ตอนที่ 690 ทั้งลานกำลังวุ่นกับการหาคน 2

กู้ฮอนไม่ได้ตามหาอย่างไร้เป้าหมาย สิ่งแรกที่คิดถึงคือกลับไปที่ห้องผู้ป่วยที่คุณแม่อยู่และตามหาทุกทางตรงห้องผู้ป่วย

ตอนนี้ เธอมีความหวังเล็กน้อย บางทีคุณแม่อาจจะเหนื่อยเกินไป จึงกลับห้องผู้ป่วยเองเพื่อพักผ่อน?

***

หรือบางทีคุณแม่อาจจะอยากกลับไปพักผ่อนแต่แรก แต่ตัวเองไม่รู้ควรกลับไปอย่างไรดีจึงหลงทาง?

เหตุผลที่เธอคิดเช่นนี้ นั่นเป็นเพราะคำสั่งของเป่หมิงโม่กับโรงพยาบาล

ตอนนี้อาการของลู่ลู่ดีขึ้นมาก ดังนั้นจึงไม่ต้องอยู่ห้องฉุกเฉินแล้ว

ดังนั้นไม่นาน เธอจึงย้ายออกจากห้องผู้ป่วยวีไอพีที่ไม่ต้องให้ใครมาดูแลเธอ

หากจะพูดว่าลู่ลู่กลับมาคนเดียว แม้ว่าข้างนอกจะมีชีวิตชีวามากแค่ไหน ก็ไม่มีใครแจ้งกู้ฮอน

ห้องผู้ป่วยใหม่ของลู่ลู่ ถูกจัดไว้ที่ด้านหลังของชั้น5 ที่นี่ห่างไกลจากทางเดินมาก และสามารถมองเห็นสวนขนาดใหญ่ชั้นล่างผ่านหน้าต่างได้

กู้ฮอนรีบเดินออกจากลิฟต์ และเลี้ยวขวา

ตรงหน้าเป็นทางที่ถูกทำความสะอาด และเป็นทางเดินที่สงบเงียบมาก

อยู่ที่นี่ โรงพยาบาลเพื่อจะให้ผู้ป่วยได้พักผ่อนได้เต็มที่ ใช้ความคิดมากมายเพื่อทำห้องเก็บเสียง

นอกจากนี้ยังปูพรมนุ่มบนพื้น และบนผนังยังมีราวจับสำหรับผู้ป่วยที่ขาเดินไม่สะดวก

แม้ว่าข้างนอกจะวุ่นวายจนเหมือนการต้มหม้อ ผู้ป่วยที่พักผ่อนที่นี่ก็จะไม่ถูกรบกวน ราวกับถูกตัดจากโลกภายนอก

กู้ฮอนเดินตามราวทางเดิน กลับจากผ่านห้องผู้ป่วยแล้วเจ็ดห้อง และยืนอยู่ห้องที่แปดของห้องผู้ป่วย

ที่นี่เป็นห้องผู้ป่วยที่ลู่ลู่อยู่

มือของเธอจับลูกบิดประตูไว้แน่น สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยเปิดประตูด้วยความหวังเพียงริบหรี่

เห็นเพียงม่านหน้าต่างที่ถูกปิดไว้สนิท แสงข้างนอกลอดผ่านเข้ามาไม่ได้

ภายในห้องมืดสนิท เงียบจนสามารถได้ยินเสียงเข็มหล่นลงพื้นได้

ใต้เท้าของเธอ มีเพียงแสงไฟบนทางเดินและร่างเงาของกู้ฮอน สอดส่องเข้ามาภายในห้อง

นอกจากนี้ยังมีพรมที่พื้นห้อง

แรกที่ตอนที่พวกเธอมาถึงห้องนี้ เมื่อเห็นการตกแต่งของข้างในก็เหมือนพักอยู่ที่โรงแรม

กู้ฮอนเอื้อมมือไปจับผนังข้างๆ หาสวิตช์ในห้อง

เสียงเบาๆ ดังขึ้น

แสงไฟอบอุ่นในห้องสว่างขึ้น

กู้ฮอนกลัวว่าคุณแม่จะนอนพักผ่อนอยู่ข้างใน หากเปิดไฟสว่างเกินจะรบกวนได้ จึงหมุนปรับไฟให้อ่อนลงเล็กน้อย

เธอเดินตามทางเดินค่อยๆ เดินเข้าไปข้างใน เมื่อมาถึงห้องผู้ป่วยเธอก็ผิดหวังเล็กน้อย เพราะตรงหน้าเธอเป็นเตียงว่างเปล่า

ความคิดเห็น