ตอนที่ 509 เมื่อไหร่พี่น้องจะได้มารวมตัวกัน1

ตอนที่ 509 เมื่อไรห่พี่น้องจะได้มารวมตัวกัน1

“ขอโทษ?”

กู้ฮอนตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นก็รู้สึกอยากจะหัวเราะเยาะ

“ใช่...” ใบหน้าที่ขี้อายและเรียบง่ายของคุณป้าฟาง ทำอะไรไม่ถูก “บางทีเธออาจคิดว่าป้าพูดคำนี้ออกมากะทันหัน แต่ป้าขอร้อง ให้เวลากับโม่โม่หน่อยได้ไหม...”

กู้ฮอนส่ายหน้า พูดขัดคุณป้าฟาง “คุณน้าคุณเข้าใจผิดแล้ว เป่หมิงโม่ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อฉัน นอกจากเขาเป็นพ่อของลูก ฉันเป็นแม่ของลูกแล้ว ก็ไม่ได้ใส่ใจว่าใครทำอะไรผิดกับใครทั้งนั้น”

“เสี่ยวกู้...” คุณป้าฟางจับมือของกู้ฮอนไว้แน่น เหมือนว่าอยากจะพูดอะไรต่อ กลับคิดจะพูดแต่ก็ต้องหยุดไว้

กู้ฮอนดึงมือออก พยายามยิ้ม ใบหน้าที่สวยงามเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “คุณน้า ฉันรู้สึกเหนื่อยแล้ว หากคุณไม่มีอะไรแล้ว ฉันอยากจะไปพักผ่อนก่อน”

“เฮ้อ...” สุดท้ายคุณป้าก็ถอนหายใจ เมื่อเห็นว่ากู้ฮอนไม่อยากฟัง เธอจึงต้องปล่อยมือ “เสี่ยวกู้ ไม่ว่าเธอจะเชื่อรึไม่ ป้ารู้ ในใจของโม่โม่มีเพียงเธอ...”

*

ในคืนที่เหน็บหนาวราวกับน้ำ

หลังจากที่หยางหยางถูกเป่หมิงโม่ตีก้นแล้ว ไม่มีเสียงร้องไห้โหยหวนขิงหยางหยางแล้ว บ้านไร่ถึงจะเงียบสงบลง

ภายในบ้านอิฐ แสงไฟที่ไม่ค่อยสว่าง

การตกแต่งของตัวบ้าน ยังคงรักษาสไตล์ของชนบทของศตวรรษที่ผ่านมา แต่เฟอร์นิเจอร์ที่คลาสสิกกลับมีความเป็นเอกลักษณ์

หยางหยางนอนอยู่บนฟูกเตียงนอน ถอดกางเกงแล้วยกก้นขึ้นสูงๆ ที่แดงบวมทั้งแผง

หัวของเจ้าตัวเล็กมุดอยู่ตรงหมอน น้ำตาไหลพราก เปียกปอนไปทั่ว

ปากก็พูดบ่น “ฮือฮือ...หากหยางหยางไม่มีพ่อแล้วถูกหัวเราะเยาะ หยางหยางก็ไม่ต้องการไอ้แก่คนนั้น หยางหยางต้องการแค่แม่...แม่พาหยางหยางไปเถอะ...ฮือฮือฮือ หยางหยางต้องการมีชีวิตกับแม่เหมือนแต่ก่อน...”

กู้ฮอนทายาให้ลูก ในขณะนั้นก็รู้สึกเหมือนมีดกรีดหัวใจ

แม้จะรู้ว่าหยางหยางถูกเป่หมิงโม่สั่งสอนไปครั้งสองครั้ง กำจัดความดื้อรั้นของเด็กคนนี้ก็ไม่มีอะไรผิด แต่ในโลกนี้ไม่มีแม่คนไหนที่ไม่รักลูกตัวเองบ้าง?

เพียงแต่ ใช้ชีวิตเหมือนแต่ก่อน? “หยางหยางอยากกลับอเมริกาแล้ว?”

ยังจำได้ปีนั้น เธอพาหยางหยางใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ตอนนั้น เธอยังไม่รู้ว่าเฉิงเฉิงอยู่ที่ไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอย่างเป่หมิงโม่...

แต่อยากให้หยูฟืนรักษาโรค แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าหยูฟืนไม่ใช่แม่ของตัวเอง

ยิ่งไม่คาดคิด ต่อมาจะตั้งครรภ์จิ่วจิ่ว..

โชคชะตา ราวกับว่าจะไม่เคยช่วยตัวเอง

“เอ่อ งั้นก็ไม่ใช่....” หยางหยางร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำเป็นเล่น อเมริกามีแต่งผู้หญิงต่างชาติ แม้จะมีผมทองตาเป็นสี รูปร่างสูงโปร่ง จะไร้เดียงสาและสนุกเท่าผู้หญิงบ้านนอกได้อย่างไร “หยางหยางชอบที่นี่ แม่พาหยางหยางกลับบ้านเถอะ หยางหยางไม่อยากอยู่ตระกูลเป่แล้ว...”

มือที่ทายาอยู่ของกู้ฮอนก็หยุดชะงัก