ตอนที่ 748 ให้เขายินดีและกระวนกระวาย

ตอนที่ 748 ให้เขายินดีและกระวนกระวาย

ตอนที่เป่หมิงโม่นั่งอยู่ในห้องหนังสือของเขา เสียงนาฬิกาดังขึ้นสิบครั้ง

แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงได้ไม่มีอาการง่วงเหงาหาวนอนเลย

ตอนนั้นเองที่โทรศัพท์มือถือของเขาส่งเสียงขึ้นมา

เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์โทรศัพท์แปลกหน้าเบอร์หนึ่ง จากนั้นก็เป็นที่อยู่เว็บไซต์ของคลิปวิดีโอที่มีชื่อเสียงในประเทศเว็บไซต์หนึ่ง

เป่หมิงโม่เปิดออกดู

ไม่ช้าก็ปรากฏภาพในโรงแรมขึ้นมา เขามองออกได้อย่างรวดเร็วว่านี่คือคลิปที่ถ่ายในบริเวณหนึ่งของห้องโถงใหญ่โรงแรมแมนดาริน

เหนือคลิปยังมีหัวข้อตัวใหญ่เขียนว่า “ธุรกิจโสมมภายใต้เวลาค่ำคืน”

ตำรวจสองนายควบคุมตัวชายหนึ่งหญิงหนึ่งเดินออกมาจากลิฟต์โดยสาร

เขาขยายรูปภาพให้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย เขาจึงสามารถเห็นสองคนนี้ได้ชัดเจน

เป่หมิงโม่มองออกอย่างรวดเร็วว่าชายหนุ่มคนนั้นคือหยินปู้ฝัน เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง จากความเข้าใจของเขาที่มีต่อหยินปู้ฝัน เขาไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้

ถัดมาเขาก็เบนสายตาไปมองร่างของหญิงสาวที่ก้มศีรษะอยู่ แม้ว่าใบหน้าของเธอจะถูกปิดบังเอาไว้ แต่ดูจากเสื้อผ้าของเธอ ทำไมถึงได้เหมือนกับเสื้อผ้าที่กู้ฮอนสวมใส่เมื่อเช้านี้ชุดนั้น

เมื่อพิจารณามองอย่างละเอียดอีกครั้ง ไม่ได้มองผิดเลย เป็นกู้ฮอน!

นี่ทำให้เป่หมิงโม่ไม่กล้าเชื่อ กู้ฮอนกับหยินปู้ฝันมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ในจุดนี้เขาไม่ปฏิเสธ

แม้ในตอนแรกหยินปู้ฝันจะขอเธอแต่งงานไม่สำเร็จ

พวกเขาสองคนแม้ว่าวันนี้จะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเช่นเคย แต่ก็เป็นเพียงแค่เพื่อนสนิทเท่านั้น

โดยเฉพาะกู้ฮอนนั้น ยังคงรักษาระยะห่างกับหยินปู้ฝันอย่างเหมาะสมตั้งแต่แรกเริ่มจนจบ

พวกเขาจะไม่ทำเรื่องแบบนี้ออกมาเด็ดขาด บางทีข้างในอาจมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกัน

เป่หมิงโม่เบนสายตาไปมองเบอร์โทรศัพท์ของคนที่ส่งข้อมูลเหล่านี้มาให้เขาอีกครั้ง

นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ที่แปลกมาก แต่เขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว แปดส่วนเป็นผลลัพธ์ที่คนส่งคลิปวิดีโอให้ตัวเองคนนี้บงการ

ไม่อย่างนั้นจะมีเรื่องที่บังเอิญมากขนาดที่ทำให้เขาถ่ายคลิปกู้ฮอนและหยินปู้ฝันได้อย่างไรกัน อีกทั้งยังส่งมาให้ตัวเองได้อย่างถูกต้องแม่นยำมาก

เบอร์โทรศัพท์ของเป่หมิงโม่นั้นไม่ใช่ว่าใครรู้ได้

จะต้องเป็นคนคุ้นเคยของเขาทำอย่างแน่นอน

ปฏิกิริยาแรกของเป่หมิงโม่คิดว่า คงจะไม่ใช่ถังเทียนจื๋อหรอกนะ.......

ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะช่วยกู้ฮอนออกมาจากสถานีตำรวจได้อย่างไรนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

เป็นเบอร์โทรศัพท์แปลกหน้าเบอร์หนึ่ง

เป่หมิงโม่ตั้งสติ “ฮัลโหล.......”

