ตอนที่ 762 สถานที่เจ็บปวดใจ

ตอนที่ 762 สถานที่เจ็บปวดใจ

“สิ่งของเหล่านั้นไม่ใช่คนชนชั้นมนุษย์เงินเดือนอย่างพวกเราไปดูหรอกนะ ฉันดูก่อนว่าตรงไหนมันเหมาะสมกว่านี้” ขณะที่เธอพูดอยู่มือก็ได้ชี้ไปยังร้านจิวเวลรี่ที่อยู่ไม่ไกล ตรงนั้นก็คือร้านขายจิวเวลรี่ที่มีชื่อเสียงมาก ๆ แต่ที่ตรงนั้นก็จะมีการขายในราคาที่มั่วมาก ๆ ราคาถูกไปจนทำให้คนรู้สึกผิดสังเกต

กู้ฮอนคิดว่าที่ตรงนี้เป็นสถานที่ที่พวกเธอควรจะไป

เป่หมิงโม่เห็นกู้ฮอนชี้ไปตรงนั้น แม้ประตูก็ยังที่จะขี้เกียจซ่อมหรือเปลี่ยนใหม่ และยังมีตัวอักษรใหญ่ ๆ Jewelry World

“ที่นั่นมีของอะไรดี” พูดไป เขาก็ขยับมุมปาก แล้วก็แสดงสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ที่นี่จะเป็นที่ที่ชื่นชอบของเขาได้อย่างไร

กู้ฮอนมองแล้วไม่ค่อยจะชอบท่าทางของเป่หมิงโม่ เขาไม่ชอบที่นี่ ก็เหมือนกับว่าเขานั้นไม่ชอบและดูถูกตัวเธอตัวเองเช่นนั้น

“เพียงแต่คุณค่าในตัวเราดูมีความสง่างาม แม้ของปลอมจะใส่อยู่ที่บนเรือนร่าง คนอื่นก็ยังคิดว่าเป็นของจริง แต่หากมองกลับไป ถึงแม้นตัวจะใส่เครื่องเงินทองมากมาย คนอื่นก็ยังคิดว่าเป็นของปลอม”

เป่หมิงโม่ฟังคำพูดของกู้ฮอนก็รู้สึกน่าสนใจยิ่งนัก เขาก็เลยพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ประโยคนี้ของคุณจะหมายความว่าอะไรล่ะ ? หากจะพูดว่าคุณมีความสง่างาม หรือว่าไม่สง่างามล่ะ ?”

ประโยคนี้กลับทำให้กู้ฮอนเป็นใบ้เลยทีเดียว เธอคิดว่าตัวเองไม่ได้สูงส่งขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้ต่ำต้อยขนาดนั้น

ในสมองหยุดไปสักครู่ แล้วก็พูดออกมาว่า “ฉันเป็นเพียงแค่คนธรรมดาใช่ชีวิตธรรมดาเท่านั้น ที่เลือกไปตรงนั้นก็เพราะว่าเงินของฉันมีเพียงพอต่อการใช้เท่านี้”

เป่หมิงโม่มองกู้ฮอนน่าจะประมาณหนึ่งนาที จนทำให้กู้ฮอนรู้สึกเบื่อหน่าย “นี่ คุณมองฉันแบบนี้ทำไม ?”

ในเดือนนี้ อากาศอบอุ่นมาก แต่ร่างกายและเนื้อไขมันของกู้ฮอนยังแน่นอยู่เลย

เป่หมิงโม่ไม่ได้พูดอะไร แล้วยื่นมือไปดึงกู้ฮอนแล้วเดินพาไปยังร้าน“Jewelry World”ที่กู้ฮอนนั้นชี้เมื่อสักครู่นี้

ซึ่งเหนือความคาดหมายของกู้ฮอนอยู่บ้าง เธอคิดว่าด้วยนิสัยของเป่หมิงโม่คงจะไม่เข้ามาดูร้านเล็ก ๆ แบบนี้หรอก

ตอนที่เธอเลือกชี้ร้านนี้ ก็เพราะว่าเธอไม่อยากจะไปร้านจิวเวลรี่ที่มีชื่อเสียง

ที่ตรงนั้นมีของมากมายเต็มตา แต่ตัวเองก็รู้สึกอายที่ไม่มีเงินขนาดนั้น และไม่อาจจะรับของที่เป่หมิงโม่จะมอบให้เขาได้

สิ่งที่เขามอบให้คงไม่ง่ายเลยที่จะตอบแทน นั่นคือการชดใช้ด้วยเลือดเนื้อเท่านั้น เธออยากจะมีชีวิตอยู่อีกสักหลายปี

สองคนเข้าไปยังร้าน เหมือนกันยืนอยู่ท้องทะเลแห่งร้านขายจิวเวลรี่ ทุก ๆ ร้านค้าจะมีสินค้าจิวเวลรี่มากมายก่ายกอง

ในที่ตรงนั้นก็เหมือนกับจิวเวลรี่ ที่มากมายจนไม่อาจจะมองเห็นพื้นด้านล่างได้

คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่ก็นำของมาเข้า ในมือแต่ละคนก็เต็มไปด้วยกระเป๋าสีดำ

