ตอนที่ 763 คนที่เข้าใจคุณที่สุด

ตอนที่ 763 คนที่เข้าใจคุณที่สุด

สติของกู้ฮอนชัดเจนว่าแย่มาก ๆ “ฉันไม่รู้เรื่องแต่เรื่องนี้เหมือนกับมันเสียดสีในใจฉัน”

แอนนิยิ้มให้กับเธอแล้วพูดว่า “รู้ไหมทำไมคุณถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ เพราะว่าในใจคุณนั้นยังแคร์เรื่องนี้อยู่ แคร์เรื่องนี้ก็คือการที่ในใจคุณยังมีเป่หมิงโม่อยู่ในใจไงล่ะ”

“เป็นไปได้อย่างไร ฉันจะไปคิดถึงเขายังไงล่ะ ฉันนั้นเกลียดเขามากขนาดนี้” พอพูดประโยคนี้ กู้ฮอนก็เริ่มมีความตื่นเต้นใจมากอีกครั้งหนึ่ง สายตาของเธอนั้นเหม่อลอย ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็น

“คุณดูคุณตอนนี้สิ แสดงถึงความในใจของคุณออกมาหมดแล้ว เพียงแต่มีบางเรื่องที่ยังกดทับในใจของคุณ เลยทำให้คุณนั้นไม่อาจจะไปเผชิญกับมัน หรืออาจจะรอบางเรื่องนั้นได้คลี่คลายแล้ว คุณก็จะมาเผชิญกับมันอีก ก็คงกลายเป็นธรรมดาไปเสียแล้ว”

แอนนิพูดเสร็จ ก็ได้ยินเสียงกดกริ่งแล้ว

“ฉันคิดว่าเขามารับคุณ” แอนนิยิ้มแล้วทำท่าจะไปเปิดประตู

“คุณรอก่อน” กู้ฮอนดึงมือของแอนนิ “ตอนนี้ฉันไม่อยากจะพบเขา คุณบอกไปว่าฉันไม่ได้กลับมาก็แล้วกัน”

“ได้ ให้คุณไปคิดว่าจะเอาอย่างไรกับความสัมพันธ์ในอนาคตของพวกคุณกันดี” แอนนิพูดเสร็จก็เดินไปยังประตูใหญ่

กู้ฮอนเพื่อที่จะไม่ให้เป่หมิงโม่เห็นตัวเอง ก็เลยเดินไปยังห้องอาหาร

แอนนิดูที่กล้องวงจรปิด คนที่ยืนอยู่นั้นไม่ใช่เป่หมิงโม่ แต่เป็นชายที่แปลกหน้า

เธอก็เปิดประตูอย่างช้า ๆ “คุณคือใครหรือ ? ”

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ได้ยิ้มให้กับแอนนิแล้วพูดว่า “ขอถามหน่อยว่าคุณหญิงกู้อยู่ไหม ?”

ชัดเจนว่ามาหาเธอ น่าจะเป็นคนที่เป่หมิงโม่ส่งมาแน่นอน

แอนนิคิดถึงตรงก็ส่ายหัว “ขอโทษที ตอนนี้เธอยังไม่กลับมา มีอะไรหรือ ? ”

“อ๋อออ คือคุณชายเป่หมิงได้วานให้ผมเอาของสิ่งนี้มาให้คุณหนูกู้ ในเมื่อเธอไม่อยู่ ก็ฝากคุณรับแทนหน่อยแล้วกัน” ขณะที่พูด ผู้ชายก็ได้ไปหยิบเอกสารที่เอวของตัวเองออกมาแล้วส่งให้แอนนิ

“ขอบคุณ” แอนนิรับเอกสารมา “ยังมีเรื่องอะไรอื่นอีกไหม ?”

ผู้ชายยิ้มแล้วส่ายหัว “ไม่รบกวนแล้วครับ ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้”

แอนนิส่งเขาด้วยสายตาผู้ชายที่ขึ้นรถไป หลังจากนั้นปิดประตู แล้วก็หิ้วของกลับเข้าไป

ตอนนี้กู้ฮอนออกมาจากห้องอาหาร บทสนทนาที่หน้าประตูนั้น เธอไม่ได้ยินอะไรเลย

เห็นแอนนิได้ถือของชิ้นใหญ่มา แล้วถามว่า “นี่คืออะไร ?”

