ตอนที่ 761 คุณพ่อที่ไม่ได้เจอกันนาน

ตอนที่ 761 คุณพ่อที่ไม่ได้เจอกันนาน

ตอนนี้แอนนิก็ได้อุ้มจิ่วจิ่วออกมาจากร้านอาหาร เธอได้ยินว่าเป่หมิงโม่ออกมาแล้ว

แต่กู้ฮอนก็ได้มีการเตรียมการ เธอก็เลยไม่กลัวว่าเป่หมิงโม่จะรู้จัก

และยังมีผู้ชายคนนี้นั่งอยู่บนโซฟา ซึ่งคนอื่นไปเล่นอยู่ข้างนอก

จิ่วจิ่วก็รู้สึกถึงความประหลาดใจ ก็เลยถามอย่างเบา ๆ ว่า “คุณแม่ เขาเป็นใครหรือ ?”

กู้ฮอนเห็นแอนนิอุ้มจิ่วจิ่วออกมา ทันใดนั้นก็รู้สึกตกใจ

จะสำเร็จหรือไม่ก็มีใบหน้าที่แบบนั้น

กู้ฮอน แอนนิ ลัวเฉียวและเฉิงเฉิง ล้วนแต่มีความตื่นเต้นกันทั้งนั้น

เป่หมิงโม่เห็นใบหน้าของจิ่วจิ่ว ก็เปลี่ยนสีหน้าแล้วพูดว่า “คุณแม่ ห้องน้ำ.....ห้องน้ำ”ร่างกายก็กำลังขยับอยู่

แอนนิก็ได้ทำการพยักหน้าให้กับเป่หมิงโม่อย่างเขินอาย “ขอโทษด้วย ลูกสาวของฉันไม่ค่อยสบายเท่าไหร่” หลังจากพูดเสร็จเธอก็ได้อุ้มจิ่วจิ่วออกไปทันที

กู้ฮอนที่มีความตกใจก็ได้บรรเทาลงมาบ้าง เธอนั้นมีความรู้สึกสบายใจ ที่ทำให้จิ่วจิ่วมองรูปของเป่หมิงโม่แล้วมีความรู้สึกนึกคิดที่เป็นปฏิกิริยาออกมา

เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะสามารถทำให้สามารถหลบหลีกในการพบปะกับเป่หมิงโม่ได้

โดยเฉพาะเป่หมิงโม่ เขาได้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงแม้จะได้พบในระยะเวลาที่สั้น แต่เขาก็ได้เห็นเด็กน้อยคนนั้นที่ถูกแอนนิอุ้มอยู่

ซึ่งดูไปแล้วมีความน่ารักมากมาย และเสียงก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

เป่หมิงโม่หันกลับมาแล้วถามกู้ฮอนว่า “เด็กน้อยคนนี้คือ.....”

คำโกหกก็ได้หลอกไปเสร็จแล้ว กู้ฮอนเห็นว่าเป่หมิงโม่ถามขึ้นมา เลยพูดว่า “เธอเป็นลูกของแอนนิ ตอนที่แอนนิมาที่นี่ไม่ได้เอาเธอมาด้วย ก็เลยเอามาฝากเลี้ยงที่สถาบันเลี้ยงเด็ก ตลอดจนถึงเมื่อคืน เธอเพิ่งจะมาจากเมืองซาบาห์ อาจจะเป็นเพราะเธอมาที่นี่ครั้งแรกแล้วก็รู้สึกถึงความไม่เคยชินมั้ง”

เป่หมิงโม่ก็ได้พยักหน้า เขาจู่ ๆ ก็คิดขึ้นมาเกี่ยวกับตอนนั้นที่เขาโทรหากู้ฮอน ตอนนั้นคนที่ตอบน่าจะเป็นเด็ก

แอนนิอุ้มจิ่วจิ่วลงมาอย่างไวก็ถึงชั้นสองแล้ว ร่างกายของจิ่วจิ่วก็สั่นตลอดเวลา เธอนั้นเหมือนถูกเป่หมิงโม่ทำให้ตกใจ

“จิ่วจิ่วไม่ต้องกลัว” แอนนิปลอบใจเธอ

เป่หมิงโม่มองกู้ฮอนแล้วพูดว่า “เด็กน้อยคนนี้รู้สึกแปลก ๆ นะ ดูสภาพเธอแล้วเหมือนจะถูกผมทำให้ตกใจ”

“ไม่เป็นไร มันเป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยงได้ของเด็ก คุณไม่ใช่จะพาฉันไปดูเสื้อผ้าหรือ ? งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ” กู้ฮอนก็ได้ทำการชักชวนเป่หมิงโม่ออกไป