เป่หมิงโม่นับว่ามาที่นี่ครั้งแรก เขาขมวดคิ้ว ซึ่งไม่อาจจะรับได้กับสภาพแวดล้อมที่แออัดเช่นนี้ และยังมีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ก้มหน้าไปมองกู้ฮอน เพียงเห็นแต่เธอที่ใช้เรือนร่างที่เล็ก ๆ เดินเข้าไปในที่คนเยอะแยะมากมาย

***

พวกเขาก็ได้ไปหยุดตรงที่ร้านที่ค่อนข้างใหญ่หน่อย จะบอกได้ว่าร้านนี้เป็นร้านที่ขายดีที่สุดในแถบนี้เลยทีเดียว

กู้ฮอนลุยเข้าไป แล้วก็เลือกของอยู่ที่ตรงนั้น

เหลือเพียงแค่เป่หมิงโม่ที่ยืนอยู่ข้างนอกราวกับป้ายโฆษณา

แต่ไม่อาจจะปฏิเสธได้เลยว่า เขาก็มีความงดงามอยู่เช่นนี้ ในเวลาไม่กี่นาที คนรอบกายของเขาก็เริ่มเยอะมากขึ้น

หลายคนที่มาก็เพราะว่าเมื่อหลายวันนี้ ทีวีได้ออกอากาศเกี่ยวกับตระกูลเป่หมิงและGTที่ได้ทำสัญญาร่วมกัน ก็เลยทำให้คนอื่นรู้จัก

เป่หมิงโม่เสมือนกับสถานที่ท่องเที่ยว ไม่ว่าเขาจะยินยอมหรือไม่ ก็มีคนมากมายเดินเข้ามาหาเขาเพื่อถ่ายรูป

ร้านนี้มีผู้คนมากมายเข้าออก กู้ฮอนก็เลยไม่มีอารมณ์ที่จะไปดูเรื่องอื่น ๆ

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง กู้ฮอนก็เดินหิ้วถุงเล็ก ๆ ออกมาจากร้าน

ตอนที่เธอเห็นเป่หมิงโม่ถูกผู้คนมากมายล้อมอยู่ เขาก็ขมวดคิ้ว แล้วก็มองไปมายังตัวเอง ซึ่งเต็มไปด้วยความเอือมและไม่มีใครมาช่วยเขาเลย ทำให้กู้ฮอนรู้สึกอยากหัวเราะออกมา

“นี่ ฉันซื้อเสร็จแล้ว พวกเราไปกันเถอะ” กู้ฮอนได้มองไปยังเป่หมิงโม่ หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจเขาเลย และก็ได้เดินออกไปจากประตูใหญ่ที่ผ่านผู้คนมากมาย

เป่หมิงโม่เห็นกู้ฮอนเดินออกไป เขาก็เลยเริ่มที่จะพยายามออกจากกลุ่มที่คนมาล้อมรอบเขาแล้วก็เดินออกไป

กู้ฮอนออกมาประมาณห้าหกนาที จึงจะเห็นเป่หมิงโม่ออกมาด้วยสภาพที่อิดโรย

เธอนั้นปิดปากตัวเองไม่ให้พูดอะไรที่มันสนุกปากออกมา แต่เธอก็บิดเอวเหมือนเสี้ยวพระจันทร์กลับถูกเป่หมิงโม่เห็นเข้าแล้ว

เขาเดินมาใกล้กู้ฮอน แล้วก็ก้มหน้าพูดกับเธอว่า “มันน่าหัวเราะขนาดนั้นเลยหรือ ? ” พอพูดไปเขาก็ยังไม่ลืมที่จะจัดการกับเสื้อของตัวเอง

“ไม่มีอะไร คุณไม่ใช่เคยมาที่นี่ครั้งแรกหรือนะ ทำให้คุณลำบากใจจริง ๆ แต่นี่แหละคือชีวิตของคนธรรมดาไงล่ะ เอาล่ะ พวกเราไปเลือกเสื้อกันเถอะ ” กู้ฮอนหัวเราะด้วยความสะใจ แล้วก็เอาถุงที่ตัวเองที่ใส่ของยื่นให้กับเขา “คุณดูด้วยนี้สิ ไม่แพ้ร้านดัง ๆ เลย”

เป่หมิงโม่ไม่มีความสนใจในสิ่งพวกนี้ ก็เลยพากู้ฮอนเข้าไปในห้างหมายเลขหนึ่ง

เขาได้พากู้ฮอนเดินไปเดินมาจนถึงร้านแห่งหนึ่ง ก้าวเดินของเขาก็หยุดลง

กู้ฮอนเงยหน้าขึ้นไปยังหน้า ทันใดนั้นก็อึ้งมาก ๆ เป็นที่นี่ เป่หมิงโม่ได้ดึงชุดแสงจันทร์ของเธอยกให้เฟยเอ๋อ

เหตุการณ์นั้น จนถึงวันนี้กู้ฮอนก็ยังจำได้ไม่ลืมเลือน

ร่างกายของเธอก็รู้สึกตกใจและสั่น