ตอนที่ 736 การตัดสินใจของฉิงฮัว

ตอนที่ 736 การตัดสินใจของฉิงฮัว

หยางหยางยิ้มร่าแล้วตบที่ไปพุงของตัวเอง： “ท้องผมก็เหมือนกระเป๋าโดราเอม่อน มีเท่าไหร่ก็ใส่ได้เท่านั้น”

เฉิงเฉิงมองหยางหยางอย่างเอือมๆ อยู่ที่บ้านตระกูลเป่หมิงมาสักพักแล้ว ทำไมยังแก้นิสัยตะกละไม่หายสักที

ผ่านไปสักพัก หยางหยางก็กินผลไม้ไปเกือบครึ่งจาน ถึงจะพอใจแล้วกระโดดดึ๋งๆ ตามเจียงฮุ่ยซินขึ้นรถไป

กู้ฮอนพาเฉิงเฉิงและก็แอนนิ ไปยืนอยู่หน้าประตูส่งพวกเขา พอเห็นพวกเขาออกไปไกลแล้ว

เธอจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ วันนี้ทั้งวันทำเอาเธอตกใจไม่หยุดไม่หย่อน

กลับเข้ามาข้างใน กู้ฮอนก็นั่งลงบนโซฟา ถึงแม้เป่หมิงโม่กับเจียงฮุ่ยซินกลับไปแล้ว แต่ฉิงฮัวยังอยู่ข้างบน

แต่ว่า ก็ไม่ใช้ปัญหาใหญ่ ถ้าเขารู้แล้ว ก็ให้ลั่วเฉียวอุดปากเขาไว้ ให้เขาเก็บไว้เป็นความลับ

อีกอย่าง ครั้งนี้ฉิงฮัวอยู่กับลั่วเฉียวนานอยู่นะ เมื่อเทียบกับประวัติครั้งก่อนที่อยู่ได้แค่ยี่สิบนาที

เห็นไม่มีใครอยู่ แอนนิจึงถามขึ้น： “กู้ฮอน เธอไปเจอกับเป่หมิงโม่ได้ยังไง? ฉันเห็นว่าเธอลงมาจากรถเขา”

กู้ฮอนถอนหายใจ แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แอนนิฟัง

ถึงตอนจบแอนนิก็เหงื่อไหลแทนเธอ： “กู้ฮอน ต่อไปห้ามทำแบบนี้นะ ทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วง”

กู้ฮอนพยักหน้า： “วางใจเถอะ ต่อไปฉันจะระวัง”

“ไม่รู้จริงๆ ว่าเรื่องจิ่วจิ่วจะยื้อได้อีกนานแค่ไหน” กู้ฮอนพูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ขณะนั้นประตูลิฟต์ก็ได้เปิดออก ฉิงฮัวเดินออกมา ตามมาด้วยลั่วเฉียว

“พวกเธอ......” กู้ฮอนกับแอนนิมองไปที่พวกเขาสองคน

เห็นสีหน้าของฉิงฮัวดูปกติ ไม่ได้กระอักกระอ่วนเหมือนเมื่อกี้แล้ว

สีหน้าของลั่วเฉียวก็เฉยๆ อย่างน้อยก็พอดูออกว่าเธอไม่ได้เกลียดฉิงฮัวขนาดนั้นแล้ว

“คุณกู้” ฉิงฮัวก้มหัวให้ จากนั้นก็มองที่ห้องรับแขก เหลืออยู่แค่สามคน “พวกเจ้านายล่ะครับ?”

“พวกเขาเพิ่งออกไปได้ไม่นาน เป่หมิงโม่บอกว่าให้นายกลับไปเอง” กู้ฮอนพูด

ฉิงฮัวพยักหน้ารับ： “งั้นผมคงต้องขอตัวก่อน เจ้านายกลับแล้ว ทางนู้นคงต้องมีเรื่องให้ผมทำอีก”

ทันใดนั้นลั่วเฉียวก็พูดบางอย่างที่เกิดคาดออกมา： “กลับดีๆ ”

***

ทุกคนต่างรู้ดีว่าลั่วเฉียวเย็นชาใส่ฉิงฮัวขนาดไหน พอมาวันนี้เธอกลับมาเป็นห่วงเป็นใยเขา ทำเอาทุกคนรู้สึกผิดคาด