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากอีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ “คุณชายเป่หมิงใช่ไหมครับ ผมคือผู้อำนวยการสาขาเฉิงหนานสถานีตำรวจ ผมแซ่หวางครับ วันนี้เพื่อนร่วมงานของเราได้จับกุมบุคคลผู้น่าสงสัยว่าจะทำธุรกิจสกปรกภายในโรงแรมแมนดารินของคุณ หนึ่งในนั้นมีผู้หญิงที่ชื่อว่ากู้ฮอน ขอสอบถามครับ ไม่ทราบว่าคุณรู้จักเธอหรือไม่”

เป่หมิงโม่หรี่ตาลงเล็กน้อย “คุณรอผมอยู่ที่นั่น อีกสักพักผมก็ถึง”

เขาเอ่ยจบแล้วก็วางสายโทรศัพท์ ลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะทำงานออกไปจากห้องหนังสืออย่างเร่งรีบ

เขาไม่ได้เรียกฉิงฮัว แต่ขับรถมุ่งหน้าไปยังสาขาเฉิงหนานสถานีตำรวจด้วยความรวดเร็วภายใต้ความมืดมิดยามค่ำคืน

***

เป่หมิงโม่ขับรถเร็วมาก คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่า กู้ฮอนคนที่ไม่เคยสร้างเรื่องยุ่งยากจะทำให้เขาต้องมารับเธอจากสถานีตำรวจถึงสองครั้งในระยะเวลาอันสั้น

ณ สถานีตำรวจ เพื่อป้องกันไม่ให้กู้ฮอนแล้วหยินปู้ฝันสองคนนั้นสมคบคิดให้การเท็จ จึงจับพวกเขาแยกขังไว้คนละห้อง

โดยมีหัวหน้าหลี่ยืนเฝ้าประตูและตำรวจหญิงเสี่ยวหลิวไต่สวน

หยินปู้ฝันนั้นแก้ต่างว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ตลอด ส่วนกู้ฮอนนั้นไม่พูดอะไรสักคำ เพราะเธอรู้ว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ตัวเองนั้นยากที่จะอธิบายให้ชัดเจนได้

หลังจากผ่านการไต่สวนที่ไม่มีความคืบหน้าอะไรไปรอบหนึ่ง จึงให้พวกเขาแจ้งกับคนในครอบครัวตัวเองหรือเรียกทนายความมา

หยินปู้ฝันรู้สึกว่านี่เป็นการเยาะเย้ยอย่างหนึ่ง ตัวเองเป็นทนายความแต่กลับต้องหาทนายความอีกคนหนึ่งมาปกป้องตัวเองในตอนนี้ เขาเอ่ยปฏิเสธทันที

ส่วนกู้ฮอน เธอคิดถึงหลายคน สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจเอ่ยชื่อของเป่หมิงโม่ไป

นี่ทำให้ตำรวจหญิงเสี่ยวหลิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

แรกเริ่มเธอคิดว่ากู้ฮอนเล่นลูกไม้อะไร จึงบอกเรื่องนี้ให้กับผู้อำนวยการกรมตำรวจของพวกเขาทราบ

ถึงได้มีภาพเหตุการณ์ที่ผู้อำนวยการกรมสาขาเฉิงหนานสถานีตำรวจต่อสายโทรศัพท์หาเป่หมิงโม่เกิดขึ้น

หลังจากที่เป่หมิงโม่ขับรถมาถึงสาขาเฉิงหนานสถานีตำรวจอย่างรวดเร็วแล้ว เขาไม่ได้ตรงไปหากู้ฮอนในทันที แต่กลับตรงไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการกรมตำรวจแทน

เดิมคดีความเล็กๆแบบนี้ ในฐานะที่เป็นถึงผู้อำนวยการกรมตำรวจท้องถิ่นก็ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญ

แต่เมื่อมีชื่อของเป่หมิงโม่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแล้วก็ไม่เหมือนกัน

เดิมเขากำลังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน แต่เมื่อได้รับโทรศัพท์จากนายตำรวจ เขาก็กลับมาที่กรมตำรวจท้องถิ่นอีกครั้งเพื่อจัดการเรื่องราวให้เรียบร้อย

เมื่อเป่หมิงโม่เคาะประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการกรมตำรวจนั้น เขากำลังเดินไปเดินมาคิดแผนการรับมืออยู่ในห้อง

เขารีบเดินไปเปิดประตู เห็นเป่หมิงโม่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของตัวเอง

เขาเผยรอยยิ้มบนใบหน้าในทันที “ประธานเป่หมิง ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับที่ดึกดื่นขนาดนี้แล้วยังรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณอีก”

เป่หมิงโม่หน้ามึนตึง เขาไม่ไว้หน้าเจ้าเนื้อของผู้อำนวยการกรมตำรวจที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้เลยแม้แต่น้อย “คนอยู่ที่ไหน ผมต้องการจะไปดู”

“อยู่ในห้องสืบสวนชั้นล่างครับ ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง สองคน คุณพบแล้ว ถ้าหากไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร พวกเราจะจัดการกับพวกเขาอย่างจริงจัง” ผู้อำนวยการหวางเอ่ยอย่างประจบระหว่างเดินลงไปยังชั้นล่าง

เป่หมิงโม่เอ่ยเสียงขรึมประโยคหนึ่ง “ถ้าหากว่าผมรู้จักล่ะ”

“นี่......” ใบหน้าผู้อำนวยการหวางเผยรอยยิ้มเจื่อน “ถ้าอย่างนั้นก็เป็นความผิดของพวกเราตำรวจ ถึงเวลานั้นผมจะต้องลงโทษพวกเขาอย่างแน่นอน”