ตอนที่ 760
ตอนที่760 ปิดบัง
October 28, 2026
ตอนที่760 ปิดบัง
เฉิงเฉิงถูกปลุกให้ตื่นแล้ว หลังเขายืดเส้นยืดสายเสร็จมองหน้ากู้ฮอน:"แม่ครับ แม่มีเรื่องในใจอะไรรึเปล่าครับ?"
กู้ฮอนพยักหน้า:"ใช่แล้ว ฉิงฮัวมาที่นี่เตรียมพาเฉียวเฉียวออกไปจดทะเบียนสมรส ต่อไปพวกเขาก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เพราะฉะนั้นอาจจะพักอยู่ที่นี่ แต่ว่าจิ่วจิ่วทำไงหล่ะ?"
สมองเฉิงเฉิงหมุนเร็วมากๆ คิดถึงวิธีนึงอย่างรวดเร็ว
***
เฉิงเฉิงมองหน้ากู้ฮอน:" แม่ครับ ผมอยากให้น้องสาวแกล้งทำเป็นเหมือนลูกสาวของป้าแอนนิ แบบนี้เธอจะได้เข้าออกที่นี่อย่างเปิดเผย ที่สำคัญคนอื่นจะได้ไม่ต้องสงสัย
พอลูกชายพูดแบบนี้ กู้ฮอนคิดถึงก่อนหน้านี้ตอนที่จิ่วจิ่วโทรศัพท์มาหาตัวเองตอนนั้น เป่หมิงโม่ได้ยินโดยบังเอิญ ตอนนั้นเธอก็ได้บอกเรื่องที่แอนนิมีลูกให้กับ เป่หมิงโม่ไปเรียบร้อยแล้ว
ให้จิ่วจิ่วใช้ฐานะในนามลูกสาวของแอนนิปรากฏตัวอยู่ที่นี้ แค่จิ่วจิ่วและแอนนิร่วมมือกันดีๆ เรื่องอื่นๆก็จะได้จัดการง่ายขึ้น
กู้ฮอนพยักหน้า จากนั้นกลับไปที่ห้องนอนตัวเอง เวลานี้จิ่วจิ่วเพิ่งตื่นนอน
เธอกำลังนั่งอยู่บนเตียงขยี้ตา:"แม่ค่ะ หนูหิวแล้วค่ะ วันนี้ทานอะไรคะ?"
"วันนี้มีขนมแผ่นทาน" กู้ฮอนนั่งอยู่ข้างเตียง หยิบเสื้อเธอมา ช่วยเธอใส่ทีละตัว
จิ่วจิ่วที่ยังคงเบลอๆได้ถามอย่างเบลอๆว่า:"ขนมแผ่นคืออะไรหรอคะ? เหมือนพิซซ่ารึเปล่าคะ?"
"พวกมันต่างกันแล้วก็เหมือนกันจ้า สักครู่หนูลงไปก็ได้เห็นแล้ว แต่ว่าก่อนอื่น แม่อยากพูดเรื่องนึงกับหนูก่อน หนูต้องทำตามอย่างเชื่อฟังรู้มั้ย" สีหน้ากู้ฮอนเปลี่ยนไปอย่างเข้มงวดและจริงจัง
จิ่วจิ่วกะพริบตาที่สดใส ถึงแม้ไม่รู้ว่าคุณแม่กำลังพูดอะไรอยู่ แต่ว่าทำหน้าตาที่จริงจังและพยักหน้า
"วันหลังต่อหน้าคนอื่น หนูเรียกแม่ว่าแม่ไม่ได้แล้วนะคะ"
คำพูดกู้ฮอนพูดออกมา จิ่วจิ่วอึ้ง ผ่านไปสักพัก ตาโตๆของเธอก็ได้มีน้ำตาไหลออกมา:"แม่ไม่เอาจิ่วจิ่วแล้วใช่ไหมคะ......."
ขณะที่เสียงร้องไห้ของเธอกำลังจะดังออกมา กู้ฮอนรีบใช้กระดาษของตัวเองเช็ดน้ำตาให้กับลูกสุดที่รักของตัวเอง:" เด็กโง่ แม่จะไม่เอาหนูได้ไง ก็แค่ต่อหน้าคนอื่นหนูเรียกป้าแอนนิว่าคุณแม่ รู้รึเปล่า?"
จิ่วจิ่วเม้มปาก เสียงสะอื้น:" แม่คะ ทำไมหรือคะ?"
"อืม...... แม่มีความคิดของตัวเองหนูเข้าใจไหม ที่สำคัญทำแบบก็เพื่อปกป้องหนูรู้รึเปล่า? หนูถือซะว่าเป็นเกมส์เกมส์นึงก็แล้วกัน"กู้ฮอนจับผมของจิ่วจิ่วเบาๆ บอกให้เธอเข้าใจอย่างมีความอดทน
สุดท้ายจิ่วจิ่วก็พยักหน้าในที่สุด:" แม่คะ หนูทราบแล้วค่ะ"
"อืม เด็กดีของแม่ ไป เราลงไปทานข้าวกันเถอะ"กู้ฮอนอุ้มจิ่วจิ่วลงมาจากเตียง หลังล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อย จูงมือของเธอ และเฉิงเฉิงลงไปจากตึกพร้อมกัน
เวลานี้แอนนิได้นำอาหารและขนมวางไว้บนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว
ฉิงฮัวเผยสีหน้าที่ตื่นเต้นกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก
ได้ยินเสียงเท้าเดินลงมาจากบันได เขาหันหน้าไปดูมือของกู้ฮอนจูงเด็กสาวคนนึงเอาไว้ กำลังเดินลงมา
ข้างหลังของพวกเธอมีเฉิงเฉิงตามหลังอยู่ด้วย
ฉิงฮัวแปลกใจมาก:"คุณหนูครับ คนนี้คือ......."
