ตอนที่ 745 คุณชื่นชอบแบบแปลนชิ้นไหน

ตอนที่ 745 คุณชื่นชอบแบบแปลนชิ้นไหน

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ มองเป่หมิงยี่เฟิงที่ยืนอยู่ด้วยความมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่ต้องพูดก็ดูเหมือนว่าเขาจะมีความมั่นใจในการออกแบบแบบแปลนในงานนี้เป็นอย่างมาก

จากนั้นก็ก้มมองแบบแปลนที่วางแสดงอยู่บนโต๊ะของตัวเอง “ไม่เลวเลย ดูท่านายจะมีความก้าวหน้าอยู่บ้าง” เป่หมิงโม่พยักหน้า จากนั้นก็เก็บภาพแบบแปลนนั้นขึ้นมาใส่เข้าไปในกระบอกใส่แบบ แล้วลุกขึ้นยืน พลางเอ่ยกับฉิงฮัวว่า “วันนี้พวกเราไปโรงแรมแมนดาริน ส่งภาพแบบแปลนให้กับพวกเขา เป่หมิงยี่เฟิง นายก็ไปด้วย คาดว่าพวกเขาคงจะมีคำถามกับภาพแบบแปลนของนายมากพอสมควร”

ในใจของเป่หมิงยี่เฟิงนั้นก็เฝ้ารอคอยให้ตัวเองได้ไป ถือว่าสมหวังดังใจปรารถนาแล้ว “ได้ครับ ผมไปจัดการแบ่งงานสักหน่อย พวกเราเจอกันที่ลานจอดรถใต้ดินแล้วกัน”

*

ครั้งนี้ เป่หมิงโม่ทำลายกฏเกณฑ์ ยอมให้เป่หมิงยี่เฟิงนั่งรถของเขาไปที่โรงแรมแมนดารินด้วยกัน

ในไม่ช้าพวกเขาก็เข้าไปนั่งกันในห้องประชุมตรงข้ามกันกับปี้เหอผู้รับผิดชอบสำนักงานบริษัทGT

เพียงแต่ในครั้งนี้ ข้างกายปี้เหอมีหญิงสาวที่งดงามเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง กู้ฮอน

กู้ฮอนเผชิญหน้ากับเป่หมิงโม่และเป่หมิงยี่เฟิงอย่างเป็นมืออาชีพ บนใบหน้าไม่มีความรู้สึกใดๆ ดูภูมิฐานและจริงจังอย่างเห็นได้ชัด

เป่หมิงโม่เห็นกู้ฮอนปรากฏตัวขึ้นที่นี่ เขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร กระทั่งเขาก็ยังคาดเดาได้ว่าจะเป็นแบบนี้ เพียงแต่ว่าเป็นปัญหาที่จะเกิดช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง

แต่เป่หมิงยี่เฟิงนั้นไม่เหมือนกัน เขามองไปที่กู้ฮอนที่มาในฐานะตัวแทนทนายความของบริษัทGTที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาอย่างตกตะลึง

เขาอยากถามว่านี่มันเรื่องอะไรกัน แต่ว่าที่นี่เป็นที่สาธารณะ จึงทำได้แค่กลืนคำถามนี้ลงท้องไป

ปี้เหอพยักหน้าให้กับเป่หมิงโม่อย่างมีมารยาท “ประธานเป่หมิง ประสิทธิผลความสำเร็จของบริษัทเป่หมิงของพวกคุณนั้นสูงมาก ในช่วงระยะเวลากระชั้นชิดขนาดนี้ก็ยังทำได้สำเร็จ สมกับที่เป็นบริษัทอันดับหนึ่งของเมือง A จริงๆ”

มุมปากเป่หมิงโม่ยกขึ้น “ชมเกินไปแล้ว” เอ่ยแล้วก็ส่งสายตาให้กับฉิงฮัว

ฉิงฮัวพยักหน้า หยิบแบบแปลนออกมาจากกระบอกใส่แบบแล้ววางไว้บนโต๊ะประชุม

***

เป่หมิงโม่ชี้ไปที่กระบอกใส่แบบนั้น “ด้านในมีภาพแบบแปลนอยู่สองภาพ แบ่งออกเป็นของผมและเป่หมิงยี่เฟิงที่นั่งอยู่ข้างผมออกแบบ เพื่อความยุติธรรม จึงไม่ได้ระบุชื่อเอาไว้ ทั้งไม่ได้ทำสัญลักษณ์ใดๆ ผมหวังว่าบริษัทGTของพวกคุณจะสามารถเลือกแบบแปลนที่พวกคุณคิดว่าน่าพึงพอใจมากที่สุดออกมาแบบแปลนหนึ่ง”

ประโยคนี้ทำให้ผู้คนที่อยู่ในสถานการณ์รู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง

โดยเฉพาะเป่หมิงยี่เฟิง เขาคิดมาตลอดว่าเป่หมิงโม่จะยกงานออกแบบชิ้นนี้ให้เขาทำ

คิดไม่ถึงเลยว่าเป่หมิงโม่ยังจะยั้งมือไว้ด้วย แต่ว่าเขาก็ยินดีกับตัวเองอยู่เงียบๆ

แบบแปลนของตัวเองนั้นเป็นแบบที่ฝ่ายออกแบบทั้งฝ่ายของพวกเขาทำการแก้ไขบนแบบแปลนที่เขาวาดเสร็จก่อนหน้านั้น

