ตอนที่ 709 เหตุผลที่ถูกก็ไม่ใช่ผิดก็ไม่เชิง 1

ตอนที่ 709 เหตุผลที่ถูกก็ไม่ใช่ผิดก็ไม่เชิง 1

ถังเทียนจื๋อพยักหน้า “ได้สิ คุณเป็นเจ้าของที่นี่ อย่างนั้นก็ให้คุณทำหน้าที่เจ้าของบ้านเสียหน่อยก็แล้วกัน” เขาพูดแล้วก็เดินตามหลังกู้ฮอนออกไปจากสำนักงานทนายความ

ถังเทียนจื๋อและกู้ฮอนก็กลายเป็นหนึ่งในทัศนียภาพนั้นไปเมื่อเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่าน และการจราจรอันคับคั่ง

มือทั้งสองข้างของกู้ฮอนซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ใบหน้ากลับรู้สึกร้อนๆเล็กน้อย เธอไม่คุ้นเคยกับความรู้สึกที่ถูกผู้คนจับจ้องแบบนี้ โดยเฉพาะมีคนหันหน้ากลับมามองเธอไม่ขาดสาย

เธอเงยหน้ามองไปยังถังเทียนจื๋อที่เดินเล่นอยู่ข้างกายเธออย่างระมัดระวัง เขาดูสบายๆอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าสายตาผู้คนบนถนนที่มองมาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอย่างไรอย่างนั้น

พวกเขาเดินอยู่บนถนน ล้วนพร้อมใจกันไม่เอ่ยอะไรแม้แต่ประโยคเดียว สุดท้ายก็เป็นกู้ฮอนที่เปิดปากพูดก่อน “ด้านหน้ามีร้านกาแฟที่ไม่เลวอยู่ร้านหนึ่ง พวกเราไปนั่งที่นั่นสักหน่อยเถอะ”

ถังเทียนจื๋อพยักหน้า ยิ้มบางๆให้เธอ

*

กู้ฮอนและถังเทียนจื๋อทั้งสองคน หยุดอยู่ที่หน้าประตูร้านกาแฟชื่อ ‘หลันซาน’ ร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากสำนักงานกฎหมายหยินซือมากนัก

ที่นี่ก็คือสถานที่ที่เงียบสงบแห่งหนึ่งในเมืองที่คึกคักจอแจ หยินปู้ฝันและเพื่อนร่วมงานล้วนมาที่นี่นอกเหนือจากเวลาทำงาน

หรือไม่ก็เพื่อผ่อนคลายจิตใจ หรือไม่ก็คิดเรื่องที่เกี่ยวกับงานในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบแห่งนี้ ล้วนได้ไอเดียใหม่ๆมากมาย

กู้ฮอนผลักประตูบานใหญ่ที่ดูแปลกตาและเรียบง่ายอย่างเห็นได้ชัด เสียงกังวานใสของกระดิ่งก็ดังขึ้นข้างหูในทันที

พวกเขาเดินเข้ามา ชั่วขณะที่ประตูปิดลงนั้น สามารถมองเห็นความครึกครื้นของถนนในเมืองทางด้านนอกผ่านบานกระจกเท่านั้น แต่นอกจากเสียงเพลงที่เปิดคลอในร้านกาแฟแล้วก็ไม่มีเสียงอื่นๆที่ไม่เข้าพวกกับที่นี่อีก

กู้ฮอนและถังเทียนจื๋อเดินไปนั่งบริเวณที่กั้นเป็นสัดส่วนเล็ก

“ในเมืองแห่งนี้ จะหาสถานที่ที่สามารถตัดขาดจากโลกภายนอกแบบนี้นั้นยากจริงๆ” ถังเทียนจื๋อมองสภาพแวดล้อมรอบด้าน พลางพยักหน้าเอ่ยปากชมไม่หยุด

***

กู้ฮอนก็พยักหน้าเช่นกัน “สถานที่แห่งนี้ไม่เลวเลยจริงๆ มาเถอะ พวกเราควรจะพูดคุยเรื่องคดีความกันได้แล้วใช่ไหมคะ”

ในเวลานี้เองที่บริกรเดินเข้ามา มองไปที่กู้ฮอน พยักหน้าให้เล็กน้อย นับว่าเธอเป็นแขกประจำของที่นี่

“คุณกู้ วันนี้คุณเตรียมตัวจะดื่มอะไรครับ”

“ฉันเอาคาปูชิโนแก้วหนึ่งค่ะ” จากนั้นก็หันไปมองถังเทียนจื๋อ “คุณจะดื่มอะไรคะ”

ถังเทียนจื๋อคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็เอ่ยกับบริกรว่า “ผมเอากาแฟแมนเฮลิ่งแก้วหนึ่งก็พอแล้ว”

บริกรพยักหน้า “ได้ครับ ทั้งสองท่านรอสักครู่ ผมจะไปจัดเตรียมให้พวกคุณเดี๋ยวนี้”