ตอนที่ 749 กระดาษไม่อาจห่อไฟไว้ได้

ตอนที่ 749 กระดาษไม่อาจห่อไฟไว้ได้

ไม่รอให้หยินปู้ฝันเอ่ยพูด ชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความเป็นทางการที่ยืนอยู่ด้านข้างของนายตำรวจหนุ่มที่จับเขามายังสถานีตำรวจ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสว่างไสวก็ยื่นมือออกมา “ทนายความหยิน เป็นเรื่องเข้าใจผิดเรื่องหนึ่งกันจริงๆครับ”

เขาพูดแล้วคิดจะจับมือกับหยินปู้ฝัน แต่ก็มองเห็นกุญแจมือส่องแสงอยู่บนข้อมือของเขาในทันที

เขาหันกลับไปพูดกับนายตำรวจหนุ่มด้วยสีหน้าเข้มงวดว่า “ยังไม่รีบปล่อยทนายความหยินอีก”

นายตำรวจหนุ่มรีบไขกุญแจมือให้หยินปู้ฝัน

กุญแจมือถูกเอาออกไปแล้ว หยินปู้ฝันขยับข้อมือไปมา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน ในที่สุดความรู้สึกโมโหที่เขาเก็บเอาไว้มาโดยตลอดก็มีคนให้ระบายแล้ว ชี้นิ้วไปยังสองคนที่อยู่เบื้องหน้าบริภาสเขาไปหนึ่งคำรบ “นี่มันไม่เข้าท่าเกินไปแล้ว ตอนนั้นผมแสดงสถานภาพของผมไปแล้ว แต่พวกคุณไม่ยอมฟัง ผมจะรักษาสิทธิ์ในการฟ้องร้องพวกคุณอย่างแน่นอน! มีที่ไหน ไม่แยกแยะขาวดำก็พาคนมาที่สถานีตำรวจ เพื่อนร่วมงานสาวที่ถูกพามาที่นี่ด้วยกันพร้อมผมล่ะ รีบปล่อยเธอเร็วเข้า ถ้าหากว่ามีอะไรสูญเสียละก็ มาดูว่าผมจะคิดบัญชีกับคุณอย่างไร”

ผู้อำนวยการหวางใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ทนายความหยินใจเย็นๆก่อนนะครับ เมื่อสักครู่ผมก็เพิ่งจะทำความเข้าใจเกี่ยวกับรูปคดีนี้กับเพื่อนร่วมงานมา มีคนร้องเรียนมาว่าในห้องของพวกคุณกำลังทำการธุรกิจผิดศีลธรรมกันอยู่ พวกเราถึงได้ส่งคนไป ถ้าพูดให้จริงจังกว่านี้ไม่ใช่ปัญหาของพวกเราฝ่ายเดียว เพื่อนร่วมงานหญิงที่คุณเอ่ยถึงคือคุณนายเป่หมิงสินะครับ เธอถูกประธานเป่หมิงรับกลับไปแล้วครับ”

คุณนายเป่หมิงคือคำเรียกที่ผู้อำนวยการหวางใช้เรียกกู้ฮอน ทำให้หยินปู้ฝันรู้สึกว่าไม่สบายใจอยู่บ้าง

เพียงแต่ว่าตอนนี้ไม่มีเวลาจะมาจุกจิกกับพวกเขามากมายขนาดนั้น ในเมื่อเป่หมิงโม่ออกหน้าแล้ว ตัวเองก็อาศัยบารมีของเขาด้วย

ไม่อย่างนั้นดูจากประสิทธิภาพในการจัดการเรื่องราวของตำรวจพวกนี้ พรุ่งนี้สามารถตรวจสอบเรื่องราวได้กระจ่างก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

หยินปู้ฝันรับของทั้งหมดของตัวเองกลับมา เดินออกมาจากสถานีตำรวจ เดิมผู้อำนวยการหวางยังอยากจะให้คนส่งเขากลับไปที่โรงแรมแมนดาริน แต่ว่าถูกเขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาดไปแล้ว

ตัวเองถูกพาขึ้นรถตำรวจมาจากที่นั่นภายใต้สายตาของผู้คน ถ้าหากว่ายังนั่งรถตำรวจกลับไปที่นั่นอีกล่ะ ก็คงจะขายหน้าไปจนถึงบ้านแล้ว

เพียงแต่ตอนที่จากไป หยินปู้ฝันบอกว่าต้องการให้พวกเขาเอ่ยขอโทษเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงและเกียรติยศของเขาและกู้ฮอนกลับมาบนโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์ด้วยสีหน้าจริงจังมาก

เมื่อออกจากสถานีตำรวจแล้วก็เรียกรถแท็กซี่ข้างทางไปยังโรงแรมแมนดาริน จากนั้นก็ขับรถของตัวเองกลับบ้าน

หลังจากถึงบ้านเขาก็โทรศัพท์หากู้ฮอน

ได้ยินว่ากู้ฮอนบอกว่าตัวเองถึงบ้านแล้ว หยินปู้ฝันก็เอ่ยปลอบเธอสองสามประโยค ให้เธอพักผ่อนดีๆ ไม่ต้องคิดอะไรมากแล้ว

*

เป่หมิงโม่กลับมาถึงบ้านอย่างรวดเร็ว หลังลงจากรถแล้วก็มีลมเย็นพัดผ่านมา ถึงได้นึกออกว่าเสื้อของตัวเองคลุมอยู่บนตัวกู้ฮอน

ก็ไม่เป็นไร เขากลับไปที่ห้องหนังสือของตัวเองใหม่อีกครั้ง ใช้มือนวดไปที่ข้างขมับเบาๆ

