ตอนที่ 765 นักเต้นรำท่ามกลาง

ตอนที่ 765 นักเต้นรำท่ามกลาง

“ศัตรูหัวใจ” เป่หมิงโม่หัวเราะเยือกเย็น “ผมคุณว่าเธอจะเหมาะสมกับป่ายมู่ซีมากกว่านี้ เอาล่ะ ฉันไม่อยากจะพูดเรื่องที่ไม่ดีแบบนี้” เป่หมิงโม่ได้ทำลายหัวข้อสนทนานี้ไป

“แล้วตอนนี้พวกเราไปไหน” กู้ฮอนดูลิฟต์ที่ค่อย ๆ ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

“ชั้นบนสุด”

“ชั้นบนสุด ?” กู้ฮอนตกใจ ใครจะวิ่งขึ้นไปบนชั้นสูงสุดล่ะ ?

เป่หมิงโม่ไม่ได้ให้คำตอบอะไรกับเธอ สองคนก็ยืนอยู่ในลิฟต์อย่างนิ่ง ๆ

“ติ๊ง”

เสียงของลิฟต์ที่ดังออกมา ก็ถึงชั้นสูงสุดแล้ว

เป่หมิงโม่จับมือกู้ฮอน ออกมาจากลิฟต์ แล้วก็เดินไปตามทางปลอดภัยที่จะไปชั้นบนสุดของโรงแรมแมนดาริน

พอออกมาจากทางเดินปลอดภัย แล้วได้รับลมกระโชกที่แรงและหนาวเลยทำให้กู้ฮอนมีอาการสั่น

กี่เพ้าชุดนี้ค่อนข้างติดร่างกาย เธอไม่ได้ใส่อะไรมากมายเลย ตอนนี้มือทั้งสองของเธอก็ได้กอดตัวเอง

เป่หมิงโม่ได้ถอดเสื้อสูทของตัวเอง เพื่อเอาไปให้กู้ฮอนใส่

พวกเขาได้เดินมาเรื่อย ๆ จนเดินมาถึงขอบระเบียงของตึกใหญ่

เป่หมิงโม่ได้จับระเบียงสีทอง ซึ่งดูเมืองที่ถูกความมืดมิดปกคลุมอยู่

กู้ฮอนอยู่ข้างหลังของเป่หมิงโม่ เพราะเธอไม่กล้าที่จะไปยืนตรงนั้น ทำให้ร่างกายถูกระเบียงกับหน้าผานั้นห่างกัน

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม” กู้ฮอนอดทนไม่ได้ที่จะถาม

เพราะว่าเขาเห็นว่าเป่หมิงโม่ยืนอยู่ตรงนั้นนานแล้ว แล้วก็ไม่ได้ขยับอะไรก็มองไปยังเมืองที่มีแสงไฟระยิบระยับ

เป่หมิงโม่หันกลับมา ดูกู้ฮอน หลังจากนั้นก็ได้ชี้ไปยังเมืองที่อยู่ข้างล่างขาตัวเอง “คุณคิดว่าภาพที่นี่มันสวยไหม ? คุณมาดูสิ”

กู้ฮอนส่ายหัวอย่างเดียว และเธอไม่กล้าที่จะเดินไป แต่กลับถอยก้าวอีก

เป่หมิงโม่หันตัวกลับมา แล้วก็เดินไปหากู้ฮอน แล้วก็ยื่นมือออกมาอีกครั้ง “ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ หากคุณกลัวจริง ๆ ก็สามารถหลับตาได้”

เป่หมิงโม่ทำให้กู้ฮอนรู้สึกถึงความปลอดภัย ถึงแม้ในใจจะเต้นตุบ ๆ ก็ตามที

แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะค่อย ๆ หลับตา

***

เป่หมิงโม่เห็นกู้ฮอนกลับตา เขาก็รู้สึกพอใจแล้วพยักหน้า

หลังจากนั้นก็ได้จับของเธอแล้วเดินไป

กู้ฮอนปิดตาแล้วเดินไปทีละก้าวทีละก้าว แต่กลับรู้สึกว่าระยะทางสิบกว่าเมตรทำไมมันนานขนาดนี้

เธออยากจะรีบเปิดตาตัวเอง แต่ตอนที่สายตาเธอกะพริบ ก็ได้ยินเสียงของเป่หมิงโม่พูดที่ข้าง ๆ หูเธอ “ใกล้จะถึงแล้ว”

“คุณจะพาฉันไปไหนน่ะ ?” กู้ฮอนถาม แต่เธอมั่นใจว่ายังอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมแมนดาริน

เพราะว่าหูของเธอได้ยินเสียงของลมสาดเข้ามา ซึ่งนอกจากนี้ยังรู้สึกถึงความตกใจ

หลังจากนั้น เธอก็ได้ยินเสียงเท้าที่ชัดเจน “ตึก ๆ ” ซึ่งเสียงนี้กับเสียงเท้าก่อนหน้าไม่เหมือนกัน

