ตอนที่ 770 คนเก่าแก่กลับมาพบกัน

ตอนที่ 770 คนเก่าแก่กลับมาพบกัน

ตอนนี้ลู่ลู่เห็นพวกเขาก็รู้สึกตกใจเช่นกัน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนที่เธอรู้ว่าเป่หมิงโม่และลูกสาวเธอมีลูกด้วยกันสองคน

เธอเห็นท่าทางของเป่หมิงโม่ ก็ไม่อาจจะไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่ถูกอุ้มคนนั้นจะเป็นลูกสาวกู้ฮอนไหม

ลูกสาวของเธอ ก็คือเป็นที่อาศัยสุดท้ายของเธอแล้ว ซึ่งกว่าจะหากันจนเจอก็ใช้เวลานานกว่ายี่สิบปี

หากลูกสาวตัวเองเกิดอะไรขึ้นไป เธอก็คงจะรับอะไรไม่ได้อีกเลย ไม่งั้นชีวิตของเธอหลังจากนี้ก็คงอยู่ไปไม่มีความหมาย

เธอเห็นเป่หมิงโม่เข้าไปห้องฉุกเฉิน และท่าทางที่รีบส่งเข้าไป

รอจนเธอมาถึงหน้าห้องฉุกเฉิน ก็เห็นเป่หมิงโม่และโม้จิ่งเฉิงเดินออกมา ซึ่งตอนนี้ไฟที่ห้องฉุกเฉินก็สว่างขึ้นมา

เป่หมิงโม่มีสีหน้าที่ค่อนข้างเคร่งขรึม โม้จิ่งเฉิงก็มีสีหน้าที่ไม่ดีนัก เขาได้ค่อย ๆ ตบไปตรงที่ไหล่เบา ๆ “คุณไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอก ฉันคิดว่าคงไม่มีอะไรมากมาย อาจจะเป็นแค่การปวดหวดแล้วอาการกำเริบก็ได้ ”

ถึงแม้จะเป็นการปลอบใจเป่หมิงโม่ ในขณะเดียวกันก็กำลังปลอบใจตัวเอง

เป่หมิงโม่มีอารมณ์ที่สับสนวุ่นวาย เขามีความคิดอารมณ์ที่แย่ที่สุด

ขณะที่ยืนอยู่บนทางเดินก็กำลังหาที่นั่งอยู่ แต่ตอนที่เธอกำลังจะเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นลู่ลู่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

“คุณป้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ? ”

ลู่ลู่เห็นโม้จิ่งเฉิง แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอเป็นห่วงที่สุดก็คือคนที่เข้าไปเป็นลูกสาวตัวเองหรือไม่

ใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความสับสนและตื่นเต้น และมองหน้าไปเป่หมิงโม่ด้วยความเคร่งขรึม แล้วพูดช้า ๆ ว่า “เป่หมิงโม่ ฉันเห็นคนพาผู้หญิงเข้ามาที่นี่ ฉันไม่ได้ชอบนินทาคนอื่นหรอกนะ แต่ตอนนี้อยากรู้ว่าเป็นลูกสาวฉันกู้ฮอนไหม ”

เป่หมิงโม่มองหน้าลู่ลู่แล้วส่ายหัว แล้วก็ยิ้มอย่างฝืนใจว่า “คุณป้า คุณวางใจเถอะไม่ใช่เธอแน่นอน”

เป่หมิงโม่ไม่อยากจะเอาเรื่องนี้บอกให้กับลู่ลู่รู้ เพราะว่าคนคนหนึ่งจะมายอมรับความเป็นความตายของคนคนหนึ่งได้อย่างไร และยังเป็นคนที่พลัดพรากจากลูกตั้งยี่สิบกว่าปี

ลู่ลู่ฟังคำตอบเสร็จแล้ว ก็เลยพยักหน้าขึ้นมา แล้วก็พูดพึม ๆ พำ ๆ ว่า “งั้นก็ดีแล้ว งั้นก็ดีแล้ว”

แล้วก็ค่อย ๆ บังคับรถออกไปจากที่นี่อย่างช้า ๆ

เธอถึงแม้จะรู้เรื่องของเป่หมิงโม่กับกู้ฮอน แต่เธอก็ไม่มีอารมณ์จะไปถามอะไรมากมาย

“ลู่ลู่ คุณรอสักครู่” โม้จิ่งเฉิงเรียกเขาด้วยความรวดเร็ว และเรียกให้เธอหยุด

ลู่ลู่หยุดการกระทำ แล้วก็หันมามองโม้จิ่งเฉิง “คุณชายโม้ มีเรื่องอะไรไหม ?”

