ตอนที่ 501 อัปลักษณ์1

ตอนที่ 501 อัปลักษณ์1

“หยางหยาง เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ไปมุดรูหมามาเหรอ หรือไม่เล้าไก่มา?” เธอถอนหายใจ นั่งลง วางเฉิงเฉิงลง ดึงหยางหยางมาปัดฝุ่นให้

“ฮือ—”

เสียงร้องไห้ที่ดังเกินจริงจนทำให้สะเทือน หยางหยางรีบเข้าสู้อ้อมแขนของคุณแม่ กอดไว้แน่นหนา น้ำตาน้ำมูก ถูในอ้อมแขนของคุณแม่ ปากยังคร่ำครวญ—

“แม่...ในที่สุดแม่ก็มา หยางหยางคิดถึงคุณมาก...ฮือ...หยางหยางไม่ได้ไปมุดรูหมา หยางหยางก็ไม่ได้ไปเล้าไก่...หยางหยางแค่ไปให้อาหารหมู...ฮือ...ฟูด...”

เจ้าตัวเล็กร้องไห้หนักมาก จนแทบหายใจไม่ออก

“อาววู้...” เชี่ย อาววู้สองครั้งข้างๆขาของหยางหยาง เสียงหึ่ง: “[หยางหยางเจ้าลิงซน!นายแน่ใจนะว่าแค่ให้อาหารหมู แต่ไม่ใช่ไปวุ่นวายในเล้าหมูของคนอื่น เพียงแค่บังคับให้พวกเขาเป็นตือบ้วยก่ายเหรอ? หึ ดูถูกนาย!]

“...”กู้ฮอนถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ มิน่าบนตัวเจ้าตัวเล็กจะมีกลิ่นขี้หมู

“ฮือ...หยางหยางไม่ต้องการไอ้พ่อนกนั่น หยางหยางต้องการแค่แม่..แม่อย่าไม่ต้องการหยางหยางนะ...ฮือ....ไอ้พ่อนกเอาแต่ด่าคนอื่น ยังพาให้ตัวน่าเกลียดไปไหนมาไหน หยางหยางเกลียดเขา...หึ...”

หัวของหยางหยางมุดอยู่ตรงขาของแม่และสั่นอย่างหนัก ดวงตายังมิวายมองไปยังเฟยเอ๋อที่ลงจากรถมา หึ!

เฟยเอ๋อกัดริมฝีปาก เห็นได้ชัดว่าสีหน้าซีดขาว

อดทนกับหยางหยางไม่ใล่แค่วันสองวัน แต่เด็กคนนี้เป็นลูกของเป่หมิงโม่ เธอ...จึงทำได้แค่ยอมรับ

“อาววู้...” เชี่ย ทันใดนั้นก็รู้สึกถูกมีส่วนเกี่ยวข้อง ดวงตาของสุนัขจ้องหยางหยาง และกัดฟัน: [ไอ้หยางหยาง ที่แท้นายให้พ่อนายขอคนอัปลักษณ์เหรอ! ให้ฉันทำอะไร? ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์นะ...]

‘เชี่ย’ มองสุนัขขนเหลืองเมื่อครู่อย่างไม่เต็มใจ อาววู้ ที่ไหนยังมีร่องรอยของมัน?

‘เชี่ย’ เกาอุ้งเท้าอย่างไม่เต็มใจ และร้องอย่างเงียบๆ: [อาววู้ คนอื่นเขาแค่ชอบหมาขนเหลืองที่ผอมโซ เป็นหมาอัปลักษณ์ที่ไหนกัน?...คนอื่นเขาแค่ชอบเหลือง...เอ่อ อิอิ แม้ว่าสีนี้จะเป็นสีไปหน่อย แต่คนอื่นก็ชอบ...ยิ่งเหลืองยิ่งดี...และยังชอบความผอม และยังชอบความมีกระดูก หยดขนาดนี้ อาววู้...หยางหยางนายคืนหมาขนเหลืองของฉันมา...]

“ฮือ ฮือ...” ท่าทางหยางหยางที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำให้กู้ฮอนเจ็บปวด

ถอนหายใจ และรีบกอดลูกชายไว้ในอ้อมแขน “พอแล้วลูกรักเด็กดี แม่ก็อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องร้องไห้แล้ว หืม?”

ไม่ว่าลูกจะร้องไห้จริงรึปลอม แต่สำหรับคนเป็นแม่ ไม่อยากเห็นลูกต้องเสียใจแม้แต่นิด!

เฉิงเฉิงท่าทางสง่างาม กลอกตาบน

หยางหยางแสดงละครได้ดีมาก หากไม่แบบนี้ คุณพ่อจะปล่อยเขาไปได้อย่างไร?

“เบลล่า—” เฉิงเฉิงลดสายตาลง ชำเลืองมองอุ้งมือที่เกาพื้นของสุนัข

“อาววู้...” เบลล่าเงยหน้าขึ้นมาเฉยๆ ใบหน้าเสียใจนอนลงที่ข้างขาของเฉิงเฉิง ถูแรงๆ ส่งเสียงคร่ำครวญ: [นายน้อย นายดีกับฉันที่สุด ชื่อเบลล่านี้ดูไฮโซขนาดไหน! คนอื่น...เอ่อไม่ สุนัขไม่เอาชื่อ ‘เชี่ย’ บ้านนอกแบบนี้หรอก!]

หยางหยางยังคงอยู่แกล้งตายอยู่ในอ้อมแขนของคุณแม่

“ฮือฮือ แม่ ผมไม่ต้องการเห็นหน้าตายของไอ้พ่อนกคนนั้น!”