ตอนที่ 622 เฉียวเฉียวเป็นยังไงบ้าง

ตอนที่ 622 เฉียวเฉียวเป็นยังไงบ้าง

เขาพูดจบ ก็สตาร์ทรถ พวกเขาค่อยๆ ขับไปตามท้องถนน

ประสิทธิภาพของรถคันนี้ดีมาก มีความยืดหยุ่นระหว่างอยู่บนรถ

กู้ฮอนยังไม่เคยรู้สึกถึงความเร็วที่รวดเร็วขนาดนี้ เธอหลับตาแน่น มือก็โอบเอวของโล่ฮานไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวข้างหู

***

แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่กู้ฮอนนั่งมอเตอร์ไซค์ แต่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก

“คุณโล่ คุณช่วยขับช้ากว่านี้หน่อยได้ไหม!” ในที่สุดกู้ฮอนก็ทนไม่ได้ ตะโกนอยู่ข้างหลัง

โล่ฮานยิ้มเล็กน้อย “คุณกู้ไม่ค่อยชินใช่ไหม” พูดแล้วเขาก็ค่อยลดความเร็วลง

ถึงอย่างนั้น กู้ฮอนก็ยังรู้สึกหวั่นๆ เล็กน้อยเมื่อนั่งอยู่บนนั้น

หลังจากเสียงลมหวีดหวิวผ่านไป รถค่อยๆ ชะลอความเร็ว และหยุดลงในที่สุด

“คุณกู้ ลงได้แล้ว ถึงบ้านแล้ว” โล่ฮานจอดรถแล้ว เอื้อมมือไปเคาะหมวกกันน็อกของกู้ฮอน

กู้ฮอนถอนหายใจยาว น่าตื่นเต้นเกินไปไหม เธอถอดหมวกกันน็อกแล้วยื่นให้โล่ฮาน

เมื่อขาถึงพื้น ทั้งร่างกายรู้สึกเบาหวิว เธอคิดในใจว่าครั้งหน้าจะไม่ซ้อนมอเตอร์ไซค์ของโล่ฮานอีก

“แม่ กลับมาแล้ว” เมื่อกู้ฮอนเข้าไปในบ้าน หยางหยางก็วิ่งมาทันที

“แม่ อุ้มอุ้ม...” ทารกน้อยก็วิ่งมาด้วย

มีเพียงเฉิงเฉิงที่นั่งทำการบ้านอยู่บนโต๊ะน้ำชาอย่างตั้งใจ เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมามองกู้ฮอน จากนั้นก็ก้มลงเขียนต่อ

กู้ฮอนก้มตัวลงอุ้มจิ่วจิ่วขึ้นมา จากนั้นก็หอมแก้มเล็กๆ ของเธออย่างแน่นหนา “ทารกน้อย คิดถึงแม่ไหม”

“อืม...คิดถึงแม่แน่นอน” มือของจิ่วจิ่วกอดคอของกู้ฮอนไว้แน่น

“เอ๋ ในมือของแม่ถืออะไรเหรอ?” แวบเดียวหยางหยางก็เห็นถุงอาหารในมือของกู้ฮอน

“แม่ซื้อมาให้พวกหนูกิน” เวลานี้โล่ฮานก็เดินเข้ามาจากด้านนอก

“คุณครูโล่ คุณมาพร้อมกับแม่เหรอ?” หยางหยางถาม

โล่ฮานพยักหน้า “ช่างเถอะ หยางหยางวันนี้คุณครูฝากการบ้านอะไรไว้ให้พวกเธอเหรอ ยังไม่รีบไปทำ ไม่งั้นไม่มีให้เธอกินนะ” จับจุดอ่อนของหยางหยางได้ เขาหันตัวไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง เปิดการบ้านแล้วเริ่มทำการบ้าน

“โล่ฮาน คุณรู้วิธีจริงๆ เมื่อก่อนฉันให้เขาทำการบ้าน ไม่เคยเชื่อฟังง่ายขนาดนี้” กู้ฮอนมองโล่ฮานแล้วพูด

โล่ฮานเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย “เด็กแต่ละคนมีวิธีในการแนะนำที่แตกต่างกัน”

