ตอนที่ 62 รับมือไม่ทัน2

ตอนที่ 61 ทันใดนั้น กริ๊ง2

เป่หมิงโม่ยังคงสวมชุดสูทแฮนเมดจากร้านหรูชื่อดัง เส้นผมดำขลับหวีเรียบเข้าทรง โครงหน้าคมเข้มเยือกเย็นเหมือนเคย

"ประธาน……"กู้ฮอนเอ่ยพึมพำออกมา

เป่หมิงโม่ไม่แม้แต่จะชำเลืองตาขึ้นมอง ยังคงตรวจดูเอกสารต่อไป

ราวกับหลายวันที่ผ่านมานี้ เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาทั้งหมดกลับไปสู่จุดเริ่มต้น เขา……เย็นชาจนเธอไม่รู้ควรจะทำอย่างไรไปชั่วขณะ ความเงียบเหงาแล่นเข้ามาในจิตใจ “ประธานคะ ได้ยินว่าจะจัดแข่งขันชิงแชมป์โปรเจกต์ ‘หยิง’ ตอนบ่ายโมงตรงหรือคะ?”

“อืม” เขาตอบกลับเรียบ ๆ เสียงหนึ่ง

แล้วก็เงียบงันลงอีกครั้ง

“งั้น……” เธอนิ่งไปสักครู่อย่างระมัดระวัง ดวงตาสีดำจดจ้องอารมณ์ของเขาอย่างละเอียด “ต้องการให้ฉันทำอะไรไหมคะ?”

เป่หมิงโม่ถึงได้ช้อนตาขึ้นมองเธอ ในดวงตาเรียวยาว ฉายแววอ่อนล้าออกมาแวบหนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากบางยิ้มเยาะ “คนที่ทำรายงานการประชุมยังทำให้ดีไม่ได้ แล้วเธอคิดว่าเธอยังทำอะไรได้อีก?”

เขาอ้างถึงครั้งก่อนที่เธอทำรายงานอัลบัมภาพของประธานฉบับนั้น

แก้มของกู้ฮอนร้อนผ่าว กัดปากโดยสัญชาตญาณ

โทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้นมาในเวลานี้

เธอหลุบตาลง เดินไปยังโซฟาอย่างเสียมารยาท เหมือนอย่างทุกครั้ง เปิดโทรศัพท์ขึ้น ข้อความหนึ่งพุ่งเข้าสู่สายตาเธอ—

การแข่งขันจัดก่อนเวลา เธอกลับไม่ยอมบอกฉัน! ไม่ว่าในใจเธอจะมีแผนอะไรอยู่ก็ตาม ส่งพิมพ์เขียวให้กับอันขีเดี๋ยวนี้ ตอนเที่ยงกลุ่มธุรกิจกู้จะมาร่วมแข่งแล้ว PS: อย่าบังคับให้ฉันต้องใช้กำลังนะ ฉันแพ้ไม่ได้ และเธอก็ห้ามแพ้เหมือนกัน!--กู้เซิงเทียน

นิ้วมือสั่นเทา

ขณะที่จ้องมองข้อความจากพ่อบนหน้าจอ สีหน้าของเธอพลันซีดขาว

เมื่อนึกถึงพิมพ์เขียวขึ้นมาอีกครั้ง หน้าผากของเธอก็มีอาการปวดจาง ๆ

ขณะที่แอบเหลือบมองไปยังคอมพิวเตอร์บนโต๊ะของเป่หมิงโม่ หัวใจของกู้ฮอนก็สั่นระรัว…...

*

คฤหาสน์ตระกูลเป่หมิง

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมายังสวนเขียวขจี

ใต้เงาร่มไม้ สุนัขพันธ์ุชาร์เป่ยหนังย่นตัวหนึ่งกำลังนอนแผ่ กินอย่างขี้เกียจอยู่ริมกองก้อนกรวด