ตอนที่ 723 สู้ครั้งเดียวแลกกับชื่อเสียง

ตอนที่ 723 สู้ครั้งเดียวแลกกับชื่อเสียง

เป่หมิงโม่สั่ง : “ ยังรออะไรอยู่ ยังไม่ส่งกลับไปอีก ”

“ครับ เจ้านาย ”ฉิงฮัวพยักหน้า

เขาและพยาบาลผลักเตียงไปทางด้านข้างของหยางหยางอย่างระมัดระวัง และเคลื่อนตัวเขาไปที่อีกเตียง พาเขาออกจากห้องพยาบาล

ในการโต้เถียงระหว่างกู้ฮอนและเป่หมิงโม่เมื่อกี้ หยินปู้ฝันก็ไม่สามารถพูดอะไรกับเรื่องนี้ได้ เพราะท้ายที่สุดนั่นเป็นเรื่องของทั้งสองคน

เขาเห็นฉิงฮัวพาหยางหยางออกไป เขารู้สึกว่าการอยู่ตรงนี้คงจะอึดอัด

“ฮอนฮอน ฉันไปรอเธอที่รถ” เขาพูดแล้วหันหลังไป

คนอื่นอื่น ที่ไม่เกี่ยวข้องต่างก็ออกไปด้วยคำแก้ตัว ในขณะนี้ เหลือเพียงเป่หมิงโม่และกู้ฮอนสองคน

บรรยากาศหนาวเย็นทันทีเหมือนถูกแช่แข็ง

“เธอมาได้ยังไง ?” เป่หมิงโม่มองสายตาที่ซับซ้อนของกู้ฮอน

“คุณยุ่งอยู่ตลอดเวลา ครูประจำชั้นของหยางหยางโทรหาคุณหลายรอบ ก็ไม่มีคนรับ จึงโทรหาฉัน แม้จะพูดถึงสัญญาก่อนหน้านี้ หยางหยางเป็นของคุณ แต่ยังไงฉันก็เป็นแม่เขา ต้องมาหาเขาอยู่แล้ว”คำพูดของกู้ฮอนมาจากใจของเธอ แต่มีท่าทีประชดเล็กน้อยกับเป่หมิงโม่ในน้ำเสียงของเธอ

เขาในฐานะพ่อคนหนึ่ง ในตอนที่ลูกต้องการความช่วยเหลือและเขาไม่สามารถมาได้ทันเวลา เป็นความผิดพลาดของเขาเอง

“เวลานั้นฉันกำลังประชุม เพราะฉะนั้นจึงไม่ได้เอามือถือติดตัว ......” เป่หมิงโม่รู้อยู่ในใจว่ากู้ฮอนหมายถึงอะไรบางอย่าง แต่ตอนนั้นเขากำลังทำงานจริงจริง

“ฮ่า” กู้ฮอนเยาะเย้ยถากถาง “ ฉันอยากถามคุณอาชีพและลูก อันไหนสำคัญที่สุดสำหรับคุณ หากเป็นอาชีพ เด็กก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งเพื่อให้คุณได้ประกอบอาชีพ แล้วทำไมคุณถึงต้องการจับพวกเขาไม่ปล่อยทั้งทั้งที่คุณมีทุกอย่างแล้ว? หรือคุณอยากจะให้พวกเขาเดินตามทางที่คุณเคยเดิน คุณถึงจะพอใจ”

***

เป่หมิงโม่พูดไม่ออกกับสิ่งที่กู้ฮอนพูด พูดจากใจจริง ความใส่ใจที่เขามีต่อตระกูลเป่หมิง ก็เพียงแค่ใช้ความพยายามของตัวเองมาระลึกถึงพ่อ

เนื่องจากอาณาจักรตระกูลเป่หมิงก่อตั้งขึ้นโดยบิดาของเขาเพียงผู้เดียว เขาเคยสาบานต่อหน้าหลุมฝังศพของบิดาว่า จะไม่ปล่อยให้ตระกูลเป่หมิงถูกทำลายด้วยมือของเขาเอง

สำหรับเฉิงเฉิงและหยางหยาง เป่หมิงโม่ก็ไม่ได้ไม่อยากทำตามหน้าที่ของคนเป็นพ่อ และยิ่งไม่อยากให้พวกเขาเดินตามเส้นทางที่ตัวเองเคยผ่านมา

ตอนนี้กู้ฮอนกำลังถามคำถามที่จะมุ่งเน้นอาชีพ หรือมุ่งเน้นเด็ก ถึงเวลาที่เขาควรตั้งใจคิดแล้ว

หลังจากนั้น ในห้องพยาบาลก็กลับมาสงบเหมือนเดิม

กู้ฮอนมองท่าทางที่นิ่งและไม่พูดไม่จาอะไรของเป่หมิงโม่

เธอไม่ชอบจุดนี้ของเป่หมิงโม่ที่สุด ไม่ว่าจะมีความคิดยังไงก็ควรพูดสักคำ เขามักจะทำเหมือนสุนัขตายที่ไม่พูดไม่จาตลอด