“เอ๋ คุณป้าแอนนิล่ะ?” กู้ฮอนพวกเขากลับมาได้สักพักแล้ว แต่ก็ไม่เห็นแอนนิ

จิ่วจิ่วพูด “คุณป้าแอนนิไปซื้อผัก”

กู้ฮอนพยักหน้า ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงลั่วเฉียวที่กำลังตั้งครรภ์ สองวันมานี้ยุ่งจนไม่ได้ถามถึงเธอ ยัยคนนี้ไม่ใช่ว่าไปโรงพยาบาลไปทำเรื่องโง่ๆ หรอกนะ

เธอก้มตัววางจิ่วจิ่วไว้บนพื้น “ทารกน้อย หนูไปเล่นเองก่อนนะ แม่จะคุยธุระกับคุณลุงเล็กน้อย”

จิ่วจิ่วพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็วิ่งไปเล่นตุ๊กตาที่ห้องนอนของกู้ฮอน

“ครูโล่ เราไปพูดคุยที่ห้องอาหาร” กู้ฮอนพูดแล้วเดินไปทางห้องอาหาร

หลังจากโล่ฮานเหลือบมองหยางหยาง ก็เดินตามเข้าไปห้องครัว “คุณกู้ มีธุระอะไรเหรอ?”

“คุณโล่ หลังจากวันนั้นที่พวกคุณไปแล้ว สองสามวันมานี้ก็ไม่ได้เจอเฉียวเฉียว เธอเป็นยังไงบ้าง?” กู้ฮอนถาม

โล่ฮานยิ้มเล็กน้อย “เธอจะเป็นยังไงได้ หลังจากกลับถึงบ้านไปก็ไปกอดพ่อกับแม่แล้วร้องไห้ สองสามวันมานี้เธอก็ไม่ได้ออกจากบ้าน คอยอยู่กับผู้อาวุโสทั้งสอง อาการก็ค่อยๆ ดีขึ้นมาก แต่ช่วงนี้กินอะไรได้มากขึ้นแล้ว”

เมื่อกู้ฮอนได้ยิน ดูแล้วเฉียวเฉียวยังไม่ได้ทำเรื่องโง่ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยุ่งยากจริงๆ ต้องหาวิธีแจ้งให้ฉิงฮัว ดูว่าควรทำอย่างไรดี

ตอนนี้กู้ฮอนยังไม่แน่ใจ ว่าเรื่องของฮั่วเฉียวให้โล่ฮานรู้ได้รึเปล่า เธอทำได้เพียงยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด “ยัยคนนี้ 80%ไม่ได้ทานข้าวที่บ้านใช่ไหม”

หลังจากพวกเขาพูดคุยกันไปสองสามประโยค เสียงดังจากประตูด้านนอก แอนนิซื้อผักกลับมาแล้ว กู้ฮอนและโล่ฮานก็เดินออกมาจากในห้องอาหาร

“ฮอน วันนี้คุณกลับบ้านเช้ามาก งานในมือคุณยุ่งเสร็จหมดแล้วเหรอ?” แอนนิพูด พรางวางถุงกระดาษที่อยู่ในมือนำเข้าไปในห้องครัว

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ กู้ฮอนถอนหายใจ “ยังเลย”

แอนนิเดินออกมา มองดูใบหน้าที่ดูหงุดหงิดของกู้ฮอน จึงไม่ได้ถามต่อ

บ่ายโมง ภายในบ้านเงียบอย่างเห็นได้ชัด โล่ฮานสอนการบ้านให้หยางหยางได้อย่างมีประสิทธิภาพ ภายในระยะเวลาเพียงสั้นๆ อันดับของเขาในชั้นเรียนเลื่อนขึ้นหลายขั้นแล้ว

หลังอาหารค่ำ กู้ฮอนพาหยางหยางไปส่งโล่ฮานที่ประตู

ตอนที่เขาขับมอเตอร์ไซค์ออกไป ขณะที่เธอเตรียมพาหยางหยางกลับบ้าน มือถือของเธอก็ดังขึ้น

กู้ฮอนหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นฉิงฮัวที่โทรเข้ามา

ตอนนี้เธอคิดเหตุผลไม่ออกอะไรที่ต้องโทรหาเขา เธอก้มศีรษะพูดกับหยางหยาง “ลูกรัก หนูกลับบ้านไปก่อน แม่ออกมารับสายเดี๋ยวเดียว”