ส่วนเป่หมิงโม่นั้นทำเสร็จด้วยตัวเองเพียงคนเดียว

“ประธานเป่หมิง คิดไม่ถึงจริงๆว่าคุณจะสนใจเข้าร่วมด้วย” เป่หมิงยี่เฟิงอดพูดเสียงเบากับเป่หมิงโม่ไปประโยคหนึ่งไม่ได้

กู้ฮอนนั่งอยู่ตรงข้ามพวกเขา จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าลุงหลานคู่ที่ไม่ลงรอยกันตรงข้ามนี้ทำเรื่องวุ่นวายอะไรกันอยู่

ปี้เหอพยักหน้า หยิบกระบอกใส่แบบ “บริษัทเป่หมิงของพวกคุณนั้นมีความจริงใจมาก อย่างไรก็ขอให้ทั้งสองท่านรอผมอยู่ที่นี่ไม่กี่นาที ผมจะนำแบบแปลนทั้งสองแบบนี้ไปให้กับท่านประธานของพวกเราได้พิจารณาและตัดสินใจครับ”

เอ่ยจบก็ลุกขึ้นแล้วหันไปพูดกับกู้ฮอนที่อยู่ข้างกายว่า “ทนายกู้ เชิญคุณตามผมไปพบท่านประธานด้วยครับ”

กู้ฮอนพยักหน้า เดินตามเขาออกไปจากห้องประชุม ไม่ช้าก็มาถึงหน้าประตูห้องเพรสซิเด้นท์สูทที่โม้จิ่งเฉิงพักอาศัยอยู่

เขากดเครื่องอินเตอร์คอมที่อยู่ข้างประตูเบาๆ “ท่านประธาน ผมกับทนายกู้นำแบบแปลนของบริษัทเป่หมิงมาส่งครับ”

ผ่านไปชั่วครู่ ด้านในก็มีเสียงของโม้จิ่งเฉิงลอยออกมา “รู้แล้ว ทนายกู้ คุณถือแบบแปลนอยู่ที่นี่ก่อน ส่วนปี้เหอ คุณกลับไปอยู่เป็นเพื่อนพวกประธานเป่หมิงก่อน”

รอจนปี้เหอจากไปแล้ว ประตูห้องเพรสซิเด้นท์สูทถึงได้เปิดออก

กู้ฮอนถือแบบแปลนเดินเข้าไป

เห็นโม้จิ่งเฉิงสวมชุดสูทสีฟ้าทั้งชุด นั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ขนาดใหญ่ที่นั่งได้สามคนที่อยู่ตรงข้ามกับประตูห้องอย่างสุขุมเยือกเย็น

ชุดสูทที่อยู่บนร่างเขาตัดเย็บอย่างประณีต ไม่ด้อยไปกว่าชุดสูทที่เป่หมิงโม่สวมบ่อยๆเหล่านั้นเลย

โดยเฉพาะปกคอเสื้อและบริเวณข้อมือ ที่ตกแต่งด้วยการใช้ด้ายสีทองเย็บปักด้วยมือนั้นทำให้โม้จิ่งเฉิงดูสูงส่งขึ้นหลายส่วน

เธอหมุนตัวไปปิดประตูให้เรียบร้อยอีกครั้ง

“พ่อบุญธรรม หนูเอาแบบแปลนของพวกเขามาให้แล้วค่ะ” เอ่ยแล้วก็วางกระบอกใส่แบบลงบนโต๊ะน้ำชาสะอาดเบื้องหน้าโม้จิ่งเฉิง

ตอนนี้หวีหรูเจี๋ยก็ยกถาดผลไม้ที่ล้างสะอาดแล้วออกมา เธอยิ้มบางๆมองมาที่กู้ฮอน “ฮอน วันนี้เธอดูยุ่ง ป้าเองก็ไม่กล้าจะรบกวนเธอ มาทานผลไม้ก่อนสักหน่อยค่อยทำงานต่อนะ”

กู้ฮอนพยักหน้าให้อย่างระมัดระวังจนเห็นได้ชัด คุณป้าหวีหรูเจี๋ย หนูว่าให้พ่อบุญธรรมดูแบบแปลนก่อนเถอะค่ะ พวกเขายังรอข่าวคราวจากหนูอยู่ที่ห้องประชุมนะคะ”

“ได้ ป้าวางผลไม้ไว้ข้างกายพวกเธอ รอจนเสร็จธุระแล้ว พวกเธอก็ทานสักหน่อย ป้าไม่รบกวนพวกเธอแล้ว” หวีหรูเจี๋ยเอ่ยจบก็วางถาดผลไม้ไว้บนโต๊ะอาหารที่อยู่ไม่ไกลนัก จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องนอนคนเดียว

กู้ฮอนเห็นหวีหรูเจี๋ยเดินไปแล้ว ตัวเองถึงจะผ่อนคลายจิตใจลง

เธอเปิดกระบอกใส่แบบ หยิบแบบแปลนออกมากางไว้เบื้องหน้าโม้จิ่งเฉิง

โชคดีที่โต๊ะน้ำชาที่นี่ตัวใหญ่พอ

โม้จิ่งเฉิงหยิบแว่นสายตายาวจากกระเป๋าชุดสูทมาสวมแล้วดูแบบแปลนอย่างจริงจัง

ผ่านไปชั่วครู่ เขาก็ถอดแว่นออกแล้วเก็บ ชี้ไปที่แบบแปลนพลางพูดกับกู้ฮอนว่า “ฮอน ลูกก็มาดูแบบแปลนทั้งสองแบบนี้ แบบไหนที่ลูกชอบมากกว่า”