ตอนที่ 729 ปากแข็ง

ตอนที่ 729 ปากแข็ง

กู้ฮอนหยิบภาพถ่ายจากในมือของเป่หมิงโม่ และมองดูเด็กน้อยสองคนที่อยู่ในภาพถ่ายอย่างละเอียด โดยเฉพาะเด็กทารกคนนั้นที่ถูกระบุว่าเป็นลูกของตัวเอง

ในความทรงจำของเธอ ตนเองไม่เคยมีรูปถ่ายก่อนอายุเจ็ดขวบ แม้แต่กู้อันขีน้องสาวของเธอนั้น เธอก็มีแต่รูปถ่ายตั้งแต่เกิดจนโต

ในตอนนั้นเธอก็สงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่หยูฟืนมักจะตอบเธอว่า “คุณคือพี่สาว และสถานการณ์ในบ้านตอนนั้นก็ยังไม่ค่อยจะดีนัก ก็เลยไม่ได้ถ่ายรูปคุณ”

ที่จริง สำหรับชีวิตในแต่ละวันที่ตระกูลกู้ของกู้ฮอนนั้น จริงๆแล้วมันยากมากที่จะบอกว่าดีอย่างไร อย่างน้อยก็แย่กว่าน้องสาวมาก

เมื่อได้เห็นภาพนี้ ในตอนแรกก็ยังจำไม่ได้ เพราะมันเป็นการถ่ายภาพระยะใกล้ของตัวเองในรูปถ่ายครอบครัวครั้งก่อน กับแม่และพ่อ

และใบหน้าเล็กๆของตัวเองนี้ กลับไม่แตกต่างจากขนาดของก้อนอิฐบนกำแพงด้านหลังมากนัก น่าจะถ่ายเพื่อเป็นภาพพาโนราม่า ก็เลยอยู่ห่างจากกล้อง

หลังจากระบุอย่างละเอียดแล้ว พบว่ายังมีคำสองสามคำสะท้อนนูนขึ้นปรากฏอยู่บนภาพถ่าย เธอพลิกไปดูด้านหลัง และมองไปที่คำที่คดเคี้ยว ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นเด็กเขียนลงไป

คำเหล่านั้นคือ พี่โม่โม่ น้องฮอนฮอน

เมื่อกู้ฮอนเห็นพลางงอริมฝีปาก แล้วพี่โม่โม่ล่ะ ชื่อนี้ดูแล้วทำไมรู้สึกไม่น่ารักเลยสักนิด

เป่หมิงโม่คิดว่ามันน่าสนใจ เขาค่อยๆลุกขึ้นยืน เหมือนกับจะแสดงความรู้สึกอาวรณ์และพูดกับก็กู้ฮอนว่า “ผมว่าถ้าเรามีลูกสาว จะต้องเหมือนคุณในรูปนี้มากๆ แล้วเฉิงเฉิงและหยางหยางจะไม่เหมือนผมมากเหรอ”

กู้ฮอนเหลือบตามองไปที่เป่หมิงโม่ “คุณยังจะมีลูกสาวอีกเหรอ ฝันไปเถอะ ตอนนี้มีลูกแค่สองคน ก็พอให้คุณได้หัวเราะแล้ว”

แม้ว่าเธอจะพูดแบบนั้น แต่ในใจก็นึกถึงเด็กตัวน้อยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จริงๆแล้วเธอกับตอนที่ตัวเองเด็กๆก็มีความคล้ายคลึงกันมาก

เป่หมิงโม่ยื่นมือออกไปโอบรอบเอวของกู้ฮอน แล้วแนบชิดเข้ามาข้างๆตนเอง

“นี่……” ในที่สุดกู้ฮอนก็ถูกเป่หมิงโม่จับอย่างไม่ทันตั้งตัว

รูปถ่ายในมือของเธอนั้น เธอยังคงจับไว้แน่น

เธอเสียใจมาก ทำไมต้องมาฟุ้งซ่านด้วยภาพนี้ด้วย นี่เป็นสิ่งที่ดี หลังจากคิดดูแล้วก็ยังล้มเหลวเนื่องจากขาดความพยายามครั้งสุดท้าย

“เป่หมิงโม่ คุณปล่อยฉัน คุณบังคับ ฉันแทบหายใจไม่ออกแล้ว” ใบหน้างดงามกู้ฮอนนั้นแดงขึ้น และบีบกำปั้นเล็กๆด้วยมือข้างหนึ่ง และตีไปที่ไหล่ของเป่หมิงโม่

แต่ความแข็งแรงของเธอนั้นน้อยมากจนน่าสงสาร การตีไปที่ร่างของเขานั้นไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากการนวดเลย

เป่หมิงโม่มองไปที่ผู้หญิงกำลังดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของตนเอง ความซาบซึ้งของเขาก็ปรากฏขึ้น ความเย็นชาในดวงตาของเขาก็ถูกหลอมละลายอีกครั้ง “คุณไม่เห็นหรือไง คุณเป็นผู้หญิงของผมตั้งแต่แรก หลังจากผ่านไปหลายปี ทำไมเราไม่มาถ่ายรูปให้เหมือนในรูปถ่ายแบบนี้อีกครั้ง”

