ตอนที่ 735 อยู่เป็นเพื่อนจิ่วจิ่ว

ตอนที่ 735 อยู่เป็นเพื่อนจิ่วจิ่ว

เป่หมิงโม่ยิ้มมุมปาก แล้วมองไปทางกู้ฮอนอีกครั้ง： “อ่อ? เมื่อกี้ฉันเห็นเธอทำท่าทีร้อนรน หรือว่าที่นี่มีสิ่งที่ฉันเห็นไม่ได้อยู่เหรอ?”

จิ่วจิ่วไม่ได้อยู่ที่นี่ กู้ฮอนหันขวับ： “ที่ฉันไม่อยากให้นายเห็นก็เป็นของพวกนี้แหละ นายไม่ชอบของเด็กเล่นพวกนี้ไม่ใช่เหรอ ใครจะรู้ว่าถ้านายเห็นจะพูดกัดอะไรพวกเราอีก”

ขณะนั้นเจียงฮุ่ยซินที่อยู่ข้างๆ ก็ช่วยกู้ฮอนพูด： “โม่ ดูสิ ทำเอากู้ฮอนตกใจหมดเลย ต่อไปต้องระวังหน่อยนะ”

เป่หมิงโม่มองกู้ฮอนแล้วชี้ให้ฉิงฮัวดู： “นายเห็นแล้วนะ ดูเหมือนเธอจะเตรียมพร้อมจะเป็นแม่คนแล้ว นายต้องพยายามหน่อยแล้ว อย่าให้พอถึงเวลาลูกออกมาแล้วไม่รู้ว่านายเป็นพ่อ”

ที่นี่ไม่มีอะไรให้ดู เป่หมิงโม่หันหลังกลับเข้าไปในลิฟต์อีกครั้ง

กู้ฮอนมองบนใส่เป่หมิงโม่： “นายคงจะไม่ไปดูที่ชั้นสองอีกนะ ชั้นนั้นมีแต่ห้องนอนของพวกเรา”

ไม่รู้ว่าวันนี้เป่หมิงโม่ประสาทกลับหรือว่าอะไร เอาแต่จี้กู้ฮอน ยิ่งเธอพูดว่าอย่าทำ เขายิ่งอยากจะทำ

“แน่นอนว่าพวกเราต้องดู พวกเธอผู้หญิงไม่กี่คนอยู่ที่นี่ ฉิงฮัวยิ่งต้องดูให้ดีๆ ว่าในห้องนั้นปลอดภัยหรือเปล่า ถ้าหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เจ้าของบ้านอย่างเขาคงจะลำบากแย่”

ที่จริงเขาก็แค่สงสัยล้วนๆ ยังจะโยนให้คนอื่นอีก

ฉิงฮัวจึงได้แต่พูดอย่างกระอักกระอ่วน： “คุณกู้ ผมว่าก็ควรจะตรวจดูสักหน่อย”

*

ตอนนี้เป่หมิงโม่เด็กน้อยขี้สงสัย ได้พาทุกคนลงมาที่ชั้นสอง

จิ่วจิ่วที่หายตัวไปจากชั้นสาม ก็ได้อยู่ในห้องนอนของลั่วเฉียวแล้ว

ตั้งแต่ที่แม่พาหยางหยางลงไปได้ไม่นาน เธอก็รู้สึกเบื่อ แต่บอกนึกถึงคำพูดแม่ที่บอกว่าคนข้างล่างน่ากลัวกว่าผีน้ำอีก จึงล้มเลิกที่จะลงไปข้างล่าง

แต่ว่าจะไปไหนดีล่ะ? จิ่วจิ่วถือขนมปังที่กินไปครึ่งนึงแล้วขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่

***

จิ่วจิ่วคิดอยู่สักพัก สุดท้ายก็ตัดสินใจลงไปที่ชั้นสอง

พอมาถึงชั้นสอง ก็เห็นทางเดินและห้องที่อยู่สองฝั่ง เธอถือขนมปังไว้ในมือ พร้อมกับผลักประตูห้อง ดูว่าห้องไหนที่เปิดอยู่

แต่ที่ทำให้เธอผิดหวังก็คือ ทุกห้องได้ถูกล็อกเอาไว้ เพราะว่าตอนนี้เธอตัวเล็กมาก สูงไม่พอจับลูกบิดประตู

ขอแค่จับลูกบิดประตูถึงแล้วหมุนมันเบาๆ ประตูก็คงเปิดออกแล้ว

ตอนที่เธอกำลังจะถอดใจ แล้วกลับขึ้นชั้นสามไปหาที่นอน เธอก็เดินผ่านห้องของลั่วเฉียวพอดี

เธอได้ยินเสียงจากด้านใน เธอจึงใช้มือเล็กๆ ตบไปที่ประตู

กู้ฮอนส่งลั่วเฉียวกลับมาพักผ่อน ที่จริงแล้วเธอก็ไม่ได้รู้สึกง่วง เธอแค่อยากจะปลีกตัว ไม่อยากเจอฉิงฮัว

