ตอนที่ 722 หยางหยางได้รับบาดเจ็บ

ตอนที่ 722 หยางหยางได้รับบาดเจ็บ

จิ่วจิ่วเห็นว่าไม่มีอะไรตรงหน้าตัวเอง มือเล็กเล็กตบไปที่โต๊ะ “ พ่อปู้ฝัน หนูก็อยากชนแก้วฉลอง ”

“พี่เอาเครื่องดื่มให้ ”เฉิงเฉิงพูดแล้วลงจากเก้าอี้ หยิบนมอัลมอนด์สองกล่องจากตู้เย็น เปิดมันเทลงในแก้วแล้วยื่นให้จิ่วจิ่ว

“ขอบคุณพี่ชาย ” จิ่วจิ่วยื่นมือเล็กออกมาจับแก้วไว้

กู้ฮอนมองสองพี่น้อง เริ่มแรกยังเต็มไปด้วยสีหน้าที่ไม่ดีใจ ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้ว

เธอก็หยิบแก้วขึ้นชนกับทุกคนเล็กน้อย : “ ดูพวกเธอสิ จานเจ็ดจาน ถ้วยแปดถ้วย ฉันรู้สึกละอายใจจริงจริง”

ลั่วเฉียวใช้ตะเกียบสาธารณะคีบน่องไก่หนึ่งชิ้นให้เธอ : “ ฮอน เธอก็ไม่ต้องคิดมากหรอก ตามที่กล่าวไป: ผู้ชนะก็คือผู้ชนะ ถ้าชนะแล้วก็ไม่ต้องสนว่าจะชนะอย่างไร ”

ก็ยังเป็นแอนนิที่พอเข้าใจความคิดของกู้ฮอน : “ ฮอน จากการสู้คดีครั้งนี้ ฉันคิดว่าเธอก็พบข้อบกพร่องของตัวเองเช่นกัน ในอนาคตฉันเชื่อว่าเธอจะดีขึ้นและดีขึ้น ”

เฉิงเฉิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย : “ ครูของพวกผมก็เคยบอก ผิดก็ไม่เป็นไร เพียงแค่ผิดแล้วจะแก้ไหม ถ้ารู้ว่าผิดก็แก้ให้ดีขึ้น รู้ผิดแล้วแก้ไข นับว่าเยี่ยมนัก ”

จิ่วจิ่วก็พูดตามเฉิงเฉิง : “ รู้ผิดแล้วแก้ไข นับว่าเยี่ยมนัก ”

ทันใดนั้น ทุกคนที่นั่งอยู่ก็หัวเราะขึ้นมา หยินปู้ฝันมองจิ่วจิ่วแล้วถาม : “ ทารกน้อย เธอรู้ไหมว่า ‘ รู้ผิดแล้วแก้ไข นับว่าเยี่ยม ‘ แปลว่าอะไร ? ”

จิ่วจิ่วบึนปาก ขมวดคิ้ว เอียงหัวแล้วคิดเล็กน้อย จากนั้นยื่นมือเล็กที่อวบอ้วนออกมา ชี้ไปที่ส่วนปลาไหลทอดหน้ากู้ฮอน : "นี่คือมังสวิรัติ ทาเกลือที่ ปลาไหล"

ทุกคนหัวเราะขึ้นมาอีกรอบ กู้ฮอนลูบหัวจิ่วจิ่ว : “ ทารกน้อย ลูกเป็นความสุขของทุกคนจริงจริง ”

***

เวลานี้ เฉิงเฉิงได้ยินเสียงมือถือดังจากห้องรับแขก

เขากระโดดลงเก้าอี้ วิ่งไปที่ห้องรับแขก เห็นว่าเป็นมือถือตัวเองที่ดัง เวลานี้ที่โทรหาเขาได้นอกจากหยางหยางจะเป็นใครได้

“หยางหยาง มีอะไรหรือเปล่า ? ”

ผ่านไปสักพัก เฉิงเฉิงพูดขึ้นมา : “ อืม ฉันรู้แล้ว วันนี้คุณน้าแอนนิ คุณน้าลั่วเฉียว และพ่อปู้ฝัน กำลังฉลองงานเลี้ยงความสำเร็จให้แม่ เสียดายที่เธอไม่มา เอาเถอะ ฉันจะไปทานข้าวแล้ว ” พูดจบแล้ววางสาย

เฉิงเฉิงนำมือถือวางไว้บนโต๊ะชา หันหลังแล้วกลับไปที่ห้องอาหาร

“เมื่อกี้ใครโทรมา ? ”กู้ฮอนถาม

“หยางหยาง ก็ไม่มีอะไรหรอก เขาก็แค่เหงาแล้วโทรหาผม “ เฉิงเฉิงเห็นทุกคนมีความสุขแบบนั้น จึงไม่พูดเรื่องที่หยางหยางมารายงานว่าเฟยเอ๋อหายตัวไป

