ตอนที่ 747 ยากที่จะอธิบายให้ชัดเจน

ตอนที่ 747 ยากที่จะอธิบายให้ชัดเจน

คิ้วเธออดไม่ได้ที่จะกระตุก ถอนหายใจยาว “เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะยุ่งวุ่นวายทั้งบ่าย”

จากนั้นก็เหมือนกับว่าจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธออารมณ์ตึงเครียด “ปู้ฝัน นายนั่งอยู่ตรงนี้สักครู่ ฉันไปรับเฉิงเฉิงที่เลิกเรียนแล้วก่อน”

“เหอะๆ ไม่ต้องแล้ว ฉันไปรับเขาตอนเลิกเรียนแล้ว ทั้งยังไปส่งเขาที่บ้านลั่วเฉียวแล้วด้วย เฉิงเฉิงไม่เหมือนกับเธอนะ ตอนที่เลิกเรียนแล้วไม่เห็นเธอ ก็รู้แล้วว่าเธอมีธุระ เขากลัวว่าจะทำให้งานของเธอล่าช้า จึงโทรศัพท์มาหาฉัน รอจนฉันส่งเขาไปที่บ้านลั่วเฉียวแล้วยังไม่ได้รับโทรศัพท์จากเธอ ฉันก็รู้ว่าแปดส่วนเธอกำลังยุ่งวุ่นวายกับงาน เธอก็แบบนี้ งานยุ่งขึ้นมา อะไรก็ไม่สนใจ” หยินปู้ฝันก็เหมือนกับผู้ปกครองคนหนึ่ง

เขาเอ่ย พลางขยับเอกสารที่อยู่บนโต๊ะน้ำชาออกไป

“เฮ้ นายอย่าทำเอกสารที่ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วยุ่งวุ่นวายนะ นี่เป็นงานที่ฉันทำมาตลอดทั้งบ่ายเลย” กู้ฮอนได้ยินที่หยินปู้ฝันอบรม แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนประโยคหนึ่ง

หยินปู้ฝันมอง “เธอเอาพื้นที่บนโต๊ะน้ำชาไปหมดแล้วจะทานข้าวที่ไหน ไม่เป็นไรหรอก ฉันย้ายพวกมันออกไป รอจนทานข้าวเสร็จแล้วก็จะย้ายกลับมา อย่างมากฉันก็แค่ช่วยเธอจัดการใหม่เท่านั้นเอง”

รอจนโต๊ะน้ำชาสะอาดแล้ว หยินปู้ฝันก็นำอาหารที่ตัวเองเอามาออกมาวางไว้ด้านบน

เปิดฝากล่องดูก็คือข้าวผัดไข่หอมหวนสองที่ อีกกล่องหนึ่งก็คือหมูผัดซอสแดงและผักกวางตุ้งกล่องเล็กๆหนึ่งกล่อง

“ฉันเดาเธอน่าจะไม่คุ้นเคยกับอาหารที่นี่ ดังนั้นฉันเลยสั่งอาหารจากด้านนอกมาให้เธอสองสามอย่าง อย่ารังเกียจล่ะ” หยินปู้ฝันพูดพลางแบ่งตะเกียบให้กู้ฮอนคู่หนึ่ง

กู้ฮอนยิ้มพลางดมกลิ่น “กลิ่นนี้หอมจริงๆ ฉันจะรังเกียจความหวังดีของนายได้อย่างไรกัน ดีร้ายอย่างไรพวกเราก็เป็นญาติกันนะ”

“หลังจากนี้อย่าพูดว่าพวกเราเป็นญาติกันอีก ถ้ายังพูดอีกฉันจะโกรธเธอนะ” หยินปู้ฝันแสร้งทำเป็นโกรธ

ที่จริงแล้วเขาไม่อยากจะรักษาความสัมพันธ์ในด้านนี้กับกู้ฮอนเอาไว้ นี่มักจะทำให้เขารู้สึกแปลกๆจนไม่เป็นตัวของตัวเอง

“รู้แล้วน่ะ รีบกินเถอะ เจ้านาย” กู้ฮอนกะพริบตาใส่เขาอย่างซุกซน จากนั้นก็ต่างคนต่างก็เริ่มทานอาหารของตัวเอง

หยินปู้ฝันส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็วางกล่องข้าวเปล่าๆลงบนโต๊ะน้ำชา

“อาหารมื้อนี้ทานแล้วสบายจริงๆ ดีล่ะ กินดื่มเต็มที่แล้วก็เริ่มทำงานต่อได้” กู้ฮอนทำความสะอาดโต๊ะน้ำชาอีกครั้งแล้วนำเอกสารที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาจัดการต่อ

หยินปู้ฝันจะนั่งมองเธอทำพวกนี้ตัวคนเดียวได้อย่างไรกัน ดังนั้นจึงช่วยเธอทำงานนี้ด้วย

ชายหนุ่มหญิงสาวแบ่งงานกันทำจึงไม่รู้สึกเหนื่อยมาก ในที่สุดสามชั่วโมงหลังจากนั้นก็จัดการสำเร็จเสียที

***

หยินปู้ฝันลุกขึ้นยืน กางมือออกทั้งสองข้าง บิดเอวไปมา “ในที่สุดก็เสร็จเสียที”

กู้ฮอนนำเอกสารที่จัดการเรียบร้อยแล้ววางลงในกล่องที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

“วันนี้โชคดีที่นายมา ไม่อย่างนั้นคาดว่าเอกสารพวกนี้คงจะมากพอจนทำให้ฉันยุ่งไปจนถึงดึกดื่น”

หยินปู้ฝันมองนาฬิกาข้อมือ “ตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้ว เธอดูสิ ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว เธอเก็บกวาดเสียหน่อย ฉันจะเข้าไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นสักหน่อย จากนั้นก็จะส่งเธอกลับไป”

