ตอนที่ 710 เหตุผลที่ถูกก็ไม่ใช่ผิดก็ไม่เชิง 2

ตอนที่ 710 เหตุผลที่ถูกก็ไม่ใช่ผิดก็ไม่เชิง 2

“กู้ฮอน ตอนนี้เธอไปตรวจสอบสถานการณ์ที่โรงแรมแมนดาริน โดยเฉพาะข้อมูลวิดีโอ ดูสิว่ามีหลักฐานสำคัญที่ Noton ไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้หรือไม่”

***

หลังจากฉิงฮัวจากไปไม่นาน ทนายโอวหยางก็กลับมาจากศาล เขาถือข้อมูลเดินเข้ามาในห้องทำงานของเป่หมิงโม่

“จัดการเรื่องราวเป็นอย่างไรบ้าง”

ทนายโอวหยางหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าเอกสารตัวเอง “ประธานเป่หมิง ตามข้อมูลและรูปภาพที่คุณมอบให้ ผมได้ตรวจสอบโรงเรียนชั้นสูงอันดับหนึ่งในเมือง A แล้วก็มีคนคนนี้อยู่จริงๆ แต่ว่าเขาในตอนนี้ไม่ได้ชื่อถังเทียนจื๋อแล้ว แต่ชื่อ Noton ทั้งยังมีสัญชาติสเปนด้วยครับ”

เป่หมิงโม่วางเอกสารในมือลง เงยหน้าขึ้น ความตกตะลึงพาดผ่านนัยน์ตาไป

“ไม่ว่าตอนนี้เขาจะชื่ออะไร เป็นคนที่ไหน ผมถามคุณเพียงแค่ว่าตอนนี้พวกเราสามารถฟ้องร้องเขาได้หรือไม่” เป่หมิงโม่ไม่อยากให้เป็นเพราะว่าถังเทียนจื๋อเปลี่ยนเป็นคนสเปนแล้วจะสามารถรอดพ้นจากข้อกล่าวหาแล้วหลบหนีไปได้

“ประธานเป่หมิงวางใจได้ครับ เพียงแค่ชาวต่างประเทศก่ออาชญากรรมในประเทศของพวกเรา พวกเรามีอำนาจที่จะดำเนินการพิจารณาตัดสินคดีได้ ดังนั้นผมได้นำเอกสารยื่นให้กับทางศาลแล้วครับ คาดว่าทางนั้นน่าจะได้รับหมายศาลเร็วๆนี้”

เป่หมิงโม่พยักหน้า เอ่ยกับทนายโอวหยางว่า “คุณจะต้องทำคดีนี้อย่างสุดความสามารถเข้าใจไหม ผมไม่อยากให้เขาหลบหนีไปได้”

สำหรับเขาแล้วคดีนี้สำคัญมาก

เพราะว่าเกี่ยวข้องกับการแก้แค้นให้บิดาเป่หมิงเจิ้งเทียนได้หรือไม่ ให้วิญญาณบนสรวงสวรรค์ของเขาสามารถหลับตาลงได้

อีกทั้งในฐานะที่เป่หมิงโม่เป็นลูกชาย นี่ก็เป็นเรื่องสุดท้ายที่เขาจะทำให้กับบิดาที่เสียชีวิตไปแล้ว

เขาเคยสาบานต่อหน้าโลงศพของบิดาเอาไว้ว่าจะต้องส่งคนที่ทำร้ายเขาเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมให้ได้

ทนายโอวหยางพยักหน้า “ประธานเป่หมิง คุณวางใจเถอะครับ คดีนี้พวกเรามีหลักฐานพร้อมมือ จะต้องสามารถทำให้เขาสารภาพผิดได้แน่นอน ผมลงไปจัดการข้อมูลให้สมบูรณ์ก่อน คุณมีเรื่องอะไรก็หาผมได้ทุกเมื่อครับ”

“รอก่อน นี่คือที่อยู่ของพยานทั้งสองคนนั้น ถ้าหากว่าคุณมีข้อมูลอะไรที่ต้องการจะทำความเข้าใจ ก็ไปพบพวกเขา จำไว้ว่าตอนที่คุณไปและกลับออกมาจะต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก อย่าให้เกิดปัญหาอะไรกับสองคนนั้นได้” เป่หมิงโม่เอ่ย พลางหยิบปากกาด้ามหนึ่งออกมาจากกล่องเสียบปากกา เขียนที่อยู่ที่หนึ่งให้กับเขาอย่างง่ายๆ

ทนายโอวหยางรับกระดาษใบนั้นมาแล้วก็หย่อนลงในกระเป๋าเสื้อ “ประธานเป่หมิง คุณก็วางใจเถอะครับ”

*

“ทำไมนายถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้ กินแกงประตูปิด（เวลาคนไปเยี่ยมเยือนผู้อื่นที่บ้าน แต่เจ้าของบ้านไม่อยู่หรือไม่ได้ให้การต้อนรับ）มาใช่หรือไม่” เป่หมิงโม่เหลือบตาขึ้นมองฉิงฮัว ท่าทางหมดอาลัยตายอยากนั้นถูกเขียนไว้บนใบหน้า

ฉิงฮัวนั่งลงบนที่นั่งของตัวเอง “จริงๆแล้วก็ไม่ได้กินแกงประตูปิดหรอกครับ ผมไปเสนอความคิดของผมให้กับคุณผู้หญิงแล้วครับ”