เธอนอนดูทีวีอยู่บนเตียงคนเดียว ตอนกลางวันกินข้าวอยู่ข้างล่าง เธอก็ไม่ได้หิว

เธอเปิดที่ตุนของกิน ข้างในมีขนมพร้อม มีแม้กระทั่งข้าวกล่องสำเร็จรูปและเกี๊ยวสำเร็จรูป

ตอนที่เธอดูทีวีจนรู้สึกเบื่อ ก็รู้สึกว่าท้องเริ่มหิว เธอหยิบข้าวกล่องสำเร็จรูปออกมา

ขณะที่เทน้ำที่ต้มจนเดือดลงไป ก็ได้ยินเสียงจากนอกประตูห้องของตน

เธอคิดว่ากู้ฮอนเอาอาหารขึ้นมาให้เธอ

แต่พอเปิดประตูออกดู กลับเป็นจิ่วจิ่วยืนอยู่หน้าประตู： “ป้าเฉียวเฉียว อยู่ข้างบนน่าเบื่อมากๆ หนูอยากจะมาเล่นกับป้าที่นี่”

ลั่วเฉียวอยู่คนเดียวก็เบื่อ จิ่วจิ่วมาพอดีเลยเล่นเป็นเพื่อนเธอ： “เอาสิ รีบเข้ามาเถอะ”

เธอให้จิ่วจิ่วเข้ามา： “เจ้าตัวน้อย หนูกินแค่นี้อิ่มเหรอ? ที่นี่มีของกินเยอะแยะเลย หนูอยากกินอะไรก็หยิบได้เลยนะ”

ขนมมากมายกองอยู่ข้างหน้าจิ่วจิ่ว เธอเอามือขึ้นมาแล้วกัดไปที่มือตัวเองเบาๆ ไม่ว่าอันไหนก็อยากจะลองกินดู แต่ว่าสุดท้ายก็ทนไว้

“ป้าเฉียวเฉียว มะม๊าบอกว่า ไม่ให้จิ่วจิ่วกินขนมเยอะไป”

“หา คิดไม่ถึงว่าหนูจะเก่งแบบนี้ ไม่กินขนมก็ดีเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวป้าจะทำเกี๊ยวให้กินนะ ลวกน้ำร้อนแป๊บเดียว ก็กินได้แล้ว” ลั่วเฉียวพูดพลาง ทำให้จิ่วจิ่ว

จิ่วจิ่วทิ้งขนมปังในมือ แล้วก็ปีนขึ้นเตียงของลั่วเฉียว หยิบรีโมตทีวีขึ้นมา หาดูว่ามีช่องในฉายการ์ตูนอยู่บ้าง

ขณะนั้น ลั่วเฉียวก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังออกมาจากด้านนอก เธอเดินไปแง้มประตูดู ก็เห็นว่าเป่หมิงโม่เดินนำหน้ามา ด้านหลังมีฉิงฮัวและกู้ฮอนเดินตามมา

ทำไมพวกเขาไม่อยู่ข้างล่างดีๆ จะเดินมาทำบ้าอะไรตรงนี้

เธอนึกขึ้นมาได้ทันทีว่าจิ่วจิ่วอยู่ในห้องของเธอ ถ้าหากโดนเป่หมิงโม่จับได้ ก็ซวยแน่ๆ

เธอค่อยๆ ปิดประตูลง แล้วพูดกับจิ่วจิ่ว： “ตัวเล็ก หนูรีบซ่อนเร็ว แม่ของหนูพวกเขามากันแล้ว！”

พูดพลางรีบเปิดประตูตู้เสื้อผ้า แล้วชี้ให้จิ่วจิ่วเข้าไป

ทันใดนั้นจิ่วจิ่วก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เธอกระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเข้าไปในตู้เสื้อผ้า ยังดี ที่ตู้นี้ใหญ่และกว้าง และเสื้อผ้าของลั่วเฉียวไม่ค่อยเยอะ ยังมีที่ว่างเหลือเยอะ

รอให้จิ่วจิ่วเข้าไปแล้ว ลั่วเฉียวก็เอาเสื้อผ้ายัดเข้าไป แบบนี้ถึงจะเปิดประตูตู้เสื้อผ้า ก็จะเห็นแค่เสื้อผ้ากองไว้

“ตัวเล็ก หนูอยู่ข้างในก่อนนะ อย่าส่งเสียงล่ะ” สุดท้ายลั่วเฉียวก็ไม่ลืมที่จะพูดกับเธอ

จากนั้นจึงปิดประตูลงเบาๆ

เป่หมิงโม่ทำหน้าสงสัยและอยากตรวจสอบ เดินเปิดประตูดูทั่วทุกห้อง

มาถึงสุดท้าย คือห้องของลั่วเฉียว เป็นห้องที่ใหญ่ที่สุด

“เจ้านาย ห้องของเธอคงไม่ต้องดูหรอกมั้ง ตอนนี้เธอคงพักผ่อนอยู่” ฉิงฮัวไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของลั่วเฉียว

พอเสียงของเขาหยุดลง ก็ได้ยินเสียงทีวีลอดผ่านห้องของลั่วเฉียวออกมา