ตอนที่ 630 การไกล่เกลี่ยนอกศาล

แม้ว่าซานหุ่นจะถูกคนลากออกไป แต่เขาก็ยังโกรธ เขาจ้องหยินปู้ฝันแล้วชี้ “ไอ้อ่อนแกจะทำไม แกรอก่อน ไปเจอกันที่ชั้นศาล!”

พูดจบก็ถูกลากเข้าไปในศาล หยินปู้ฝันมองดูเขาแล้วยิ้มอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็หันตัวเผชิญหน้ากับนักข่าว “ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหม คนที่เหมือนอันธพาลแบบนี้ จะเป็นจำเลย คดีความนี้แพ้ชนะยังไม่พูดถึง คนแบบนั้น อ้างว่าตัวเองเป็นเหยื่อใครจะเชื่อ”

พูดจบ เขาก็แยกนักข่าวตรงหน้าให้เป็นสองฝั่ง “นักข่าวที่ท่านเชิญหลีกทางให้หน่อย ขอบคุณครับ”

หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น ตอนแรกอยากจะช่วยซานหุ่นนั้น แต่ตอนนี้ถูกหยินปู้ฝันชนะซะส่วนใหญ่

เมื่อถูกหลีกทางให้แล้ว ฉิงฮัวค่อยๆ ขับรถเข้าไปที่ประตูใหญ่ของศาล ตามมาด้วยรถของหยินปู้ฝันและกู้ฮอนก็ขับตามเข้าไปด้วย

หลังจากเข้ามาถึงศาล หยินปู้ฝันพาคนอื่นๆ ไปที่ประตูห้องประชุมสาธารณะ “ทุกคนพักผ่อนที่นี่ก่อน ผมจะไปที่ผู้พิพากษาตรงนั้นครู่หนึ่ง”

สำหรับคดีความแบบนี้ การไกล่เกลี่ยทางแพ่งครั้งสุดท้ายจะดำเนินการก่อนการพิจารณาคดี และขั้นตอนต่อไปจะดำเนินการเมื่อการไกล่เกลี่ยไม่ถูกต้อง

ฉิงฮัวผลักประตู เดินเข้าไปก่อน ตามมาด้วยเป่หมิงโม่ กู้ฮอนถือเอกสารตามมาเป็นคนสุดท้าย

เมื่อพวกเขาเข้าไป ก็เห็นซานหุ่นนั่งอยู่ข้างใน

เมื่อทั้งสองฝ่ายเจอหน้ากัน โดยเฉพาะฉากที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ที่หน้าทางเข้าของศาล ก็ยิ่งเพิ่มความโกรธขึ้น

แต่ตอนนี้พวกอันธพาลไม่ได้แสดงท่าทีผลีผลาม ระหว่างทางจากประตูทางเข้าของศาลมาถึงที่นี่ ทนายของเขาก็ได้เตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าทำอะไรผิด มิฉะนั้นจะแพ้ได้ทั้งๆ ที่ควรชนะ

คราวนี้เขาก็จำประโยคนี้ได้อย่างขึ้นใจ

เมื่อเทียบกับพวกเขา เป่หมิงโม่และฉิงฮัวนั้นดูสงบและผ่อนคลาย

มีเพียงกู้ฮอนเท่านั้นที่มองดวงตาที่แผดเผาของซานหุ่นที่อยู่ตรงข้าม ก็รู้สึกไม่สบายใจ ไม่ว่าเธอจะแสดงอาการสงบแค่ไหน แต่ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง การเผชิญกับคนร้ายแบบนี้ ความสามารถก็มีจำกัด

เงียบสงบอยู่อย่างนั้น หลังจากผ่านไปห้านาที หยินปู้ฝันมาพร้อมกับผู้พิพากษา

“ทุกท่าน ก่อนการพิจารณาคดีจะเริ่มขึ้นผมอยากถามพวกคุณอีกครั้ง ว่าควรจะฟ้องคดีนี้ต่อไปหรือไม่ ผมได้ดูคดีทั้งหมดแล้ว ที่จริงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพียงแค่ทั้งสองฝ่ายต่างถอยคนละก้าว ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่” หลังจากผู้พิพากษากล่าวเสร็จก็มองทั้งสองฝ่าย เพื่อรอความเห็นของพวกเขา

แต่หลังจากผ่านไปอีกห้านาที ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ผู้พิพากษามองซานหุ่นก่อน การแต่งกายของโจทก์คนนี้แสดงให้เห็นถึงความเป็นอันธพาล และแอบขมวดคิ้ว คิดไม่ถึงว่าคนแบบนี้จะเป็นโจทก์ ไม่สมเหตุสมผลเลยจริงๆ

เขาพูดกับซานหุ่นว่า “โจทก์ การฟ้องร้องคดีความนี้จะดำเนินต่อไปหรือไม่?”