แอนนิฉีกออกมาแล้วก็วางไว้บนโต๊ะน้ำชา “นี่คือสิ่งที่เป่หมิงโม่ให้คนเอามาให้ เขาน่าจะรู้ว่าทำให้คุณโกรธ เลยซื้อของพวกนี้มาขอโทษคุณ ของก็เอาไว้ตรงนี้แหละ ก็ดูว่าคุณจะไว้หน้าเขาไหมแค่นั้นเอง”

***

กู้ฮอนเดินกลับไปยังห้องนั่งเล่น แล้วก็แกะกล่องกระดาษอย่างระมัดระวัง

เปิดกล่องออกมา เธอและแอนนิก็ตกใจอยู่ชั่วครู่

ในนั้นได้มีเสื้อที่พับอยู่เรียบร้อย ข้าง ๆ เสื้อ ก็มีถุงเครื่องประดับที่ของเธอ

ในถุงยังมีกล่องอีกอันหนึ่ง พอเปิดมาดู ก็มีรองเท้าส้นสูงที่สวยงามหนึ่งคู่

“เห็นแล้วใช่ไหม เป่หมิงโม่ก็ยังมีคุณอยู่ในใจ ไม่งั้นจะให้คนมาส่งของให้คุณโดยเฉพาะหรือ ดูแล้วเขาก็เป็นตัวแทนเลือกเสื้อผ้าให้คุณแล้วล่ะ ยืนนิ่งทำไมล่ะ ยังไม่ไปลองอีก” แอนนิหัวเราะพูดออกมา

กู้ฮอนมีใบหน้าที่แดงก่ำ เธอก้มหัวแล้วลองเสื้อผ้า ในใจรู้สึกสับสน

เสื้อชุดนี้ก็น่าจะมาจากร้านนั้นแน่ ๆ และดูจากวัตถุที่ทำแล้วก็ไม่ได้แย่ไปจากชุดแสงจันทร์เลย ไม่แน่อาจจะแพงกว่าก็ได้

มือของเธอก็ได้หยิบกล่องขึ้นมา หันหลังขึ้นไปบนตึกแล้ว

ขณะขึ้นตึก เฉิงเฉิงก็ได้อยู่กับจิ่วจิ่วที่ห้องของกู้ฮอน

“หม่ามี๊ เอาอะไรมาหรือ ?” จิ่วจิ่วคลานขึ้นมา แล้วก็วิ่งมาถึงกู้ฮอน

กู้ฮอนก้มหน้าแล้วยิ้มให้จิ่วจิ่วพูดว่า “นี่เป็นเสื้อของหม่ามี๊ หม่ามี๊ขึ้นมาลองชุดน่ะ” ขณะพูด เธอก็ได้เอากล่องเสื้อผ้าไปไว้ที่บนเตียง

จิ่วจิ่วก็คลานไปยังบนเตียงและมองกล่อง ตรงนั้นมีแสงระยิบระยับของเพชร ทำให้เธออดทนไม่ไหวที่จะยื่นมือไปลูกอย่างระวัง

“หม่ามี๊ เสื้อนี้สวยมากเลย รีบมาให้ฉันใส่เร็ว ๆ” จิ่วจิ่วมีความดีใจจนอดทนไม่ไหว (ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือเด็กผู้หญิง ก็จะมีความชื่นชอบในเสื้อผ้าเป็นธรรมดาอยู่แล้ว)

เฉิงเฉิงได้ยินว่าคุณแม่จะมาลองเสื้อผ้า เขาก็เลยเดินออกนอกห้องไป “คุณแม่ ฉันจะกลับห้องนอนแล้วนะ เพราะยังมีงานการทดสอบอะไรอีกหลายอย่างยังไม่ได้เริ่มทำเลย”

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง กู้ฮอนก็ได้ใส่ชุดที่เป่หมิงโม่เลือกให้เธอโดยเฉพาะแล้วไปส่องกระจกดู

“โหหหห หม่ามี๊สวยมากมายเลย เหมือนกับราชินีเลย” จิ่วจิ่วยืนข้าง ๆ กู้ฮอน ดูแม่ที่ส่องกระจกอยู่

กู้ฮอนยิ้มอ่อน ๆ “ลูกเอ๋ย ยังมีใครพูดน่ารักกว่านี้ไหม”

แต่ไม่อาจจะไม่ยอมรับได้เลย เสื้อชุดนี้สวยงามกระแทกตามากกว่าชุดแสงจันทร์เสียอีก

ชุดแสงจันทร์เป็นแนวตะวันตก แต่ชุดนี้เป็นแนวตะวันออกคือกี่เพ้า

ซึ่งทั้งชุดเต็มไปด้วยลวดลายของหงส์

หัวของหงส์ได้ประทับอยู่ตรงที่ไหล่ทั้งสองของเธอ ร่างกายของหงส์ก็อยู่ตามด้านข้างของเรือนร่างเธอ ขนที่หลากสีของมันก็อยู่ตรงส่วนล่างของชุด