ฉิงฮัวหันกลับมามองลั่วเฉียว พยักหน้ารับแล้วเดินจากไป

กู้ฮอนเดินไปข้างๆ ลั่วเฉียว ยื่นมือออกไปแตะหน้าผากของเธอ： “เธอก็ไม่ได้ตัวร้อนนี่ ทำไมเปลี่ยนไป ไม่ใช่ว่าเธอเห็นฉิงฮัวแล้วก็โมโหเหรอ แปลกๆ แหะ นี่ไม่ใช่แปลกธรรมดาแล้ว”

ลั่วเฉียวยื่นมือมาจับมือกู้ฮอนออกจากหน้าผาก： “มีอะไรแปลก”

พูดถึงตรงนี้ เหมือนเธอจะนึกอะไรออก จึงหันกลับไปขึ้นลิฟต์

“เฉียวเฉียวเธอจะไปไหน?”

กู้ฮอนรีบตามเธอไป ตอนนี้เธอกำลังท้องอยู่ ต้องดูแลเธอดีๆ

“ตัวเล็กยังหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้า！”

ทั้งสองมาถึงห้องของลั่วเฉียว แล้วค่อยๆ เปิดประตูตู้ จากนั้นก็เอาเสื้อผ้าออก ก็เห็นจิ่วจิ่วนอนหลับอยู่ด้านในนั้น

กู้ฮอนอุ้มเธอขึ้นมาอย่างเบามือ แล้วหันหลังวางเธอลงบนเตียง แล้วห่มผ้าให้เธอ

พอเห็นว่าเจ้าตัวเล็กไม่เป็นอะไร กู้ฮอนจึงโล่งใจ

วันนี้อันตรายจริงๆ อีกนิดเดียวเรื่องของจิ่วจิ่วก็แดงแล้ว

ทั้งสองลงมาที่ห้องรับแขกอีกครั้ง

“เฉียวเฉียว เล่าให้พวกเราฟังหน่อย เมื่อกี้หลังจากที่เป่หมิงโม่กับฉันลงมาแล้ว เธอกับฉิงฮัวนี่ยังไง?”

*

ฉิงฮัวออกมาจากบ้าน รถถูกเจ้านายขับไปแล้ว ที่นี่ก็ไม่ค่อยมีรถแท็กซี่ให้เรียก ทำได้แค่เดินออกไปดูว่ามีรถมั้ย

ขณะเดินทาง เขาก็หยุดนึกถึง เรื่องหลังจากที่เจ้านายและคุณกู้ออกไป ที่เขาทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน

*

ฉิงฮัวเห็นเจ้านายและคุณกู้เดินออกไปแล้ว เขาก็อยู่กับลั่วเฉียวสองคน นอกจากหน้าแดงแล้วยื่นอ้ำๆ อึ้งๆ แล้ว เขาก็ไม่กล้าขยับเลย ไม่รู้ว่าควรทำอะไร

ลั่วเฉียวยืนอยู่หน้าประตู ขมวดคิ้วเล็กน้อยมองไปที่ผู้ชายข้างหน้าที่ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน

“นายอยู่ที่นี่ทำอะไร ยังไม่รีบตามเจ้านายลงไปอีก”

ถึงแม้เป่หมิงโม่จะไปแล้ว แต่เธอก็ไม่อยากให้เขารู้เรื่องจิ่วจิ่ว

ขณะนั้น จู่ๆ ลั่วเฉียวก็รู้สึกปวดท้อง

“โอ๊ยยย......” เธอใช้สองมือกุมท้อง แล้วค่อยๆ นั่งยอง

ความรู้สึกแบบนี้คือเท้าเล็กๆ ในท้องเธอกำลังเตะเธอ

“เธอเป็นอะไรไป?” ฉิงฮัวรีบเข้าไปข้างเธอ ไม่สนว่าเธอจะพอใจมั้ย แล้วอุ้มเธอขึ้น ไม่นานก็วางเธอลงบนเตียง

“ปวดท้องเหรอ? เธออดทนก่อนนะ ฉันจะเรียกหมอ จะไม่ให้เธอเป็นอะไรไปแน่ๆ ” ฉิงฮัวพูดพลางรีบควักโทรศัพท์ออกมา เตรียมจะกดโทรออก

ลั่วเฉียวทนไหว แล้วส่ายหัว： “ไม่ต้องโทรหรอก ช่วงนี้เคยเป็นมาแล้ว”