โม้จิ่งเฉิงหามาเธอแล้วยิ้ม ๆ “ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว ไม่คิดว่าจะพบเจอกันอีก”

ลู่ลู่เงยหน้าขึ้นมาแล้วก็พยักหน้าว่า “ใช่แล้ว ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว เป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ ฉันก็ได้เห็นข่าวคราวทีวีที่คุณมาที่นี่ ดูแล้วคุณก็ผ่านมันไปได้ดีเลยนะ เป็นเถ้าแก่ใหญ่แล้ว”

“เถ้าแก่ใหญ่อะไรล่ะ ก็เป็นแค่เชื่อเฉยๆ ” โม้จิ่งเฉิงพูดเย้ยหยันตัวเอง

แล้วสีหน้าของเขาก็ได้เต็มไปด้วยความจริงใจ “ลู่ลู่ ถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานแล้ว แต่ผมก็ยังไม่อาจจะลืมสิ่งที่หวีหรูเจี๋ยทำผิดกับคุณเลยนะ หลายปีมานี้ผมตามหาคุณ แต่อาจจะเป็นเพราะเบื้องบนไม่ชอบให้อภัยเธอ ดังนั้นทุกคนก็เหมือนกับคว้าน้ำเหลวกลับไป ตอนนี้ผมก็พบคุณแล้ว ขอให้คุณยอมรับการขอโทษจากผมแทนหรูเจี๋ยด้วยเถอะ”

โม้จิ่งเฉิงพูดถึงตรงนี้ เขาก็ได้โค้งคำนับลู่ลู่ที่นั่งอยู่บนวีลแชร์

ลู่ลู่มองโม้จิ่งเฉิง โดยเฉพาะที่ได้ยินชื่อของหวีหรูเจี๋ย ตอนที่ปีนั้นมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น

ตาของเธอก็เริ่มมีความปริ่ม ๆ ของน้ำออกมา เธอได้เอามือของเธอมาเช็ดน้ำตาที่กำลังจะร่วงหล่น แล้วก็ถอนหายใจออกมา

เธอได้ยกมือแล้วโบกไปโบกมา “ช่างมันเถอะ ฉันรู้ว่าคุณรักหวีหรูเจี๋ยมากขนาดไหน และคุณยังพูดอีกว่า เรื่องมันเกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว และหรูเจี๋ยก็ได้ตายไปหลายปีแล้ว คนตายแล้ว ตายแล้ว ตายแล้วก็หมดแล้ว และตอนนี้ฉันยังได้ลูกสาวกลับมา คุณดูซิตอนนี้ฉันเหมือนกับคนที่จะเข้าโลงอยู่แล้ว ยังมีเรื่องอะไรที่ดีกว่านี้อีกหรือ ? ”

“ลู่ลู่ ถึงแม้คุณจะพูดแบบนี้ ผมยังรู้สึกว่าจะต้องมีการทดแทนให้คุณเป็นสิ่งของหรือไม่ก็เงินอยู่ดี ไม่งั้นในใจก็คงไม่สุขแน่นอน และยังไม่ดีกับหรูเจี๋ยด้วย”

พอพูดถึงตรงนี้ ห้องฉุกเฉินก็ได้ดับลง เตียงหนึ่งหลังได้ถูกพยาบาลค่อย ๆ เลื่อนออกมา

เป่หมิงโม่รีบไปดู เขาได้มองไปยังคุณแม่ของเขา

เห็นเพียงเธอที่มีสภาพก่อนเข้ามาเหมือนกัน ซึ่งยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น ใบหน้าที่ซีดจนไม่เหลืออะไร

***