“เอาล่ะ คุณสามารถลืมตาได้แล้ว” เป่หมิงโม่ได้พูดตรงข้าง ๆ หูของเธออีกครั้ง

กู้ฮอนค่อย ๆ ลืมตา

สายตาของเธอได้ทอดมองไปยังท้องฟ้าสีฟ้าครึ้ม บนหัวมีดาวมากมาย พระจันทร์ลอยอยู่บนท้องฟ้า ดูแล้วใหญ่เหลือเกิน ห่างจากตัวเองใกล้มาก ๆ เหมือนกับยื่นมือไปก็สามารถจับถึงมันได้

ท้องฟ้ายามราตรีสีฟ้าครึ้มถูกแสงนีออนของเมืองนี้สะท้อนขึ้นไป ซึ่งสามารถได้ยินเสียงรถราของเมืองนี้ และเสียงเพลงของร้านค้า

และได้มองลงไปข้างล่าง ขาของเธอเริ่มรู้สึกอ่อนแรง ซึ่งเห็นขาทั้งสองของเธอได้เหยียบอยู่บนกระจก ในการโอบอุ้มของเป่หมิงโม่ ขานั้นก็รู้สึกเหมือนไม่มีอะไร

โรงแรมแมนดารินในยามราตรี ซึ่งอยู่ห่างจากเธอประมาณสิบกว่าเมตร

กู้ฮอนรู้สึกว่าเหงื่อเย็นออกไปทั้งตัว หากไม่ใช่เป่หมิงโม่อยู่ข้าง ๆ แน่นอนว่าเธอจะต้องล้มเหมือนดินโคลน

แม้นเป็นเช่นนี้ เธอก็ยังจับตรงที่แขนของเป่หมิงโม่อย่างแน่น ๆ ร่างกายก็ยังสั่นอยู่มากมาย

ในสถานที่ที่เป็นแบบนี้ เป่หมิงโม่กลับทำตัวสบาย ๆ “ที่นี่ยังไม่ใช่สถานที่ที่เปิดกว้างเป็นที่รู้จัก สถานที่เต้นรำกลางอากาศ นอกจากฉันแล้ว คุณก็เป็นแขกคนแรกเลยล่ะ ”

“สถานที่เต้นรำกลางอากาศ ?” กู้ฮอนตกใจ แล้วก็ตรวจสอบไปรอบ ๆ ด้าน

นี่คือสถานที่เต้นรำแบบรูปวงกลม สามารถรองรับคู่เต้นรำได้ถึงยี่สิบคนโดยที่ไม่ต้องชนกันเลย และเชื่อมต่อกับนอกตึกใหญ่นี้ด้วย ซึ่งเป็นสะพานกระจก

หากคืนนี้ได้เต้นรำที่นี่ แล้วก็เต็มไปด้วยแสงสี ดูแล้วเหมือนกับเทวดานาเต้นรำอยู่บนท้องฟ้าสวรรค์

เป่หมิงโม่ใช้สัญญาณมือบิดนิ้วหนึ่งที ก็ได้เห็นจากทางที่เดินไปยังสถานที่เต้นรำกลางอากาศ ซึ่งเต็มไปด้วยแสงสีและแสงไฟที่งดงาม

ไฟส่องไปทั่วสามร้อยหกสิบองศา ซึ่งเป็นที่ที่เป่หมิงโม่ยืนอยู่

เป่หมิงโม่ยิ้มให้กับกู้ฮอน “ขอให้คุณมาเต้นรำกับผมสักครั้งได้ไหม ?”

กู้ฮอน ณ ตอนนี้ก็เหมือนกับหุ่นที่ยืนนิ่ง ในใจของเธอก็เต้นอย่างรุนแรง มือและเท้าก็รู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ไหลออกมา

เป่หมิงโม่เห็นเธอไม่ตอบโต้ ก็เลยไปจับมือของเธอด้วยตัวเอง แล้วก็อีกมือหนึ่งไปจับเอวของเธอ

ตอนที่เพลงดังขึ้นมา เขาก็ค่อย ๆ พาเธอเต้นรำไปด้วยกัน

ตอนนี้เธอรู้สึกว่าโลกนี้หมุนไปติ้ว ติ้ว ติ้ว....

รองเท้าระบำก็เกิดเสียง “ตึก ตึก” เกิดขึ้น ทำให้เธอรู้สึกคิดว่าทุกการกระแทกเหมือนจะทำให้กระจกแตก หลังจากนั้นตัวเองก็ค่อย ๆ เข้าสู้ห้วงแห่งการเต้นรำ

“นี่ คุณ เบา ๆ หน่อยได้ไหม ช้า ๆ หน่อย อย่าทำให้กระจกมันแตกสิ” กู้ฮอนก็ได้พูดออกมา เหมือนกับขอร้องอยู่