เพื่อไม่รบกวนอารมณ์มีความสุขของทุกคน

กลางคืนตอนจะพักผ่อน กู้ฮอนกล่อมจิ่วจิ่วนอนหลับแล้ว เขาพูดกับแม่เบาเบา : “ แม่ คืนนี้หยางหยางโทรหาผม บอกว่าคุณน้าเฟนเอ๋อหายตัวไป ”

กู้ฮอนก็นิ่งไปทันที เธอก็แค่เป็นพยานบนศาลเท่านั้นไม่ใช่หรอ แม้เป่หมิงโม่จะแพ้คดี ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอแม้แต่น้อย เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้ไหม

“ลูกรัก แม่เข้าใจแล้ว ลูกรีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรียนอีก ” กู้ฮอนห่มผ้าให้เฉิงเฉิง

*

วันที่สอง หลังจากที่กู้ฮอนส่งเฉิงเฉิงไปโรงเรียนแล้ว แล้วกลับไปถึงสำนักงาน เธอดันประตู พึ่งเดินเข้าไปได้ไม่กี่ก้าว เธอได้ยินเสียง "ปัง" ริบบิ้นก็บินไปทั่วห้อง และเชือกระยิบระยับก็สาดไปทั่วเธอ

จากนั้นก็มีเสียงเชียร์ของเพื่อนร่วมงาน

เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้ผลของคดีเมื่อวานนี้แล้ว และพวกเขาก็ปฏิบัติกับเธอเหมือนฮีโร่

เนื่องจากทนายโอวหยางที่มากความสามารถ ของตระกูลเป่หมิง ได้แพ้ให้กู้ฮอนในเมื่อวานนี้

สิ่งนี้ถือได้ว่าเป็นเรื่องดีที่ใหญ่ในวงการทนายความแล้ว

หยินปู้ฝันถือโอกาสนี้ยื่นซองแดงให้กู้ฮอน : “ นี่คือกฎของฉันที่นี่ เมื่อใดก็ตามที่ทนายความชนะคดี ฉันก็จะเตรียมอั่งเปา และนี่ก็นับว่าเป็นแรงจูงใจอย่างหนึ่งเช่นกัน เธอไม่สามารถปฏิเสธได้”

กู้ฮอนยังอยากจะปฏิเสธ แต่หยินปู้ฝันพูดแบบนี้แล้วจึงเก็บไว้

พอถึงตอนเที่ยง เวลาที่กำลังจะพัก กู้ฮอนกำลังจะนำอั่งเปาที่หยินปู้ฝันให้ไปเลี้ยงมื้อใหญ่กับเพื่อนร่วมงาน เธอได้รับสายจากมือถือ

“ไม่ทราบว่าคุณเป็นแม่ของเป่หมิงซีหยางรึเปล่า ? ฉันเป็นครูประจำชั้นของเขา เมื่อกี้ฉันโทรหาพ่อเขา แต่ไม่มีคนรับสาย ......”

กู้ฮอนฟังออก น้ำเสียงครูประจำชั้นของหยางหยางมีความกังวล เธอรู้สึกถึงความไม่ปกติ

“ครูคะ หยางหยางเขาเป็นอะไรกันแน่ ? “

“คุณกู้ใจเย็นนะคะ เป่หมิงซีหยางอยู่ที่โรงเรียนวันนี้ เพื่อที่จะไปเก็บว่าวที่แขวนอยู่บนต้นไม้ให้กับเพื่อนร่วมห้อง เขาบังเอิญตกจากต้นไม้เมื่อเขาลงมา ”

ประโยคนี้เหมือนเข็มที่กำลังทิ่มแทงหัวใจของกู้ฮอนอย่างรุนแรง: “หยางหยาง เขาเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้เขาอยู่ไหน ? ”

กู้ฮอนตื่นตระหนกเล็กน้อย

“ตอนนี้พวกเราอยู่ในห้องพยาบาลโรงเรียน หลังจากการตรวจของแพทย์ กระดูกเขาไม่ได้หัก แต่กระดูกร้าวเล็กน้อย ”

“ตกลง ฉันจะไปที่นั่นให้เร็ว ” กู้ฮอนเก็บโทรศัพท์ แล้วรีบหยิบกระเป๋าเดินไปทางที่ประตู

หยินปู้ฝันเห็นท่าทางกังวลของกู้ฮอน เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ฮอนฮอน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ”

กู้ฮอนเต็มไปด้วยสีหน้ากังวล น้ำตาก็จะไหลออกมาแล้ว : “ หยางหยางบาดเจ็บที่โรงเรียน ฉันจะไปหาเขา “