ดึกดื่นขนาดนี้ยังจะสร้างเรื่องขึ้นมาได้อีก นี่ทำให้เขาปวดหัวมากจริงๆ

เดิมที่หน้าประตูบ้านพักอยากจะว่ากู้ฮอนสักหน่อย แต่เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของเธอแล้ว สุดท้ายตัวเองก็ไม่ได้เปิดปาก

ในมือเขาถือโทรศัพท์มือถือ จู่ๆก็คิดได้ว่าบนเว็บไซต์ยังมีคลิปตอนที่กู้ฮอนถูกจับอยู่

ในเมื่อเรื่องราวจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่ต้องให้เรื่องราวถูกเผยเป็นวงกว้างอีก คลิปในเว็บไซต์ต้องรีบลบทิ้งอย่างรวดเร็ว

***

เป่หมิงโม่คิดถึงตรงนี้ ก็ตัดสินใจเปิดเว็บไซต์ที่มีชื่อเสียงเว็บไซต์นั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง

ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจก็คือ บนหัวข้อของคลิปวิดีโอมีชื่อของกู้ฮอนปรากฏอยู่

อีกทั้งด้านล่างของคลิปวิดีโอตรงที่ใส่ความเห็นก็เต็มไปด้วยข้อความตำหนิด่าว่าต่างๆนานาจนทำให้คนไม่สามารถทนดูต่อไปได้

เป่หมิงโม่กำหมัดแน่นจนมีเสียงกระดูกลั่นกร๊อบ ตอนแรกเขาสงสัยว่าเป็นถังเทียนจื๋อที่ลงมือทำทั้งหมด แต่ตอนนี้ดูแล้วจะไม่ใช่สไตล์ของเขา

แม้ว่าเขาจะใช้กู้ฮอนมาข่มขู่ตัวเอง แต่ก็สามารถมองออกว่าเขาก็แค่บังคับตัวเองเท่านั้นเอง

ความจริงแล้วเขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับกู้ฮอนเท่าไร อย่างน้อยในตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น

อย่างนั้น ยังจะมีใครที่จะมีเป้าหมายเป็นกู้ฮอนอีก คลิปวิดีโอนี้โพสต์บนอินเทอร์เน็ตก็เพื่อทำให้ชื่อเสียงของเธอแปดเปื้อน

หรือว่าจะเป็นซูยิ่งหวั่น เธอเคยทะเลาะกับกู้ฮอนและจบไม่ดีบ่อยครั้ง ถ้าหากว่าซูยิ่งหวั่นจงใจทำให้ชื่อเสียงเธอแปดเปื้อนล่ะก็ ใช้วิธีนี้ก็สะดวกราบรื่นทุกอย่างจริงๆ

ไม่คิดเรื่องอื่นแล้ว เรื่องลบคลิปวิดีโอต้องมาก่อน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาฉิงฮัว

ตอนนั้นฉิงฮัวกำลังเตรียมตัวจะพักผ่อน ตอนนี้เขากับเป่หมิงโม่ล้วนกลายเป็นคนที่ดึกดื่นไม่หลับไม่นอนไปแล้วทั้งคู่ ไม่ถึงเที่ยงคืนก็นอนไม่หลับ

เขากำลังพยายามเรียนรู้เกี่ยวกับการดูแลคนท้อง รวมไปถึงการดูแลเด็กทารกอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

นับตั้งแต่ความสัมพันธ์ระหว่างลั่วเฉียวเป็นไปในทางที่ดีแล้ว เขาก็เริ่มมุมานะเรียนรู้เอาไว้เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไรจะต้องใช้

โทรศัพท์มือถือที่อยู่ด้านข้างดังขึ้น ฉิงฮัวรีบกดรับโทรศัพท์ “เจ้านาย มีอะไรจะสั่งหรือครับ”

เป่หมิงโม่ส่งที่อยู่เว็บไซต์นั้นให้กับฉิงฮัว จากนั้นก็บอกเขาว่าให้ทำลายทิ้งอย่างรวดเร็วที่สุด อีกทั้งไม่สามารถให้ปรากฏขึ้นบนอินเทอร์เน็ตได้อีก

ฉิงฮัวไม่กล้ารีรอ รีบเปิดเว็บไซต์ดู เมื่อเห็นหัวข้อของคลิปวิดีโอก็ตะลึงค้าง

รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงเกียรติยศของกู้ฮอนก็รีบใช้ความสัมพันธ์และกำลังคนอย่างรวดเร็ว ไม่ช้าคลิปวิดีโอนั้นก็สูญหายไปจากเว็บไซต์

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เป่หมิงโม่ก็ได้รู้ว่าบนเว็บไซต์ที่มีชื่อเสียงเว็บไซต์นั้นไม่มีคลิปวิดีโอนั้นแล้วถึงจะรู้สึกโล่งใจ

*

ขณะที่เป่หมิงโม่และฉิงฮัวสองคนช่วยกู้ฮอนจัดการเรื่องราวอยู่นั้น

กู้ฮอนก็ยังคงไม่ได้เข้านอนเช่นกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสถานีตำรวจกลายเป็นเงามืดที่อยู่ในสมองของเธอจนถึงตอนนี้ รบกวนจนเธอไม่สามารถนอนหลับได้

จนกระทั่งเวลาตีสาม ในที่สุดก็ทนไม่ไหวง่วงหลับไป

*

เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันแถลงข่าวในการลงนามสัญญาระหว่าง บริษัทGTและบริษัทเป่หมิง

กู้ฮอนนอนไปไม่กี่ชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็รีบไปที่ โรงแรมแมนดาริน