ตอนที่ 658 หน้าที่ของหัวหน้า 2

ตอนที่ 658 หน้าที่ของหัวหน้า 2

แต่ว่าเขาลำบากใจเป็นอย่างมาก มองสองคนนี้ เขาไม่สามารถที่จะไปดึงกางเกงพวกเขาออกได้ ไม่งั้นจะโดนหาว่าเป็นโรคจิต

“นี่ เร็วหน่อยได้ไหม ” เป่หมิงโม่ไม่ได้ตามหยางหยางเข้าไป แต่แค่ยืนอยู่หน้าเต็นท์ เขามองผู้คนที่วิ่งหนีไปพร้อมกับผู้ช่วยที่ได้รับมอบหมายจากถังเทียนจื๋อ

ในเวลานี้ ฟ้าก็เริ่มแลบและร้องขึ้นบ่อยครั้ง และลมแรงก็พัดมาเป็นครั้งคราว

เป่หมิงโม่ต้องยอมรับว่าการตัดสินก่อนหน้านี้ของถังเทียนจื๋อถูกต้อง ฝนกำลังจะตกหนัก

ดูเต็นท์ที่กระจัดกระจายที่นี่ และลักษณะพื้นที่ของสถานที่ตั้งแคมป์นี้ หากฝนตกหนักคงจะไม่ดี

***

หยางหยางมองหน้าอ้วนอ้วนของทั้งสอง “ ฉันคงต้องทำแบบนี้แล้ว ! ”

ในขณะที่เขาพูด ร่างเล็กเล็กของเขาก็นั่งคร่อมไปที่หน้าอกของหวูเหล่าเอ๋อที่นอนหงาย

เขายื่นมือเล็กออก แล้วใช้แรงตรงไปที่หวูเหล่าเอ๋อ

ตอนแรกเขายังไม่มีท่าทางอะไร หยางหยางเกือบจะใช้แรงหมดแล้ว

“อืม !”ตามด้วยเสียงของเขา หวูเหล่าเอ๋อลุกขึ้นนั่งทันที ในเวลาเดียวกันหยางหยางที่นั่งอยู่ก็สะบัดไปอีกทาง！

“ใคร！ใคร！ ยังไม่มีใครกล้าทำลายความฝันดีของฉันเลยนะ ! ”หวูเหล่าเอ๋อขยี้ตา สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

ในที่สุดหยางหยางก็ลุกขึ้นและพูดว่า "แน่นอน ก็ต้องเป็นฉันเป็น หัวหน้าของลูกชายคุณ พวกคุณรีบลุกขึ้นเร็ว คนอื่นหนีไปหมดแล้ว!"

แม้หวูเหล่าเอ๋อจะฟังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอได้ยินคำว่า“ หนี ” เขาก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที

เขารีบลุกขึ้นยืนทันที เขาไม่มีเวลาเรียกลูกชาย แต่กลับอุ้มขึ้นมาแทน

หยางหยางนำพวกเขาออกจากเต็นท์ ชี้ไปเส้นทางที่เคยเดินมา “ ทุกคนวิ่งไปทางนั้นหมดแล้ว พวกเรารีบตามพวกเขาไปเร็ว”

เวลานี้ ถังเทียนจื๋อก็ได้ทำการสำรวจเต็นท์ทุกเต็นท์ และมั่นใจแล้วว่าไม่มีคนแล้ว

ครูใหญ่พวกเขากลับไปหลังอาหารค่ำกองไฟแล้ว

หยางหยางเห็นว่าถังเทียนจื๋อยังอยู่ที่นี่ จึงรีบพูดกับเขา “ อาบิวตี้ รีบตามคนข้างหน้าไป ”

ถังเทียนจื๋อเดินมาหน้าเป่หมิงโม่พร้อมกับไฟฉายและพยักหน้าให้หยางหยาง “เดี๋ยวต้องวิ่งอีกยาวไกล ให้ฉันแบกเธอไว้ด้านหลังจะดีกว่า” จากนั้นเขาก็นั่งยองยอง และทำท่าทีเพื่อแบกหยางหยาง

เป่หมิงโม่จะยอมให้เขามาแบกลูกตัวเองได้อย่างไร

เขาพูดอย่างเย็นชา “ ไม่รบกวนคุณแล้ว คุณเปิดไฟฉายแล้วนำทางก็พอ ”เขาพูดแล้วโยนไฟฉายให้ หยางหยางก็ขึ้นหลังเขาเรียบร้อยแล้ว

ถังเทียนจื๋อลุกขึ้น：“ ประธานเป่หมิงไม่จำเป็นต้องอ่อนไหวขนาดนี้หรอก ”

เป่หมิงโม่ไม่ได้สนใจเขา แล้วพูดกับหวูเหล่าเอ๋อโดยตรง “ พวกเรารีบไปกัน ”

ดังนั้น ผู้ใหญ่ทั้งสองคนแบกเด็กทั้งสองไว้บนหลัง แล้วรีบไปยังทิศทางที่คนกลุ่มใหญ่กำลังจะออกไป