เป่หมิงโม่ก็ได้จับมือของกู้ฮอนออกไปนอกประตู

“คุณรอก่อน ฉันลืมของบางอย่างไว้ข้างบน” กู้ฮอนก็ได้ทำการเอามือออกจากมือของเป่หมิงโม่ แล้วก็ได้หันกลับไปอย่างรวดเร็ว

เธอลืมของที่ไหนล่ะ เพียงแค่หาข้ออ้างเพื่อที่จะไปดูลูกของตัวเอง

ซึ่งเป็นครั้งที่สองที่เธอได้พบกับเป่หมิงโม่ และยังใกล้ชิดขนาดนั้น เธอก็ตกใจอย่างมากเลยทีเดียว

ผลก็ตามคาด ตอนที่กู้ฮอนได้ลงไปยังชั้นสอง ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของจิ่วจิ่ว และยังมีเสียงแอนนิที่ทำการปลอบอยู่

กู้ฮอนก็เลยเดินไวขึ้นมายังที่ห้องนอน “ลูกเอ๋ย อย่ากลัวเลยนะ หม่ามี๊มาแล้ว”

***

จิ่วจิ่วที่มีท่าทางเช่นนั้น กู้ฮอนก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดใจไม่น้อยเลย

เมื่อก่อนเป็นเพราะว่าเธอเกลียดเป่หมิงโม่ ดังนั้นก็เลยให้จิ่วจิ่วได้รับรู้ถึงสิ่งบางอย่าง

ตอนนี้ถึงแม้ว่าเธอจะมีการกระทำต่อเป่หมิงโม่เช่นนั้น แต่หากกาลเวลาผ่านไปแล้ว ก็สลายไปเสร็จสิ้นแล้ว

และช่วงนี้เวลานี้เธอก็ได้ดูการเปลี่ยนแปลงของเป่หมิงโม่ ซึ่งต่างกับเขาเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก

“ลูกจ๋า หม่ามี๊มาแล้ว ลูกตกใจมากเลยใช่ไหม ?” กู้ฮอนได้กอดจิ่วจิ่วในอ้อมกอด

จิ่วจิ่วเช็ดน้ำตา “หม่ามี๊ เขามาได้ยังไง หรือว่าจะมาจับหม่ามี๊ ?”

กู้ฮอนได้หอมไปยังแก้มของเธอ แล้วก็พูดว่า “วางใจเถอะ เขาไม่ได้มาจับแม่หรอก ลูกอย่ากลัวเลยนะ แม่ออกไปทำธุระสักครู่ หนูกับคุณน้าแอนนิและยังมีพี่เฉิงเฉิงเล่นอยู่ที่บ้านดีไหมจ๊ะ ?”

จิ่วจิ่วมองไปที่แม่ แล้วได้ทำการพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “หม่ามี๊กลับมาไว ๆ นะ”

กู้ฮอนก็พยักหน้า

กู้ฮอนลงไปที่ข้างล่าง ก็เพียงแต่เป่หมิงโม่นั่งอยู่บนโซฟา เฉิงเฉิงก็ได้นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาด้วย

ฉิงฮัวนั้นได้นั่งอยู่ข้าง ๆ เป่หมิงโม่ ลัวเฉียวก็นั่งน่ารักอยู่บนตัวของเขา

ฉิงฮัวเหมือนกับเกร็งอะไรบางอย่าง สายตานั้นนั่งตรง

พ่อลูกของตระกูลเป่หมิงก็กำลังทำพูดคุยกันอย่างไม่ได้อะไรมากมาย

“ช่วงนี้อยู่ที่โรงเรียนเป็นยังไงมั่ง” เป่หมิงโม่หันหน้าไปยังลูกชายที่อยู่ข้าง ๆ

“ฉันยังดี การเรียนไม่ได้ยากอะไร แต่ช่วงนี้ฉันกำลังเรียนเรื่องการสร้างโปรแกรม ฉันก็คิดว่าจะทำโปรแกรมหนึ่งขึ้นมา” เฉิงเฉิงตอนที่อยู่ข้าง ๆ พ่อ เหมือนกับไม่ได้ตื่นเต้นอะไร ดูเหมือนจะสบายขึ้นมาเยอะเลย

หรือว่าเขารู้สึกช่วงตอนนี้พ่อของเขา ไม่ได้เหมือนกับเมื่อก่อน ดูเหมือนจะมีความชิดใกล้มากขึ้น ถึงแม้เวลาธรรมดาจะเยือกเย็นใส่ก็ตาม

เป่หมิงโม่ได้ค่อย ๆ ลูบหัวของเฉิงเฉิงแล้วพูดว่า “ต้องการอะไรก็รีบมาฉันมานะ ฉันจะช่วยคุณอย่างแน่นอน คุณจะต้องพักผ่อนตามเวลา ทำงานไม่เสร็จวันที่สองก็ยังมี”