพิ่งรู้จักกับเป่หมิงโม่ มุมปากของกู้ฮอนก็ยกขึ้นยิ้มเบาๆ

เวลานั้น เธอยังสามารถเผชิญหน้ากับเขาได้อย่างเปิดเผย;

เวลานั้น เธออ้าปากมือปัดไปเรื่อยก็เหมือนนักรบตัวน้อยก็ไม่ปาน ที่ต่อสู้กับนายทุนหน้าเลือดอย่างเขา

“แม่ ดูแล้วพ่อจะทำให้คนเกลียด แต่ก็ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะชอบเขา ใช่ไหม?” เฉิงเฉิงกะพริบตาที่สดใส

“...” กู้ฮอนตักเค้ก แล้วมองเจ้าตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ “ใช่”

เธอไม่อยากโกหกเขา จึงให้คำตอบที่แน่นอนกับลูกชาย

“ผมก็ชอบคุณพ่อ...” ดวงตาที่ชัดแจ๋วของเฉิงเฉิงเปล่งประกายความบริสุทธิ์ จากนั้นก็จางลงไป “แม้ว่าเขาจะไม่ชอบผมก็ตาม...”

การแสดงท่าทีที่เหงาของเฉิงเฉิง กู้ฮอนเห็นแล้วเจ็บปวด

กู้ฮอนวางช้อนลง ยื่นแขนออกไปดึงร่างเล็กๆของลูกชายเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเอง

ลดริมฝีปากลง จูบหน้าผากของลูกชายเบาๆ

นิ้วเรียวยาวถูไปที่ใบหน้าที่นุ่มลื่นของลูกชาย “ลูกรัก หนูรู้ไหม...พ่อของหนูเขา ไม่ได้ไม่ชอบหนู น่าจะไม่รู้ว่าจะแสดงออกว่าชอบยังไง ยังไงหนูก็เป็นลูกชายของเขา ให้เวลาเขาอีกหน่อย แล้วเขาจะดีกับหนูเอง หืม?”

เงาในวัยเด็กของเป่หมิงโม่ เธอรู้บ้างไม่มากก็น้อย

แม้ว่าระหว่างพวกเขาจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่น่าพึงพอใจมากมาย แต่เธอยังคงเห็นใจกับสิ่งที่เขาได้ประสบ

สำหรับลูก เธอคาดว่าเขาคงยังต้องใช้เวลาอีกมาก ถึงจะสามารถค่อยๆเรียนรู้ที่จะเข้าหา และเผชิญยังไง

ในบรรดาลูกทั้งสามคน เฉิงเฉิงใช้เวลาอยู่ด้วยกันกับเป่หมิงโม่มากที่สุด ความรู้สึกก็แน่นแฟ้นมากกว่า

“อย่างนั้น แม่ก็ให้เวลาอีกหน่อยกับพ่อได้ใช่ไหม?” เฉิงเฉิงเงยหน้าขึ้นในอ้อมแขนของเธอ และถามกะทันหัน

“เพราะอะไร?” เธอขมวดคิ้ว

“ให้เวลาพ่อมากหน่อย เขาจะหันกลับมาพบความดีของแม่...” ในลูกตาของเฉิงเฉิง สะท้อนใบหน้าที่ละเอียดอ่อนของกู้ฮอน

เฉิงเฉิงจะไม่รู้ได้อย่างไร ว่าพ่อได้มุ่งมั่นที่จะแต่งงานกับเฟยเอ๋อ

ในคืนนั้นเขาจำได้ตลอด คำพูดที่พ่อเคยพูดกับเขา: [เฉิง ลูกต้องจำไว้ ว่าหลังจากเติบโตขึ้น ไม่รักก็ไม่ต้องแต่งงาน]

เขาถามคุณพ่อ [เพราะอะไร?]

กลับคิดไม่ถึงว่าพ่อจะพูดว่า: [เพราะว่าพ่อทำไม่ได้ หวังว่าลูกจะสามารถ!]

กู้ฮอนมีอารมณ์ทนไว้

ในรูม่านตาของเฉิงเฉิงมีความกระตือรือร้น ขมวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “แม่ จริงๆนะ ได้โปรดคุณให้เวลากับพ่อมากอีกหน่อย...”

“เฉิงเฉิง...”เธอถอนหายใจ และกอดเขาไว้แน่น “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่แม่ให้เวลากับพ่อรึเปล่า แต่พ่อและแม่ ยืนอยู่บนเส้นขนานสองเส้นเสมอ...เข้าใจไหม?”

ดังนั้น ไม่ว่าเธอจะให้เวลายังไง ไม่ว่าเป่หมิงโม่จะหันกลับมายังไง สิ่งที่เรามองต่างกัน

“ไม่เข้าใจ!” หัวของเฉิงเฉิงก็มุดเข้าไปในเสื้อผ้าของคุณแม่ เสียงสะอื้น ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา “คุณพ่อไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณป้าเฟยเอ๋อจริงๆ คุณพ่อไม่ได้รักคุณป้าเฟยเอ๋อ...”

“...”กู้ฮอนตกตะลึงไปชั่วขณะ ตบหลังของลูกชายเบาๆ “หึหึ เจ้าเด็กโง่ นั่นเป็นเพียงแค่ความคิดที่หนูปรารถนา โลกของผู้ใหญ่ ไม่ได้เป็นอย่างที่หนูคิดไว้...”

“เป็นความจริง! คุณพ่อเคยบอกผม ไม่รักไม่แต่งงาน...”

“ใช่...” กู้ฮอนพยักหน้า อดทนต่อความขืมขื่น “ฉันก็เคยได้ยินเขาพูด ดังนั้นเราอวยพรเขาเถอะ...”