ตอนที่ 766 คือฝันจริง ๆ หรือ

ตอนที่ 766 คือฝันจริง ๆ หรือ

“ซู่ ๆ ” เสียงน้ำออกมาจากห้องอาบน้ำ

เป่หมิงโม่หันหน้ามาตามเสียงน้ำที่ไหลออกมา ประตูห้องน้ำที่เต็มไปด้วยหมอก ซึ่งเป็นแต่เงาของคนที่ขยับไปมา

ขณะที่กู้ฮอนอาบน้ำอย่างมีความสุข ก็ได้ยินเสียงเคาะกระจก

เธอก็เลยหยุดการกระทำทั้งหมด แล้วก็เอาผ้าเช็ดตัวมาห่อรอบตัวเองเอาไว้ เธอเห็นเงาของคนยืนอยู่ตรงที่หน้าประตู “คุณมีเรื่องอะไรไหม ?”

ซึ่งได้ยินเสียงนี้มาจากเป่หมิงโม่ที่ดังเข้ามา “อาหารเช้าเตรียมตัวเสร็จแล้ว อาบน้ำแล้วก็ออกมากินได้เลย ฉันได้เตรียมเสื้อผ้าไว้บนเตียงของคุณ ที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย ผมก็จะไปตอนนี้แล้วล่ะ”

พอพูดเสร็จ กู้ฮอนก็เห็นเงาของเป่หมิงโม่หายไปเสียแล้ว เธอซึ่งไม่มีความวางใจใด ๆ เลย ก็ได้ค่อย ๆ เคาะประตู แล้วก็หยุดหายใจเพื่อฟังเสียงจากข้างนอก

หลังจากนั้นผ่านไปหลายนาที เธอก็ได้เช็ดตัวเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว แล้วก็ค่อย ๆ เปิดประตูออกมา หลังจากนั้นก็เดินออกมาจากห้องอาบน้ำ

“เป่หมิงโม่ ? เป่หมิงเอ้อ ?”

พอเรียกชื่อเสร็จแล้ว ก็มั่นใจว่าเป่หมิงโม่ได้ออกไปจากที่นี่แล้ว

เธอก็ได้กล้าที่จะกลับไปยังห้องนอน

เห็นเพียงแต่เสื้อที่วางไว้บนเตียง ซึ่งเพียบพร้อมไปหมด

เพียงแต่ว่าเสื้อผ้าที่เป่หมิงโม่เตรียมให้ .... รู้สึกมีความไม่ดีเลยแม้แต่น้อย

คิดไปคิดมาก็ใส่ด้วยความไม่เต็มใจ รอกลับบ้านก่อนแล้วค่อยเปลี่ยน

เสื้อผ้าเป็นเสื้อผ้าทำงาน เหมือนกับกี่เพ้าตัวนั้น ที่รัดรูปมากมาย

พอใส่เสื้อผ้าเสร็จ เธอก็ได้มาถึงรถเลื่อนอาหาร จานที่ขาวที่ใส่แซนวิชอยู่ และยังมีนมกับไข่อย่างละหนึ่งอย่าง

***

กู้ฮอนกินอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย เก็บของตัวเองเสร็จแล้วก็ค่อยออกจากห้องไป

เกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานที่เธอและเป่หมิงโม่ได้เต้นรำท่ามกลางอากาศ เธอรู้สึกว่าเหมือนกับกำลังฝันอยู่เลย

หรือว่าตัวเองดื่มเหล้าแล้วมึนเมาสลบไป

เรื่องหลังจากนั้นก็เหมือนเธอจะฝันร้ายไป

แต่เพราะอะไรเธอรู้สึกฝันนี่เหมือนจริงเลย ? เหมือนจริงจนตัวเองกลับไปคิดถึงลมเย็นท่ามกลางราตรีได้ และยังมีเสียงรองเท้าตัวเองที่กระแทกกับพื้น “ตึก ๆ”

สิ่งที่เสียดายที่สุดก็คือไม่ได้ถามตอนที่เป่หมิงโม่อยู่ให้ชัดเจน

ก็เลยเกิดความสงสัยและประหลาดใจขึ้นมา เธอตัดสินใจว่าจะขึ้นไปยังชั้นบนสุดเพื่อจะดูว่ามันคือฝันจริง ๆ ไหม

และอาศัยความทรงจำของเธอ ออกจากลิฟต์แล้วก็เดินไปตามทาง ซึ่งมีเพียงที่นี่ที่ทำให้ไปถึงตึกใหญ่