ซานหุ่นเหลือบมองผู้พิพากษา และพูดอย่างซ่าๆ “ผู้พิพากษา ที่จริงผมไม่ใช่คนที่ไม่เข้าท่า แต่เป่หมิงคนนี้คอยปกป้องอุตสาหกรรมใหญ่ๆ แบบนี้เสมอ แต่ขี้เหนียวเกินไป เราแค่ต้องการให้เขาชดเชยสิ่งที่เราเสียไปก็เท่านั้นเอง ไม่มีความหมายอื่น หากคุณเป่หมิงยอม เราก็สามารถถอนฟ้องได้ทันที”

ผู้พิพากษาพยักหน้า จากนั้นก็มองไปที่เป่หมิงโม่แล้วพูดอย่างเงียบๆ “คุณเป่หมิง คุณเป็นคนมีชื่อเสียงในเมืองAของพวกเรา เรื่องเล็กแค่นี้คุณไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจมากก็ได้ ผมว่าชดเชยเงินให้พวกเขาไปก้อนหนึ่งก็พอแล้ว”

ไม่รอให้เป่หมิงโม่ได้พูด ฉิงฮัวก็เอ่ยขึ้นมา “ผู้พิพากษา เมื่อครู่คุณไม่เห็นฉากที่เกิดขึ้นที่ประตูทางเข้าของศาล เขาจะตกเป็นเหยื่อได้อย่างไร เป็นมิจฉาชีพชัดๆ”

***

เมื่อผู้พิพากษาได้ฟัง “ดูแล้วคุณเป่หมิงไม่เห็นด้วยกับการไกล่เกลี่ย?” พูดถึงตรงนี้ เขาพลิกดูเอกสารสองฉบับที่ทนายของทั้งสองฝ่ายส่งมาให้ จากนั้นก็มองเป่หมิงโม่แล้วพูดว่า “คุณเป่หมิง เราได้ดูสถานการณ์ทั่วไปของคดีนี้แล้ว”

ทันทีที่พูดออกมา ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มองไปที่เป่หมิงโม่

ห้องประชุมตกอยู่ในความสงบอีกครั้ง หลังจากผ่านไปสักพัก เป่หมิงโม่ก็พยักหน้า จากนั้นก็มองผู้พิพากษาแล้วพูดว่า “ผู้ช่วยพิเศษของผมพูดไม่ผิด แม้ว่าผมจะมีเงิน แต่ไม่ได้แสดงว่าผมจะยอมเสียเปรียบ โดยเฉพาะเสียเปรียบคนแบบนี้”

“ดูแล้วคุณเป่หมิงก็จะไม่ยอมแพ้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คดีนี้ก็จะเริ่มขึ้นในอีกห้านาที ทั้งสองฝ่ายโปรดเตรียมตัว” พูดจบ เขาเก็บเอกสารที่อยู่ในมือให้เรียบร้อย ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องประชุม

หยินปู้ฝันและกู้ฮอนสบตากัน จากนั้นก็พูดกับเป่หมิงโม่ว่า “คุณเป่หมิง เราเตรียมตัวขึ้นศาลกันเถอะ”

ซานหุ่นที่นั่งตรงข้าม ยิ้มอย่างเยือกเย็นให้เป่หมิงโม่อย่างสะใจ “คุณเป่หมิง ในเมื่อแกต้องการต่อสู้คดีกับฉัน งั้นก็รีบเตรียมเงินให้เรียบร้อย ฉันรีบ”

ฉิงฮัวมองท่าทางที่หยิ่งผยองของซานหุ่น มือกำปั้นไว้แน่น อยากเข้าไปชกไอ้คนนั้นจริงๆ

ผ่านไปห้านาที...

ซานหุ่นและเป่หมิงโม่นั่งในที่นั่งของโจทก์และจำเลยตามลำดับ

หยินปู้ฝันนั่งอยู่ข้างๆ ของเป่หมิงโม่ ฉิงฮัวและกู้ฮอนนั่งอยู่ข้างพวกเขา

ความคิดเห็น