"อ้อ คนนี้คือลูกของแอนนิ อยู่ที่เมืองซาบาห์มาโดยตลอดเมื่อคืนเพิ่งลงจากเครื่องบินมา" กู้ฮอนพูดแบบธรรมชาติมากๆ
ขณะนี้แอนนิออกมาจากห้องรับประทานอาหาร ดูแลพวกเขาทานข้าว ขณะที่เธอเห็นกู้ฮอนจูงมือจิ่วจิ่วปรากฏตัวต่อหน้าฉิงฮัว อึ้งไปทันที
เธอเข้าใจดี เมื่อก่อนซ่อนจิ่วจิ่วเอาไว้ตลอดมา ก็เพื่อจะหลบหน้าเป่หมิงโม่ไม่ใช่เหรอ
ฉิงฮัวเป็นลูกน้องเขา หรือจะให้บอกความจริงกับเป่หมิงโม่อย่างนั้นหรือ?
แต่ว่าต่อมา จิ่วจิ่วเรียกแอนนิคำนึงว่า:"แม่" ทำให้เธอตกใจมาก
กู้ฮอนกลัวว่าแอนนิจะพลั้งปากไป รีบเดินไปข้างๆเธอ หันหลังให้กับฉิงฮัวและกะพริบตาให้กับเธอ
แอนนิเข้าใจทันที
***
แอนนิกวักมืออย่างเป็นธรรมชาติให้กับจิ่วจิ่ว:"ลูกสุดที่รัก ทำไมไม่พักผ่อนเยอะๆหรอคะ?" พูดอยู่ เดินไปตรงหน้าจิ่วจิ่วก้มตัวลงไปและอุ้มเธอขึ้นมา
จากนั้นชี้ไปที่ฉิงฮัวให้กับเธอพูดว่า:"รีบเรียกคุณลุงฉิงฮัวเร็ว"
จิ่วจิ่วเห็นสีหน้าฉิงฮัว โครงหน้าที่ชัดเจน สีหน้าที่เข้มขรึม น่ากลัวยิ่งกว่าผีปอบเฝ้าห้องน้ำเสียอีก
แต่ว่ามีคุณแม่และพี่ชายอยู่ด้วย จิ่วจิ่วจึงกล้าหาญขึ้นมาบ้าง
เธอใช้เสียงเบาที่สุด ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีมองหน้าฉิงฮัวเรียกคำนึงว่า:" คุณลุงฉิงฮัว" จากนั้นกอดคอแอนนิอย่างแน่ๆ
ฉิงฮัวดูออก ท่าทางตัวเองทำให้เด็กสาวคนนี้ตกใจแน่ๆเลย
เขาพูดอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า:"ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ลูกสาวคุณตกใจ
กู้ฮอนฉวยโอกาสพูดกับแอนนิว่า:" เราไปทานข้าวกันเถอะ เมื่อครู่ลูกสาวของคุณบ่นว่าหิวข้าวตั้งแต่อยู่ข้างบนแล้ว"
จากนั้นพูดกับฉิงฮัวอีกว่า:" ตอนนี้เฉียวเฉียวยังพักผ่อนอยู่ นายไปที่ห้องรับประทานอาหารกับเราก่อนเถอะ ต่อให้นายทานอาหารเช้ามาเรียบร้อยแล้วก็ตาม ต้องชิมฝีมือฉันให้ได้"
รับทราบครับผม ฉิงฮัวตามพวกเธอไปที่ห้องรับประทานอาหาร
ตอนนี้ลูกสุดที่รักสามารถเปิดเผยตัวแล้ว หลายๆเรื่องก็จัดการง่ายขึ้น
โดยเฉพาะแอนนิดูแลจิ่วจิ่วมาโดยตลอด ความร่วมมือระหว่างพวกเธอ อยู่ในสายตาคนนอกที่ไม่รู้เรื่องเลย พวกเธอก็คือแม่ลูกกัน
จิ่วจิ่วดูโต๊ะอาหาร มีกับข้าวห้าอย่างเต็มๆ ยังมีขนมแผ่นเปล่าๆที่ไม่ใส่อะไรเลย วางไว้เป็นชั้นๆ มีกลิ่นหอมที่เฉพาะตัวของแป้งโชยกลิ่นหอมออกมา
กู้ฮอนหยิบขนมออกมาหนึ่งแผ่น ทาซอสหวานข้างบน จากนั้นใส่ซอสออสแมนทัสเล็กน้อย เพิ่มผักต่างๆไว้ข้างบนขนมแผ่น จัดวางเป็นรูป'หนึ่งแถว' สุดท้ายใช้ขนมแผ่นม้วนผัก
"ลูกสุดที่รัก มา ชิ้นนี้ให้หนู" กู้ฮอนเอาขนมที่ม้วนเสร็จเรียบร้อยยื่นให้กับจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วยื่นมือออกมาจับไว้:"ไม่เหมือนพิซซ่าเลยสักนิด ผักอยู่ในนั้นด้วย" พูดอยู่กัดไปคำเล็กๆหนึ่งคำ เคี้ยวไปมาสักพักแล้วพูดบ่นๆว่า:"อันนี้อร่อยมาก"
กู้ฮอนยิ้มแย้ม:" อร่อยก็ทานเยอะๆนะคะ"