ตอนที่ 737 มีคนชอบมีคนเป็นห่วง

ตอนที่ 737 มีคนชอบมีคนเป็นห่วง

แม้ว่าจิ่วจิ่วอายุยังน้อย แต่เธอมีความกล้า แต่เมื่อถูกขังไว้ในตู้เสื้อผ้ามืดๆ อะไรก็ทำไม่ได้ เป็นเรื่องที่น่าเบื่อจริงๆ

การพูดคุยระหว่างฉิงฮัวและลั่วเฉียว เธออยู่ที่นี่ได้ยินชัดเจน

ตอนนี้เธอยังเด็กมาก การพูดคุยของผู้ใหญ่มีหลายคำพูดที่ทำให้ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ความหมายโดยรวมเธอก็เข้าใจอยู่บ้าง

ตอนที่ตู้ถูกเปิดออกนั้น จิ่วจิ่วถึงจะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง จากนั้นก็งุนงง และพูดออกมาโดยไม่คิด: “คุณป้าเฉียวเฉียว คุณลุงคนนั้นคือใครเหรอ? เหมือนว่าเขาจะชอบคุณมาก”

ทำให้ลั่วเฉียวหน้าแดงมาก เอื้อมมือไปลูบจมูกของเธอ: “เอลฟ์ตัวน้อย หนูได้ยินอะไรบ้าง?”

จิ่วจิ่วกัดนิ้ว เอียงศีรษะกลอกตาบนแล้วพูดว่า: “น่าจะตั้งแต่ ‘ปวดท้อง? คุณอดทนไว้’ เริ่ม”

หน้าผากของลั่วเฉียวมีเส้นดำๆ ปรากฏออกมา

ได้ เจ้าตัวน้อยคำพูดไม่ตกหล่นสักคำ ได้ยินหมดแล้ว

คำพูดนี้ไม่ควรให้จิ่วจิ่วแพร่ออกไป ความคิดแรกของลั่วเฉียวก็คือสิ่งนี้

“คุณน้าเฉียวเฉียวตอนนี้หนูออกไปได้หรือยัง?” จิ่วจิ่วถาม

ลั่วเฉียวพูดกระซิบกับจิ่วจิ่ว: “ตอนนี้ยังไม่ได้ หนูรอที่นี่นานหน่อย เดี๋ยวฉันมารับหนูโอเคไหม? และ สิ่งที่หนูได้ยินเมื่อกี้อย่าไปบอกใคร เด็กที่ชอบนินทา ไม่มีใครชอบ”

จิ่วจิ่วพยักหน้าอย่างหนัก: “คุณน้าเฉียวเฉียวคุณวางใจเถอะ จิ่วจิ่วจะไม่นินทา”

ลั่วเฉียวพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นก็เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า

เวลานี้จิ่วจิ่วก็พูดตามมาด้วย: “คุณป้าเฉียวเฉียว นินทาแปลว่าอะไร?”

เมื่อลั่วเฉียวได้ยินก็แทบจะล้มลงกองกับพื้น แล้วอดทนอธิบายให้จิ่วจิ่ว: “นินทาก็คือการพูดเรื่องของคนอื่น ก็เหมือนเมื่อกี้ที่ฉันกำลังพูดคุยกับคุณลุงคนนั้น แม้ว่าหนูจะได้ยิน ก็เหมือนกับการไม่ไปบอกให้คนอื่น”

จิ่วจิ่วพยักหน้า ทำมือโอเคเลียนแบบหยางหยางให้ลั่วเฉียว: “คุณป้าเฉียวเฉียวหนูเข้าใจแล้ว หนูจะไม่บอกให้คนอื่น”

“อือ แบบนี้ถึงจะเป็นเด็กดี” ลั่วเฉียวพยักหน้าอย่างพอใจ

หลังจากลั่วเฉียวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หลังจากวางจิ่วจิ่วไว้อย่างดีแล้ว แล้วเปิดประตูออกไป

เห็นเพียงฉิงฮัวที่เหมือนทหาร ที่ยืนตรงไม่ไกลจากประตู

เมื่อลั่วเฉียวเห็นเขาก็เม้มปากอยากจะยิ้มออกมา ทั้งๆ ที่ติดตามเจ้านายเป่หมิงโม่มานาน คำพูดการกระทำแม้แต่ความคิดก็ล้าสมัย

แต่แบบนี้ก็ดี ไม่ได้เลียนแบบสิ่งไม่ดีกับเจ้านาย ถือเป็นผู้ชายที่สามารถทำให้วางใจได้