ช่างเถอะ คำถามแบบนี้ กู้ฮอนก็รู้คำตอบจากการกระทำของเขาแล้ว

เวลานี้ เธอรู้สึกผิดหวังแทนเฉิงเฉิงและหยางหยางจริงจริง ทำไมถึงมีพ่อแบบนี้ได้

กู้ฮอนไม่อยากสนทนากับคำถามที่หนักใจแบบนี้ต่อไป

“ฉันได้ยินว่าเฟยเอ๋อหายตัวไป จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวของเธอ ? ”

“ฉันให้ฉิงฮัวสั่งคนไปหาแล้ว ส่วนจะหาเธอเจอได้เมื่อไหร่ ฉันไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร พอคิดถึงเรื่องที่เธอแอบทำลับหลังฉัน ฉันไม่อยากสนใจเธอแม้แต่น้อย ”เป่หมิงโม่เผยสีหน้าเหนื่อยใจและรำคาญใจออกมา

กู้ฮอนฟังแล้ว เขามีบางอย่างในคำพูดของเขา แต่เมื่อเธอนึกถึงคำให้การของเฟยเอ๋อในศาลในเวลานั้นเธอก็เข้าใจสิ่งที่เป่หมิงโม่อ้างถึง

“เป็นเรื่องผิดที่เฟยเอ๋อ จะทำเช่นนั้น แต่เธอก็แค่ถูกใช้โดยคนเลวทั้งทั้งที่เธอก็มีเจตนาที่ดีเท่านั้น ”

เป่หมิงโม่มองใบหน้าสวยงามของเธอที่สะท้อนอยู่ในดวงตาเย็นชาคู่นั้น : “ เธอจำเป็นที่จะต้องแก้ตัวแทนเธอไหม ? เฟยเอ๋อได้พูดนินทาว่าร้ายไม่ดีเกี่ยวกับเธอต่อหน้าป้าซินมากกว่าหนึ่งครั้ง ถ้าเธอไม่เชื่อสามารถถามหยางหยางได้ เขารู้มากที่สุด ”

กู้ฮอนพยักหน้า : “ เหตุผลที่เฟยเอ๋อต้องนินทาว่าร้ายฉันต่อหน้าท่านนางเป่หมิง ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งฉันเข้าใจความคิดเธอ สำหรับสาเหตุที่แท้จริงมันอยู่ที่คุณเท่านั้นที่จะพบมัน” เธออดไม่ได้ที่จะมองไปที่เป่หมิงโม่

“ฉัน？ ฉันทำอะไรกับเฟยเอ๋อ เธอก็ อยู่ดีกินดี เธอแค่ไม่พอใจเอง บังอาจ .....” เป่หมิงโม่พูดถึงจุดนี้ เขากัดฟันแน่นและไม่ได้พูดต่อไป

“ฉันรู้ คุณท่านเป่หมิงจากไป เฟยเอ๋อจึงมีบทบาทขึ้นมา แต่เธอช่วยเฉิงเฉิงกับหยางหยางไว้ ......”

“พอเถอะ ! ” ยังไม่รอให้กู้ฮอนพูดจบ ก็โดนเป่หมิงโม่ขัดคำพูดทันที

สายตาของเขากลายเป็นสีแดงทันที น่ากลัวจนทำให้กู้ฮอนรู้สึกกลัวเล็กน้อย

“ไม่ต้องมาพูดข้อดีของเธอต่อหน้าฉันได้ กู้ฮอน เธอมันใส่ซื่อเกินไป หรืออาจจะโง่เกินไป เฟยเอ๋อเธอแค่พูดเล็กน้อย เธอก็เชื่อขนาดนี้ มากกว่านั้นคือเธอยังเห็นว่าเธอเป็นคนช่วยลูกของตัวเอง สักวันเธอจะรู้ว่าสิ่งที่เธอทำตอนนี้ เป็นเรื่องที่ผิดอย่างมาก “ หลังจากเป่หมิงโม่มองกู้ฮอนอย่างโกรธ เขาหันหลังแล้วเดินออกไป

ในตอนที่ประตูเปิดออก เขาหยุดลง : “ ช่วงนี้ฉันจะยุ่งมาก ไม่มีเวลาดูแลลูก ถ้าเธอมีเวลา ก็รบกวนเธอไปเยี่ยมเขาหน่อย”

“ปัง .....”

ประตูห้องพยาบาลถูกปิดลง ในเวลาเดียวกัน กู้ฮอนก็ยืนอย่างตัวสั่นเล็กน้อย

เธอยื่นนิ่งคนเดียวในห้อง คำพูดที่เป่หมิงโม่พูดทุกคำไม่หยุดที่จะวนเวียนอยู่ข้างหูเธอ

***

เนื่องจากตัวเองแพ้คดีนี้เป็นสิ่งที่เขาเองก็ไม่คาดคิด ในเวลาเดียวกันเขาก็เริ่มประเมินความสามารถของ ถังเทียนจื๋ออีกครั้ง

แต่ดีที่ทางเป่หมิงยี่เฟิง เงียบสงบ ไม่ได้ก่อปัญหาอะไรขึ้นมา

โครงการของบริษัทเจียเม้าดำเนินไปอย่างราบรื่น

แต่สำหรับเป่หมิงโม่ เขาควรจะเพิ่มแรงความตั้งใจขึ้นมา ให้ภายนอกดูเงียบสงบ แต่ภายใต้ความเงียบสงบได้แพร่กระจายผลลัพธ์ไปทุกอย่างแล้ว

*