เขาเอ่ยแล้วก็เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ

เขาเพิ่งจะเข้าไปได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู

เวลานี้แล้ว ยังจะมีใครมาอีก พ่อบุญธรรมน่าจะพักผ่อนแล้ว แม้ว่าจะเป็นปี้เหอเขาก็น่าจะกลับไปตั้งนานแล้ว

กู้ฮอนคิดไป พลางเดินไปเปิดประตู

รอจนประตูเปิดออกแล้วก็เห็นตำรวจในชุดเครื่องแบบสองนาย ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง ยืนอยู่หน้าประตู

“ขอสอบถามหน่อยนะคะ ไม่ทราบว่าพวกคุณมาหาใครคะ” กู้ฮอนมองพวกเขา พลางเอ่ยถาม

ตำรวจสองนายนั้นทำหน้านิ่ง ก่อนอื่นก็แสดงเอกสารของตัวเอง จากนั้นก็เอ่ยอย่างจริงจังว่า “คุณอาศัยอยู่ที่นี่หรือ”

กู้ฮอนพยักหน้าอย่างงุนงง จากนั้นก็ส่ายหน้าไปมา “ที่จริงแล้วฉันไม่ได้อยู่ที่นี่แต่เป็น......”

ยังไม่รอให้เธอเอ่ยจบ ตำรวจหญิงคนนั้นก็เอ่ยต่อว่า “พวกเราได้รับการแจ้งความว่าที่นี่มีการทำธุรกิจผิดกฎหมาย ยกมือทั้งสองข้างของคุณขึ้นวางไว้บนศีรษะ แล้วไปคุกเข่าที่มุมกำแพง”

“ฉัน ฉันไม่ใช่คนแบบที่พวกคุณคิดนะ สถานที่แห่งนี้เป็นที่ทำงานของฉัน” กู้ฮอนพยายามแก้ตัวให้ตัวเองอย่างสุดความสามารถ

ตำรวจหญิงไม่ฟังเธอพูด “บอกให้คุกเข่า คุณก็คุกเข่าสิ ยังจะพูดพล่ามมากมาย คนที่ทำอาชีพนี้แบบพวกคุณนั้นมีเหตุผลไม่น้อยเลยจริงๆ ครั้งนี้กลับกลายเป็นสถานที่ในการทำงาน นี่มันเป็นเรื่องไม่ดีไม่งามไร้ศีลธรรมจรรยา!”

ตำรวจชายไม่พูดอะไรก็เปิดประตูเข้าไป แล้วเดินเข้าไปข้างใน เขาได้เสียงน้ำไหล จึงเดินตรงไปที่ห้องอาบน้ำ จากนั้นก็ใช้กระบองตำรวจในมือเคาะประตูห้องอาบน้ำ

หยินปู้ฝันกำลังล้างหน้า ไม่รู้ว่าด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขายังนึกว่าเป็นกู้ฮอนที่เคาะประตู

เขายังเอ่ยอย่างนึกสนุกว่า “อย่างไร เธอก็อยากจะเข้ามาล้างด้วยสินะ รอสักครู่ ฉันล้างเสร็จแล้วเธอค่อยเข้ามาล้าง”

คำพูดเพิ่งจะเอ่ยจบ ประตูห้องอาบน้ำก็ถูกผลักให้เปิดจากด้านนอก คนที่เข้ามาคือตำรวจหนุ่มในเครื่องแบบนายหนึ่ง

“คุณเป็นใคร” หยินปู้ฝันหยุดมือ มองนายตำรวจที่เข้ามาด้วยความรู้สึกตะลึง

“ผมยังไม่ถามคุณเลย คุณกลับถามก่อนแล้ว บอกมาว่าคุณมาที่นี่เมื่อไร” นายตำรวจหนุ่มแสดงบัตรประจำตัวเองแล้วก็เริ่มสอบสวนหยินปู้ฝัน

“ผมมาที่นี่เวลาประมาณหกโมงเย็น คุณตำรวจมีปัญหาอะไรหรือ” หยินปู้ฝันยังคงมึนงง

“ปิดก๊อกน้ำแล้วเดินตามผมออกมา” ตำรวจหนุ่มใบหน้าจริงจัง เรียกให้เขาปิดก๊อกน้ำทั้งอย่างนี้แล้วก็เดินออกมา

หยินปู้ฝันออกมาแล้วไม่เห็นกู้ฮอน ก็หันหน้าไปถามตำรวจหนุ่มที่อยู่ข้างกายว่า “คุณผู้หญิงที่อยู่ที่นี่ไปไหนแล้ว”

ตำรวจหนุ่มถลึงตาใส่เขา “ยกมือทั้งสองข้างวางไว้เหนือศีรษะแล้วคุกเข่าลงบนพื้น! พวกเรามาแล้วคุณยังกล้าจะถามถึงโสเภณีสาวอีก ช่างไม่เห็นพวกเราชาวตำรวจอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย”

สมองของหยินปู้ฝันทำงานอย่างรวดเร็ว “คุณตำรวจ ผมคิดว่าพวกคุณเข้าใจผิดแล้ว คุณผู้หญิงที่ผมพูดถึงไม่ใช่ ‘โสเภณีสาว’ ที่พวกคุณคิด ผมเป็นทนายความ มาทำงานที่นี่”

เขาเอ่ยแล้วก็รีบหยิบบัตรทนายความขึ้นมาแสดงให้กับตำรวจหนุ่มดู

ตำรวจหนุ่มดู ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้เป็นทนายความจริงๆ แต่ว่าสีหน้าท่าทางที่แสดงออกต่อหยินปู้ฝันก็ไม่ได้ดีเลยสักนิด