ตอนที่ 764 คู่รำของคุณล่ะ

ตอนที่ 764 คู่รำของคุณล่ะ

“ยันยัน พวกคุณทำอะไรกันน่ะ ?” เจียงฮุ่ยซินถาม

เป่หมิงยันได้ตบไปที่กระเป๋าเทนนิสของตัวเอง “พาหยางหยางไปตีเทนนิส”

“คุณไม่เห็นขาของหยางหยางหรือ จะไปวิ่งไปกระโดดได้อย่างไร ทำไมไม่ใช้สมองคิดให้มากกว่านี้” เจียงฮุ่ยซินก็พูดกับลูกชายของตัวเอง แล้วก็พูดกับหยางหยางว่า “หลานรัก คุณอาสามออกไป ก็ไม่ต้องไปด้วยแล้ว หากรักษาดีแล้ว จะพาไปตีเทนนิสนะ”

ขณะที่เจียงฮุ่ยซินพูดกับหยางหยางและเป่หมิงยันอยู่ เป่หมิงโม่ก็เหมือนกับไม่ได้รับรู้อะไรเช่นนั้น ซึ่งได้เข้าไปยังห้องสมุดอย่างเงียบ ๆ

***

เวลาก็ร่วงเลยผ่านไป เป่หมิงยันก็ยังไม่ได้พาหยางหยางออกไป

หยางหยางไม่ได้ออกไปกับคุณอาสามก็เลยรู้สึกถึงความโมโห เขาก็ได้ถอนหายใจแล้วก็ไปที่ห้องนอนตัวเองเล่นเกม

พระอาทิตย์ตกลง ไฟแสงประดับตามพื้นที่ ในเมืองAได้มีแสงไฟมากมายสวยงาม ทำให้รู้สึกถึงความงดงามและหรูหรา

เป่หมิงโม่กลับมายังบ้านตระกูลเป่หมิงก็ไม่ได้โทรหากู้ฮอนเลยแม้แต่สายเดียว

ก้มหน้ามองนาฬิกา ตอนนี้ควรจะต้องเตรียมตัวออกไปร่วมงานแล้ว เขาได้เปลี่ยนเสื้อเป็นชุดสูท แล้วขับรถไปยังโรงแรมแมนดาริน

***

ในห้องโถงของโรงแรมแมนดาริน ณ ตอนนี้มีแสงไฟประดับมากมาย พนักงานก็ต่างวุ่นวายกับงานเต้นรำที่จะเกิดขึ้น

โม้จิ่งเฉิงได้อยู่ในห้องชุดสูทหรูหรา ที่กำลังจัดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเรียบร้อย

หวีหรูเจี๋ยยืนอยู่ข้างเขา แล้วมีใบหน้าที่ค่อนข้างสับสน “ไม่รู้ว่าเป่หมิงโม่และกู้ฮอนจะเข้าร่วมงานไหม”

โม้จิ่งเฉิงได้จัดการกับชุดของตัวเองเสร็จแล้ว หลังจากนั้นก็ยิ้มให้หวีหรูเจี๋ยพูดว่า “คุณวางใจเถอะ ฉันมีความรู้สึกว่าพวกเขาจะมา”

ขณะพูด เขาก็มีบางคำพูดที่รู้สึกเสียดายว่า “ความจริงแล้วงานเต้นรำครั้งนี้เป็นการเตรียมเพื่อคุณเลยนะ แต่เสียดายที่คุณไม่ได้มาเข้าร่วมด้วยตัวเอง มันรู้สึกที่เสียดายมาก ๆ เลย”

หวีหรูเจี๋ยยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าคุณดีกับฉันมาตลอด ฉันจะใช้ใจไปสัมผัสกับงานนี้อย่างแน่นอน และยังหวังว่าพวกคุณจะมีความสุข ฉันไม่ได้หวังว่าจะใช้งานเต้นรำมาแก้ไขปัญหาระหว่างฉันกับเป่หมิงโม่ แต่หวังว่ามันจะเป็นโอกาสที่ดี”

เธอพูดแล้วก็มองนาฬิกาตัวเอง “เอาล่ะ เวลาก็จะถึงแล้ว คุณลงไปเถอะ”

***

บริษัทGTได้จัดงานเต้นรำที่โรงแรมแมนดาริน ซึ่งก่อให้เกิดผลกระทบอย่างมากในเมืองA

ขณะหนึ่ง ห้องโถงของโรงแรมแมนดาริน ก็ได้มีผู้คนอื่นมากมายหลั่งไหลเข้ามา

เวลาสองทุ่ม เสียงเวลาได้ดังขึ้น ขณะที่แสงไฟได้ส่องมายังตัวเขาโม้จิ่งเฉิงก็ได้โบกมือและเดินไปยังตรงกลางของงานเลี้ยง

