ตอนที่ 623 ดวงตาหน้าหน้าต่าง

ตอนที่ 623 ดวงตาหน้าหน้าต่าง

“อันนี้พวกคุณก็ไม่ต้องเตือนผมแล้ว ควรทำยังไงผมคิดเองได้” หยางหยางพูดอย่างมั่นใจ

แอนนิอมยิ้ม “หยางหยางโตแล้ว ไม่ต้องให้ใครมาคอยชี้แนะแล้วใช่ไหม”

หยางหยางหันกลับไปตอบแอนนิ “อยู่แล้ว ผมในตอนนี้ไม่ใช่กู้หยางหยางเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

หลังจากพวกเขาคุยกันสักพัก ก็ได้ยินเสียงรถดังมาจากนอกบ้าน

หลังจากกู้ฮอนรีบเก็บสัมภาระที่เหลือของหยางหยางใส่เข้ากระเป๋าเดินทางแล้วก็พูดว่า “หยางหยาง เราต้องออกไปแล้ว”

หยางหยางพยักหน้า

ตอนที่ฉิงฮัวยังไม่ทันดับเครื่องยนต์ กู้ฮอนก็ยกกระเป๋าเดินทางออกมาแล้ว หยางหยางวิ่งอยู่ตรงหน้าของเธอ

“ไฮ คุณลุงหัวฟู ไม่เจอกันนาน” หยางหยางพูดแล้วโบกมือให้ฉิงฮัว

“คุณชายเล็กหยางหยาง” ฉิงฮัวพูดแล้วก็รีบเปิดประตูลงจากรถ หลังจากนั้นก็พูดกับกู้ฮอนที่ถือกระเป๋าเดินทางอยู่ไม่ไกลว่า “คุณกู้ ให้ผมถือเถอะ”

พูดแล้วไม่กี่ก้าวฉิงฮัวก็อยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว

มือใหญ่ยื่นออกไป รับกระเป๋าเดินทางของหยางหยางมา แล้วหันตัวไปท้ายรถ เปิดท้ายรถ แล้วนำกระเป๋าเดินทางวางเข้าไป

กู้ฮอนพาหยางหยางขึ้นรถ

ฉิงฮัวก็ขึ้นรถในเวลาต่อมา

กู้ฮอนพูดกับฉิงฮัวว่า “ตอนนี้เรายังไม่ต้องกลับตระกูลเป่หมิง รถขับไปที่อื่น ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนาย”

ฉิงฮัวขมวดคิ้ว แต่ก็พยักหน้า

เมื่อเขาขับรถออกจากซอยไปช้าๆ เขาถาม “คุณผู้หญิง เราจะไปไหนครับ?”

“นายขับไปข้างหน้าก่อน ให้ฉันคิดดูว่าไปที่ไหน” กู้ฮอนพูด พร้อมกับหันทองแสงนีออนที่ส่องแสงอยู่นอกหน้าต่าง เธอไม่ค่อยออกไปข้างนอกในเวลากลางคืน ทุกๆ วันจะใช้ชีวิตแค่ทางเดียวสองช่วงเวลา แม้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองนี้ แต่ก็ไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้

ตอนที่กู้ฮอนขมวดคิ้วกำลังครุ่นคิด ทันใดนั้นหยางหยางก็พูดขึ้นมา “แม่ ผมอยากกินไอศกรีม แถวนี้มีร้านไอศกรีม เพื่อนในชั้นห้องของผมส่วนใหญ่ก็ไปกินมาแล้ว บอกว่ารสชาติดีมาก”

ตอนแรกกู้ฮอนอยากปฏิเสธ แต่เมื่อคิดๆ ดูแล้ว เรื่องที่เธอจะพูดกับฉิงฮัวหยางหยางไม่รู้จะดีที่สุด ไม่งั้นเจ้าตัวน้อย อาจนำเรื่องนี้พูดให้ทั่วเมืองรู้

กู้ฮอนพยักหน้า “ได้ ไปที่นั่นก็แล้วกัน”

เมื่อหยางหยางเห็นว่าคุณแม่เห็นด้วยแล้ว ใบหน้าก็เบ่งบานทันที “คุณลุงหัวฟู ผมจะบอกทางให้”

รถขับไปตามที่หยางหยางบอก ในไม่ช้าก็มาถึงร้านไอศกรีมที่ชื่อว่า “ร้านMagic ice”

เมื่อกู้ฮอนลงจากรถก็มองดูที่ตั้งของร้าน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสำนักงานกฎหมาย ใช้เวลาเดินเพียงสองสามนาทีก็ถึงแล้ว

ไม่แปลกที่วันก่อนทั้งประทัด ทั้งดอกไม้ไฟ ที่แท้เปิดร้านใหม่นี่เอง

มือเล็กของหยางหยางรับเงินที่กู้ฮอนให้เขาแล้วลงจากรถ เดินเข้าไปในร้านอย่างตื่นเต้น

“หยางหยาง วิ่งช้าๆ หนูเข้าร้านไปสั่งก่อน แม่จะคุยกับคุณลุงฉิงฮัวที่นี่ไม่กี่คำ” กู้ฮอนตักเตือนหยางหยาง

