ตอนที่ 669 เขาเริ่มจะหึงแล้ว 1

ตอนที่ 669 เขาเริ่มจะหึงแล้ว 1

เพียงได้เห็นเป่หมิงโม่กำลังยืนอยู่ที่ประตู กำลังมองเธอแนวความขี้เล่น

ตาทั้งสองคู่หันมองกันเพียงช่วงเวลาสั้นๆ กู้ฮอนตกใจจนหันหลังกลับ

ในเวลานี้ปีศาจน้อยตัวหนึ่งปรากฏขึ้นบนไหล่ของเธอ พูดกับเธออย่างรุนแรง “กู้ฮอนนะกู้ฮอน เธอเนี่ยทำไมพูดไม่เคยจำ เจ้าบื้อนั่นให้เธอมาอาบน้ำ เธอก็ไปอาบน้ำแต่โดยดี แบบนี้ก็เหมือนหลงกลเจ้าบื้อนั่น เธอจะรอให้เขามากินเธอสินะ!”

ในตอนนี้นางฟ้าตัวน้อยก็โผล่ขึ้นมาบนไหล่อีกข้างหนึ่ง เขาปลอบโยนเธอและพูดว่า “กู้ฮอน ไม่ต้องกลัวนะ ในสองสามวันนี้เป่หมิงโม่เขาไม่ได้ทำอะไรกับเธอ เขาคงเพียงแค่มีเรื่องบางอย่างที่นึกขึ้นได้แล้วจะมาบอกเธอต่างหาก”

ในตอนนี้ก็ได้ยินเสียงของเป่หมิงโม่ ดูเหมือนว่ามันจะดังมาจากเหนือศีรษะของเธอ “โอเค โตๆกันแล้ว ยังจะเล่นเป็นแมว คุณก็เหมือนกับนกกระจอกเทศที่ชอบเอาหัวมุดลงดิน คนอื่นก็มองไม่เห็นแล้วงั้นเหรอ แต่คนก็ยังโผล่อยู่ข้างนอกนะ”

ใบหน้าของกู้ฮอนเริ่มแดง การอุปมาของผู้ชายคนนี้มันคืออะไร

เฮ้อ ช่างมันเถอะ เขาคงไม่ทำอะไรตอนกลางวันแสกๆหรอก

ก็คิดถึงสิ่งนี้ กู้ฮอนก็ค่อยๆลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงก่ำ แล้วถามเขาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “คุณ คุณเข้ามาได้ไง!”

เป่หมิงโม่ยืนพิงขอบประตู เอียงศีรษะไปมองกู้ฮอน ไม่มีความกระตือรือร้นที่จะตอบคำถามของเธอ

ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า กู้ฮอนกำลังดูตลกที่สวมใส่ชุดคลุมอาบน้ำของเขา

เข็มขัดที่ควรผูกไว้ที่เอว กลับถูกเธอผูกไว้ใต้หน้าอกเล็กน้อย ดูแล้วเหมือนกับพวกคาบสมุทรเกาหลี

ไม่เพียงแค่นั้น เสื้อคลุมตัวนี้ยังดูใหญ่เกินไปสำหรับหุ่นผอมเพรียวของเธอ

กระดุมที่อยู่ตรงกลาง แทบจะขยับไปอยู่ใต้รักแร้ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังสวมใส่ชุดกี่เพ้าทันที ถ้าผ่าปลายออกที่ต้นขาทั้งสองข้าง ก็จะดูมีชีวิตชีวา

“มองอะไร คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของฉันเลยนะ” ตอนนี้จิตใจของกู้ฮอนกำลังอยู่ในความสับสน เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถามอะไรอยู่

เป่หมิงโม่ยืดตัวและเดินเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ “นี่คือห้องนอนของผม ทำไมผมจะเข้ามาไม่ได้” พูดไปก็เอากุญแจสีทองแขวนไว้บนนิ้วชี้ของเขา

“คุณมาที่นี่ทำไม ไม่ใช่ว่าเรียกพวกเด็กๆไปแล้วเหรอ” กู้ฮอนพูดออกมา ก็กระทืบเท้าไปด้วย สมองของตัวเองเป็นอะไรไปแล้ว ช็อตไปแล้วเหรอ ถามตั้งมากมายแต่ก็ไม่เห็นจะทำอะไร แค่เตะเขาออกไปก็จบแล้ว

ไม่ต้องรอให้เธอไล่ เป่หมิงโม่ก็พูดว่า “ผมแค่จะมาบอกคุณ กระเป๋าที่คุณใส่เสื้อผ้าวางอยู่ในตู้เสื้อผ้าแล้ว ผมเพิ่งจะคิดได้ว่าหลังจากคุณอาบน้ำเสร็จอาจจะไม่ได้เปลี่ยน เสื้อผ้าของผมที่นี่ หากคนจะใส่ ก็อาจจะทำให้คุณอยู่เหมือนในสภาพตอนนี้” พูดจบ ก็มองไปยังเธออีกครั้ง เขาก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่

เส้นผมสองสามเส้นโผล่ออกมาจากหน้าผากของกู้ฮอน “ตลกอะไรนักหนา เอาล่ะความปรารถนาดีของคุณฉันรู้แล้ว กระเป๋าเสื้อผ้าฉันก็หาเจอแล้ว แบบนี้คุณก็ออกไปได้แล้วสิ”

***

กู้ฮอนพูดจบ ก็ก้าวออกไปข้างหน้า

ความหมายของเธอนั้นง่ายมาก อย่างแรกก็คือพูดส่งเป่หมิงโม่ อย่างที่สองก็คือจะเอากระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองที่อยู่ในตู้ออกมา เพื่อจะเปลี่ยนให้เรียบร้อย

แต่ว่า มนุษย์หรือจะสู้สวรรค์

สิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดเลยก็คือ เธอลืมไปว่าเสื้อตัวนี้เป็นของเป่หมิงโม่ มันไม่ใช่แค่ใหญ่เกินไป แต่ยังยาวอีกด้วย อีกครึ่งหนึ่งของเสื้อถูกลากไปกับพื้น