“คุณเพ้อเจ้อเกินไปละ ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก ถ้ารู้ว่าวันนี้มันจะเป็นแบบนี้ ตอนนั้นฉันก็คงจะฉี่ใส่คุณแล้ว” กู้ฮอนขมวดคิ้ว ใบหน้างามนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ

“ใครบอกว่าตอนนั้นคุณไม่ได้ฉี่ คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นทำไมผมถึงแสดงออกแบบนั้น ก็เพราะทำทุกอย่างก็เพื่อคุณ ดังนั้นฟ้าลิขิตให้คุณจะต้องมาชดเชยความสูญเสียของผม” เป่หมิงโม่พูดจบ ยื่นศีรษะออกไปข้างหน้าเพื่อประกบริมฝีปากอันแดงก่ำของกู้ฮอน

“อื้อ……”

มือของกู้ฮอนยังคงตีไหล่ของเขาไม่หยุด หลังจากนั้นก็ค่อยๆหมดเรี่ยวแรงลง

การถูกเป่หมิงโม่จูบนั้น แบบนี้ตัวเองจะต้องยอมในการขัดขืนเหรอไง เธอเริ่มแอบด่าตัวเอง กู้ฮอนนะกู้ฮอน หรือเธอกำลังจะถูกสุนัขตัวนี้รังแก ความฉลาดหลักแหลมหายไปไหนหมด ……

ความฉลาดหลักแหลม…….แฮะแฮะ จะทำให้เจ้าเป่หมิงเอ้อลิ้มรสความสามารถของฉัน……!

***

เมื่อเป่หมิงโม่เตรียมที่จะใช้โอกาสนี้ เพื่อที่จะด่วนทำอะไรโดยไม่ยั้งคิดกับกู้ฮอน

กู้ฮอนก็กลับไม่เกรงใจ กัดปากของเป่หมิงโม่เข้าไป

เธอแค่อยากจะสอนบทเรียนเล็กๆน้อยๆให้กับเขา ให้เมื่อตัวเขาคิดอยากจะแตะต้องในครั้งต่อไปก็สามารถนึกภาพขึ้นมาได้อย่างชัดเจน อย่าด่วนตัดสินใจทำอะไรในสิ่งที่ไม่ควรทำออกมา

“ซี้ด…..”

เป่หมิงโม่อ้าปากค้าง และท่าทีของเขารับรู้ทันที ริมฝีปากของเขาได้ถูกกู้ฮอนกัด เขาได้ลิ้มรสเลือดของตนเองที่มีความเค็ม

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะกล้ามากัดตนเองในตอนนี้

กู้ฮอนไม่คาดคิดว่า เป่หมิงโม่ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น แม้ว่าเธอจะพยายามอีกครั้งและใช้ความแข็งแรงอันน้อยนิด

คราบเลือดจางๆไหลออกจากมุมปากของเป่หมิงโม่

เขาเหมือนหมาป่าที่หิวโหยตัวหนึ่ง ซึ่งดวงตาเป็นสีแดงเมื่อเห็นเลือด

ทันทีที่หันหลัง ทั้งสองคนก็สูญเสียการทรงตัว ทั้งคู่ได้ล้มลงไปบนโซฟาหนังที่เขาเพิ่งจะนั่งอยู่

ความรู้สึกของการล้มลงทำให้เขาปล่อยปากโดยสัญชาตญาณ ในขณะที่สัมผัสกับโซฟา

เธอแทบจะเป็นลมจากการล้มลง

เป่หมิงเอ้อผู้ชายคนนี้ไม่รู้จริงๆว่าอะไรคือการเรียกว่าการทะนุถนอมอ่อนโยนต่อผู้หญิง ทุกอย่างก็จะต้องรุนแรง

หลังจากที่ทั้งสองล้มลงบนโซฟานุ่มๆ ช่วงเวลาพริบตาเดียวเป่หมิงโม่ก็กลายร่างเป็นมีดที่มีอำนาจทันที กู้ฮอนผู้น่าสงสารก็กลายเป็นเพียงเนื้อปลา

“คุณกล้ามากทุกทีจริงๆ ตอนนี้ไม่พูดคุณก็ไม่ฟังฉัน ช่วยคนที่ชื่อ Notonนั้นสู้กับผม ไม่นึกเลยว่าตอนนี้ยังจะกล้ามากัดผม”

เป่หมิงโม่มองไปยังสาวสวยที่อยู่ล่างเขา แทบจะรอไม่ไหวที่จะกลืนกินเธอลงไปในท้อง

ในตอนนี้กู้ฮอน จะแรงที่ไหนไปพูด ร่างอันหนักร่างหนึ่งที่กดทับเธออยู่จบแทบหอบ

ในขณะที่เธอทำได้เพียงแค่จ้องมองเขา และต่อต้านเขาจะเป็นจะตาย

มุมปากของเป่หมิงโม่งอขึ้นเล็กน้อย ถูกกู้ฮอนกัดจนเป็นแผล เลือดไม่แห้งและมีหยดลงบนแก้มบางๆของเธอ

สีแดงเข้มนั้น เรืองแสงสลัวอยู่ภายใต้แสงไฟราฟ

เป่หมิงโม่โกรธมากเกินไป ในเวลานี้กู้ฮอนก็ได้ทำหน้าที่เป็นที่ระบายอารมณ์ของเขาพอดี