“ขอต้อนรับทุกคนที่มาร่วมงานเต้นรำของบริษัท GT หวังว่าทุกคนจะมีความสุขในค่ำคืนนี้”

หลังจากที่โม้จิ่งเฉิงพูดเสร็จ ทุกคนในงานก็ได้ปรบมือเสียงดังขึ้นมา ขณะที่เสียงปรบมือดังอยู่นั้น เป่หมิงโม่ก็ได้เดินเข้ามาในงานอย่างช้า ๆ

สายตาของทุกคนก็มองไปยังเขา

เป่หมิงโม่ก็มีรอยยิ้มที่นิดหน่อย เดินไปและพยักหน้าไป

ขณะที่ผ่านไปนั้น เขาก็ได้รับเสียงปรบมืออีกครั้งหนึ่งของคนที่เข้ามาร่วมงาน

ขณะที่เสียงปรบมือยังดังอยู่ โม้จิ่งเฉิงก็ได้เดินไปตรงหน้าของเป่หมิงโม่ แล้วจับมือกัน “ประธานเป่หมิง ยินดีต้อนรับคุณเข้าสู่งานเต้นรำ” ขณะพูด เขาก็ได้มองไปยังด้านหลังของเป่หมิงโม่

สุดท้ายสายตาเขาก็รู้สึกเหมือนกับมีอะไรบางอย่างหายไป เพราะว่าไม่เห็นเงาของกู้ฮอน

ความจริงแล้วตอนที่ให้บัตรเชิญกับเป่หมิงโม่ ก็ได้มีการเตรียมใจไว้แล้ว เพียงแต่เขากลับหวังไว้สูงมากมาย

เป่หมิงโม่รู้ว่าเขาจะหาใคร เขาก็เลยยืดอกขึ้นมา เหมือนกับแสดงว่าตัวเองไม่ได้พากู้ฮอนมา

เขาได้พูดอย่างช้า ๆ ว่า “งานเต้นรำของประธานโม้ ฉันจะไม่มาได้อย่างไร”

และในตอนนี้ คนรอบข้างของเป่หมิงโม่ ก็ได้มีคนหนึ่งที่เดินออกมาและใส่ชุดที่งดงามอร่ามตาที่สุด

เธอได้เดินถือแก้วไวน์มาหาเป่หมิงโม่ “เป่หมิงโม่ พวกเราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

เป่หมิงโม่หันไป คนนั้นคือ ซูยิ่งหวั่น

“อ้าว คุณมายังไงล่ะ ?”

ซูยิ่งหวั่นยิ้ม ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรื่นใจ เธอได้เข้าใกล้หูของเป่หมิงโม่ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ในสถานการณ์เช่นนี้ จะไม่มีฉันได้อย่างไรล่ะ ทำไมหรือ เหมือนกับว่าคู่รำของคุณจะไม่มาเลยนะ”

โม้จิ่งเฉิงเห็นซูยิ่งหวั่นทำแบบนี้กับเป่หมิงโม่ เขาก็เลยรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง เพราะว่าเขาเป็นพ่อบุญธรรมของกู้ฮอน ถึงแม้หวีหรูเจี๋ยและกู้ฮอนจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดี แต่หากพูดถึงเรื่องของความรู้สึกเขาก็จะเอนไปทางลูกบุญธรรมมากกว่า

พอเห็นผู้หญิงคนอยู่ต่อหน้าคนนี้ และท่าทางที่กระทำต่อเป่หมิงโม่ เขาก็ได้ไอเบา ๆ หนึ่งที แล้วพูดกับเป่หมิงโม่ว่า “ประธานเป่หมิง ฉันขอตัวไปทักทายแขกคนอื่นก่อนนะ หวังว่าคุณจะมีความสุขสนุก”

เป่หมิงเห็นโม้จิ่งเฉิงเดินไปแล้ว ก็พูดกับซูยิ่งหวั่นว่า “ใครบอกว่าคู่รำฉันไม่มา ผู้หญิงที่อยู่ในนี้ก็เป็นคู่รำของฉันได้หมดนั่นแหละ”

ซูยิ่งหวั่นก็จิบไวน์เบา ๆ แล้วก็มองไปยังเป่หมิงโม่ว่า “แล้วรวมถึงฉันไหมล่ะ ?”