ตอนที่ 540 ผมมีบ้านตระกูลดีหลังหนึ่ง2

ตอนที่ 540 ผมมีบ้านตระกูลดีหลังหนึ่ง2

กู้ฮอนในขณะนี้กำลังร้องไห้อย่างไม่มีน้ำตา สมองใครกระตุกไปสะกิดให้พวกเขาคิดถึงครอบครัวที่มีคนแก่คนป่วยคนพิการ โอ้ฟ้าสวรรค์ ไปจะมาช่วยพวกเรา...

“โครก...”

ท้องของชายอ้วนเตี้ยเริ่มร้องแล้ว เขามองดูชายผอมสูงอย่างระมัดระวัง “พี่เขย ท้องผมหิวแล้ว”

ชายผอมสูงลุกขึ้นยืนแล้วมองเขาแว๊บหนึ่ง “พาคุณออกมาอะไรก็ทำไม่สำเร็จ รู้จักแต่กิน สองวันนี้มาม่าที่เอามาสองกล่องก็ทานจนหมดแล้ว”

ชายอ้วนเตี้ยพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “ผมก็หิวไง อีกอย่างคุณทำชามโตมีทั้งซุปทั้งน้ำ ของผมแห้งๆชิ้นเดียว ไม่ทานเยอะหน่อยจะอิ่มได้อย่างไร”

ใช่ คนคนนี้ทานแห้งมาตลอด

ชายผอมสูงโกรธจนไม่รู้จะทำยังไง “คุณก็อดทนไว้ก่อน”

“โครก...”

“ผมก็บอกแล้วไง ให้คุณอดทนไว้ก่อน”

“พี่เขย ไม่ใช่ของผม เป็นของพี่เขย...”

ชายผอมสูงรู้สึกท้องของตัวเองโล่งๆ

“พี่เขย พี่เขย” ใช่อ้วนเตี้ยดึงแขนเสื้อของเขาอย่างระมัดระวัง แล้วก็ส่งสัญญาณปากไปทางด้านหลุม

“คุณกำลังทำอะไร?” ชายผอมสูงไม่เข้าใจ

“พี่เขย เมื่อกี้พี่เขยบอกว่ามีเนื้อสุนัขทานไม่ใช่หรือ?...” ชายอ้วนเตี้ยพูดอย่างระมัดระวัง แล้วก็รีบถอยหลังไปหลายก้าว เขากลัวจะพูดอะไรผิดแล้วโดนตบอีก

ชายผอมสูงงหันไปมองเขาแว๊บหนึ่ง “เป็นเพราะคุณทำให้โกรธจนเลอะเลือน”

แล้วหลังจากนั้นก็ยื่นมือชี้ไปในหลุม “งั้นคุณยังยืนเซ่ออยู่ทำไม ไปเอาสุนัขตัวนั้นขึ้นมา พวกเราฆ่าแล้วกินมันซะ”

“ได้เลย ได้เลย ผมก็รออยู่แล้วแหละ” ดวงตาทั้งคู่ของชายอ้วนเตี้ยเริ่มแวววาวเป็นประกาย รีบพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินไปทางด้านหลุม

มาถึงข้างหลุม เขาล้วงเอาเชือกม้วนหนึ่งออกมาจากในกระเป๋า เอาด้านหนึ่งไว้ในมือ แล้วเอาอีกด้านโยนลงไปในหลุม แล้วยิ้มแฉ่งพูดกับหยางหยางว่า “เด็กน้อย เอาสุนัขตัวนั้นผูกกับเชือกไว้ เดี๋ยวทำเนื้อสุกแล้ว จะแบ่งขาสุนัขให้หนึ่งข้าง”

หยางหยางเม้นปากเมิน มองดูเบลล่า

“โฮ่ง...”แววตาเบลล่ามองดูหยางหยางอย่างขอความช่วยเหลือ

หยางหยางเดินไปข้างตัวเบลล่า แล้วหอบมาอุ้มไว้ และก็ไม่ได้เอาเชือกผูกมันไว้ แต่ใช้ร่างกายเล็กๆของตัวเองปกป้องมันไว้

หยางหยางเงยหัวมองดูชายอ้วนเตี้ย ท่าทางนั้นไม่แพ้ให้กับเป่หมิงโม่เลย “อยากกินสุนัขของผม พวกคุณฝันไปเถอะ อีกอย่าง รีบปล่อยผมกับแม่ไป ไม่อย่างนั้นพวกคุณจะเสียใจ”