“อ้อ พวกคุณต้องรีบหน่อยนะ” หยางหยางหันกลับมาพูด จากนั้นร่างเล็กก็วิ่งเข้าไปในร้าน

เวลานี้ บนรถก็เหลือแค่ฉิงฮัวและกู้ฮอนสองคน

ฉิงฮัวดับเครื่องยนต์ แล้วหันไปพูดกับกู้ฮอน “คุณผู้หญิง มีธุระอะไรคุณพูดมาเถอะ”

กู้ฮอนคิดมาตลอดทาง ว่าเรื่องที่ลั่วเฉียวตั้งครรภ์จะบอกฉิงฮัวอย่างไรดี

เมื่อตอนนี้เขาถามขึ้น วินาทีนั้นกู้ฮอนไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากพูดอย่างไรดี

หลากคิดอยู่สักพัก กู้ฮอนก็พูดออกมาตรงๆ “เฉียวเฉียวกลับมาแล้ว หากนายมีความรับผิดชอบที่ดี หากเป็นสุภาพบุรุษ ก็โทรหาเธอ”

ประโยคกะทันหัน ทำให้ฉิงฮัวโกรธขึ้นมาเล็กน้อย เขาแสดงสีหน้าที่หมดหนทางอย่างเห็นได้ชัดแล้วบอกกับกู้ฮอนว่า “คุณกู้ คุณลั่วไม่รับสายผมเลย”

“รับไม่รับสายนั่นเป็นเรื่องของเธอ โทรไม่โทรก็เป็นเรื่องของนาย อีกอย่างสถานการณ์ของเธอในตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน ค่อนข้างพิเศษ จำเป็นต้องมีผู้ชายคอยดูแลเธอ เข้าใจไหม?”

กู้ฮอนพูด ก็หยิบกระดาษโน้ตออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง หยิบปากกาเขียนที่อยู่ของลั่วเฉียวลงไป แล้วยื่นให้ฉิงฮัว

ฉิงฮัวหยิบที่อยู่มา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหมอกแล้วมองกู้ฮอน “คุณลั่วเธอเป็นอะไรเหรอ?”

กู้ฮอนมองท่าทางของเขา ทั้งโกรธทั้งตลก “เธอผู้หญิงคนเดียวจะเป็นอะไรได้ นานเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมด”

เมื่อฉิงฮัวได้ฟัง ตัวแข็งทื่อทันที สีหน้าเปลี่ยนไป “คุณผู้หญิง ช่วงนี้คุณลั่วคอยหลบหน้าผม ผมจะก่อเรื่องให้เธอได้ยังไง?”

กู้ฮอนกลอกตาบนให้ฉิงฮัว “เป็นเรื่องที่นายก่อไว้เมื่อสามเดือนก่อน นายได้สร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นมา!”

สามเดือนก่อน? สร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นมา!

คำสำคัญเหล่านี้ ทำให้สีหน้าของฉิงฮัวเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก

ฉิงฮัวคิดอย่างละเอียดอีกครั้ง จากนั้นก็พูดด้วยเสียงที่เบาลง “ใช่สองซานหุ่นที่ผมไปตีในวันนั้น มีคนเกิดเรื่องเหรอ ตอนนี้พวกเขามาก่อกวนคุณลั่วเหรอ?”

เมื่อกู้ฮอนได้ฟัง เรื่องอะไรกัน “หลังจากนายได้ค้างคืนกับเฉียวเฉียวแล้ว ก็ได้สร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นมา ฉันพูดได้ชัดเจนขนาดนี้ นายยังไม่เข้าใจเหรอ?” ฉิงฮัวยังคงส่ายหน้าด้วยความงงงวย

ในตอนนี้มีเสียงเคาะประตูรถ หยางหยางถือไอศกรีมอยู่ข้างนอก

กู้ฮอนมองดูฉิงฮัว อยากจะเปิดสมองของเขาออกมาดูว่าใส่อะไรไว้ข้างในบ้างจริงๆ ติดตามเป่หมิงโม่มาหลายปี อะไรก็เรียนรู้แล้ว ทำไมถึงไม่เข้าใจเรื่องนี้

“ถึงตอนนั้นนายเอาเรื่องนี้ไปพูดกับเจ้านายของนายก็แล้วกัน ดูว่าเขาจะอธิบายให้นายยังไง” กู้ฮอนพูด แล้วก็โน้มตัวไปเปิดประตูให้หยางหยางเข้ามา

“แม่ ให้คุณกินหนึ่งคำ” หยางหยางพูด แล้วยื่นไอศกรีมให้หยางหยางตรงหน้ากู้ฮอน

“เด็กดีจริงๆ” กู้ฮอนยิ้มพูดแล้วก็กัดไปคำหนึ่ง “อืม อร่อยจริงๆ หนูค่อยๆ กินเลอะเสื้อและบนรถหมดแล้ว”

พูดจบก็ขยิบตาให้ฉิงฮัว

ฉิงฮัวนั่งลงอีกครั้ง สตาร์ทรถแล้วก็ขับไปที่ตระกูลเป่หมิง