ตอนที่เธอเดินไปตามทางนั้น ก็เห็นว่าประตูมันล็อกอยู่ และยังถูกปิดตายเอาไว้ด้วย

กู้ฮอนเลยเริ่มสงสัยตัวเอง หรือว่าเมื่อคืนตัวเองฝันร้ายจริง ๆ

เธอขมวดคิ้วแล้วก็กลับมายังลิฟต์ และตอนที่จะผ่านห้องโถงของโรงแรม

มีคนตะโกนว่า

“คุณหนู”

กู้ฮอนหันกลับไป ฉิงฮัวก็ได้เดินมาใกล้ ๆ แล้วกู้ฮอนก็ถามว่า “ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ ไม่ไปทำงานหรือ ? ”

“เป็นเพราะเจ้านายให้ผมมารอคุณที่นี่ ฉันจะต้องพาคุณไปส่งที่บ้านหรือไปทำงาน ส่วนคุณชายเฉิงเฉิงฉันได้ส่งเขาไปยังโรงเรียนแล้ว”

กู้ฮอนพยักหน้า แล้วก็มองไปยังเขา ซึ่งไม่อาจจะอดกลั้นหัวเราะได้เลย

ซึ่งทำให้ฉิงฮัวตกใจกับการหัวเราะครั้งนี้ “คุณหนู......ฉัน......”

“ไม่คิดว่าคุณจะซื่อตรงขนาดนี้ เมื่อวานไปจดทะเบียนสมรสมาก็อยู่กับเฉียวเฉียวเสียแล้ว แต่ก็ไม่ได้แปลกอะไร พวกคุณตอนนี้ทำตามกฎหมายแล้ว และยังเป็นบ้านของตัวเองอีก” กู้ฮอนพูดออกมาด้วยเสียงหัวเราะ

ฉิงฮัวหน้าแดง ๆ “ความจริงแล้วเมื่อวานผมไม่ได้อยู่กับเฉียวเฉียว เมื่อวานผมได้ยินคุณชายเฉิงเฉิงพูดว่าคุณไม่ได้กลับมาที่บ้าน ฉันรู้สึกว่าร่างกายของเฉียวเฉียวก็แบบนี้ จะให้แอนนิมาดูแลเด็กน้อย ๆ และยังจะต้องมาดูแลเธอก็คงไม่ไหว ดังนั้นฉันก็เลยอยู่ต่อที่ห้องรับแขกหนึ่งคืน”

“โธ่เอ้ย ลำบากคุณแล้ว เดิมที่คุณเป็นเจ้านายที่ตรงนั้นนะ แต่พวกเรากลับมาแย่งไปซะงั้น” กู้ฮอนหัวเราะและเดินไปยังประตู

ฉิงฮัวก็ได้เดินตามหลังเธอไป “คุณหนู คุณพูดเช่นนี้ หากไม่ใช่เจ้านาย ผมกับเฉียวเฉียวจะมีบ้านที่ดีแบบนี้หรือ ? ”

กู้ฮอนออกไปแล้ว เห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู

เธอเดินไปยังข้างแล้วก็เปิดประตูออกมา แล้วก็พูดกับฉิงฮัวว่า “ใช่แล้ว ฉันคิดถึงเรื่องหนึ่งแล้วอยากจะถามคุณสักหน่อย”

ฉิงฮัวพยักหน้า “คุณหนูมีอะไรก็ถามมาเถอะ”

“เมื่อคืนฉันฝันว่าบนชั้นบนสุดของตึกใหญ่แห่งนี้มาเวทีเต้นรำที่ทำด้วยกระจก ซึ่งเดินออกไปจากตึกตรงนี้ วันนี้ฉันอยากจะไป แต่ประตูปิดไวแล้ว คุณรู้ว่าไหมบนตึกจะมีพวกนี้ไหม ?”

ฉิงฮัวเหมือนกับจะได้ยินครั้งแรก “ขอโทษคุณหนู ฉันไม่เคยได้ยินเลย”

กู้ฮอนเหมือนกับผิดหวังแล้วก็พยักหน้า และยังคิดว่าฉิงฮัวอยู่กับเป่หมิงโม่ทุกวัน เรื่องแบบนี้จะต้องรู้อย่างแน่นอน ไม่คิดว่าเขาจะไม่รู้

ดูแล้วคงจะกลายเป็นความงมงายล่ะสิ ?

“เอาล่ะ วันนี้คุณไม่ต้องส่งฉัน ฉันขับรถไปทำงานเอง คุณกลับไปเถอะ” กู้ฮอนพูดแล้วก็เข้าไปในรถ

***

กู้ฮอนยากจากฉิงฮัวที่หน้าโรงแรม เธอไม่ได้รีบไปทำงาน แต่เธอกลับขับรถไปรอบ ๆ อาคารใหญ่แห่งนี้ เพราะเธออาจจะเจออะไรบางอย่าง