***

ลั่วเฉียวอมยิ้ม ขยับเข้าไปใกล้ฉิงฮัวช้าๆ หลังจากนั้นก็ตบไหล่ของเขาไปหนึ่งครั้ง แล้วก็รีบหลบไปอีกด้าน

แต่สิ่งที่ทำให้เธอคิดไม่ถึงก็คือ ฉิงฮัวกลับรีบหมุนตัวไปทางด้านที่เธอหลบ ถูกเขาจับได้

“เอ๋? คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันจะหลบอยู่อีกด้าน?” ลั่วเฉียวรู้สึกแปลกเล็กน้อย ฉิงฮัวเกาหัวอย่างลำบากใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกผู้หญิงถามและมองด้วยสายตาแบบนี้

ทันใดนั้นหน้าของเขาก็แดงขึ้นมา เขาพูดด้วยเสียงติดขัด: “นี่เป็นการป้องกันตัวของผม ไม่ใช่เรื่องใหญ่”

ลั่วเฉียวพยักหน้า ภาพแรกของเธอ ฉิงฮัวเป็นเพียงผู้ติดตามของเป่หมิงโม่ ต่อมาได้ยินกู้ฮอนบอกว่าได้เลื่อนขั้นเป็นผู้ช่วยพิเศษ

แต่ในความคิดของเธอ ผู้ช่วยพิเศษก็ยังคงเป็นบทบาทของผู้ติดตาม ก็เหมือนในหนัง แค่คนช่วยทำธุระและรายงาน

“คุณรู้ศิลปะการต่อสู้?”

ฉิงฮัวพยักหน้า: “เป็นนิดเดียว เป็นนิดเดียว”

“ดูเหมือนว่าผู้ช่วยพิเศษนั้นพิเศษจริงๆ” ลั่วเฉียวพูด เธอจำได้ลางๆ ว่าเวลาที่เธอดื่มมากเกินไป ดูเหมือนว่าเขาจะยื่นมือมา

ทั้งสองคนมาถึงหน้าลิฟต์ ลั่วเฉียวหยุดฝีเท้าแล้วพูดกับฉิงฮัว: “ฉันคิดว่าตอนนี้เราก็ยังต้องรักษาระยะห่างเหมือนเดิม แบบนี้อาจจะดีกว่า”

ทันใดนั้นฉิงฮัวก็อึ้ง ก้มศีรษะแล้วพูดกับเธอ: “เพราะอะไร?”

“อืม...ข้อแรก มันกะทันหันเกินไปฉันเกรงว่าฮอนจะไม่ชิน ข้อสอง ฉันยังไม่ได้เตรียมรับมือ คุณเข้าใจนะ?” ลั่วเฉียวพยายามพูดอย่างมีชั้นเชิง

ความจริงเริ่มจากการเกลียดเขา หลีกเลี่ยงที่จนตอนนี้ยอมรับเขา ความคืบหน้าเร็วไปหน่อย

ต้องใช้เวลาพอสมควรในการปรับตัว

ฉิงฮัวพยักหน้า เขาสามารถเข้าใจคำพูดของลั่วเฉียวได้อย่างตามที่: “ไม่เป็นไร ผมจะให้เวลาคุณได้คิดอย่างชัดเจน แต่ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจหรือมีความคิดอย่างไรก็บอกผมด้วย? คุณวางใจได้ ผมสามารถเข้าใจได้”

ลั่วเฉียวพยักหน้า เงยหน้าขึ้นมาสัมผัสและพูดกับฉิงฮัวว่า: “คุณดีจัง”

ฉิงฮัวหน้าแดงอีกครั้ง

*

ลั่วเฉียวเพียงบอกกับพวกกู้ฮอนว่าเธอกับฉิงฮัวอยู่กันสองต่อสองที่ชั้นบนในช่วงครึ่งแรก

สุดท้ายก็ถูกหยิกออก

กู้ฮอนดึงมือของลั่วเฉียว ยิ้มเบาๆ : “เป็นอย่างไร ฉันเคยบอกแล้วว่าคนแบบฉิงฮัวไม่เลวเพียงแต่เธอเอาแต่ใส่แว่นมองเขาตลอด ฉันเชื่อว่าเธออยู่กับเขาในอนาคต เธอจะมีความสุขมาก แบบนี้อีกไม่นานก็จะมีลูก ครอบครัว”