ตอนที่ 692 เขาคือใคร 2

ตอนที่ 692 เขาคือใคร2

อีกทั้งคนคนนั้นจะต้องเป็นคนที่คุณแม่ไม่อยากพบ เพียงแต่จะหาเบาะแสจากปากของคุณแม่ได้อย่างไรกัน

***

กู้ฮอนรู้สึกปวดศีรษะกับวิธีการที่จะหาข่าวเกี่ยวกับ ‘เขา’ คนนั้นจากปากคุณแม่อยู่บ้าง

หยินปู้ฝันตบบ่าเธอพลางเอ่ยว่า “กู้ฮอน อย่าปวดหัวไปเลย เรื่องนี้ ถ้าหากว่าคุณป้าไม่พูดล่ะก็ พวกเราก็ยากที่จะยื่นมือเข้าไปได้ ดังนั้น พวกเราควรจะต้องคิดหาวิธีให้เธอดีขึ้นมา แบบนี้ ปริศนานี้ถึงจะคลี่คลายได้”

ลั่วเฉียวที่อยู่ด้านข้างก็เสริมว่า “ใช่แล้ว ตอนนี้เธอไม่ต้องคิดมากหรอก ตั้งใจเรียนรู้ความสามารถจากรุ่นพี่ จากนั้นเมื่อถึงเวลาก็ค่อยช่วยคุณป้าตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจน”

กู้ฮอนพยักหน้า ดูท่าเรื่องนี้คงจะทำได้เพียงแค่ปล่อยไว้ก่อนแล้ว

แต่ก็มีเรื่องกังวลใจอีกเรื่องหนึ่งผุดขึ้นมาในใจเธอ “ปู้ฝัน ฉันกังวลมากว่าคนคนนั้นจะไม่ส่งผลดีต่อคุณแม่ การพบเจอกันของพวกเขาในวันนี้ทำให้เธอเสียสติไป หลังจากนี้ยังจะเกิดเรื่องอะไรอีก ฉันไม่กล้าคิดเลยจริงๆ เขามาเพื่อพบคุณแม่โดยเฉพาะใช่หรือไม่ ถ้าหากว่าใช่ล่ะก็ พวกเราควรทำอย่างไรกันดี จะต้องเปลี่ยนห้องพักผู้ป่วยให้เธอหรือไม่ หรือว่าเปลี่ยนโรงพยาบาลไปเลยดีกว่า”

“กู้ฮอนวางใจเถอะ จากเรื่องราวในวันนี้ คาดว่าพวกเขาน่าจะบังเอิญพบกัน หรือไม่ก็เป็นคุณป้าที่พบคนคนนั้น แต่คนคนนั้นไม่ได้พบกับคุณป้า ไม่ว่าจะเป็นความเป็นไปได้ในข้อไหนก็ไม่อาจจะสร้างผลกระทบที่ไม่ดีอะไรให้กับคุณป้า”

กู้ฮอนที่ได้ยินก็ปล่อยวางได้ “ถ้าหากว่าเป็นแบบนั้นจะดีมากเลย” พูดแล้วเธอก็มองไปที่ลั่วเฉียว “เธอรู้ไหมว่าครั้งนั้นใครโทรศัพท์หาฉันกัน”

ลั่วเฉียวยักไหล่ “ฉันไม่ใช่พยาธิในท้องเธอนะจะไปรู้ได้อย่างไร”

“เป็นหยางหยางที่โทรมา พี่ชายเธอโล่ฮานแทบจะออกหมายจับเธอไปทั่วเมืองแล้ว” กู้ฮอนเอ่ย

ลั่วเฉียวเบะปาก คิ้วขมวด “นี่เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันจำได้ว่าตอนที่ออกมาทิ้งกระดาษโน้ตไว้แผ่นหนึ่ง บนกระดาษเขียนไว้ว่าฉันไปถ่ายละคร”

“เธอวางกระดาษโน้ตไว้ตรงไหน” หยินปู้ฝันถาม

“อืม......” ลั่วเฉียวนึก “ดูเหมือนว่าจะวางไว้ข้างถุงขนมกองหนึ่งบนโต๊ะน้ำชา”

หยินปู้ฝันไร้คำพูดในทันที “ผู้อื่นล้วนพูดว่าผู้หญิงคลอดลูกครั้งหนึ่งโง่ไปสามปี เธอก็เพิ่งจะตั้งครรภ์ได้ไม่กี่เดือน ทำไมสติปัญญาถึงได้ลดลงเร็วขนาดนี้ เดิมคุณป้าเป็นคนที่รักความสะอาดมากคนหนึ่ง แปดส่วน เธอทิ้งกระดาษโน้ตของเธอลงถังขยะไปพร้อมกับถุงขนมพวกนั้นแล้วล่ะ”

“......ฉันจะทำอะไรได้อีก ฉันออกมาอย่างเร่งรีบนินา ไม่ใช่เพื่อหลีกเลี่ยงคุณพ่อคุณแม่กับพี่ชายหรอกหรือ” ลั่วเฉียวเอ่ยพูดด้วยสีหน้าที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างเห็นได้ชัด

“พอเถอะ ถึงเวลาแล้วก็โทรศัพท์หาพวกเขาด้วย บอกคุณลุงคุณป้าว่ายังปลอดภัย อย่าให้ผู้ชราทั้งสองต้องกังวลใจเพราะเธอ” หยินปู้ฝันสั่งสอนลั่วเฉียวราวกับเป็นพี่ใหญ่คนหนึ่ง

สำหรับลั่วเฉียวแล้ว แม้ว่าโล่ฮานจะเป็นพี่ชายแท้ๆของเธอ แต่ว่าเธอไม่กลัวเขา บางทีอาจเป็นเพราะโล่ฮานนั้นคล้อยตามเธอตั้งแต่เล็กจนโตมาโดยตลอดก็ได้

แต่สำหรับหยินปู้ฝัน เธอกลัวเป็นอย่างมาก เพียงแค่เขาเอ่ยพูด ส่วนใหญ่แล้วเธอก็จะเชื่อฟังและปฏิบัติตาม

“พอเถอะ นายค่อยๆสอนลั่วเฉียวไปก็แล้วกัน สมองของฉันนั้นยุ่งเหยิงจนจะเละเป็นโจ๊กหม้อหนึ่งแล้ว ฉันกลับไปนอนก่อนนะ” กู้ฮอนเอ่ยจบก็ลา สภาพร่างที่อ่อนแรงของเธอเดินไปยังห้องนอนของตัวเอง