ตอนที่ 773 พบโดยไม่คาดฝัน

ตอนที่ 773 พบโดยไม่คาดฝัน

“อ่อ มาเยี่ยมคุณลู่ลู่สินะคะ พวกคุณไม่รู้หรือคะว่าเธอถูกลูกสาวเธอรับกลับไปแล้วเมื่อเช้านี้”

“อาการป่วยของเธอหายดีแล้วหรือคะ” เจียงฮุ่ยซินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ไม่ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น วันนี้ตอนเช้าเธอพูดว่าไม่อยู่ที่นี่แล้วอะไรสักอย่าง ลูกสาวเธอไม่มีวิธีอื่นแล้วถึงได้ทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลให้เธอ”

เจียงฮุ่ยซินพยักหน้า บนใบหน้าเผยความรู้สึกผิดหวังออกมาเล็กน้อย

“หยางหยาง ในเมื่อคุณยายของเธอไปจากที่นี่แล้ว อย่างนั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ” เจียงฮุ่ยซินเอ่ยเรียกหยางหยาง

ตอนที่พวกเขากำลังเดินผ่านห้องโถงของโรงพยาบาล เจียงฮุ่ยซินก็เห็นโม้จิ่งเฉิงเดินไปทางแผนกผู้ป่วยในอย่างเร่งรีบโดยไม่คาดฝัน

***

เจียงฮุ่ยซินรู้สึกแปลกใจที่เห็นเขาที่นี่

“เธอพาหยางหยางไปรอในรถสักพัก ฉันจะไปทำธุระข้างในสักหน่อย”

เจียงฮุ่ยซินจัดการเรื่องของคนรับใช้และหยางหยางแล้ว ตัวเองก็เดินไปทางแผนกผู้ป่วยใน

เนื่องจากเวลาไม่ห่างกันมากนัก เธอจึงสามารถเห็นเงาร่างของโม้จิ่งเฉิงได้อย่างรวดเร็ว

เธอรักษาระยะห่างกับเขาอย่างระมัดระวัง เลี้ยวโค้งไปสองครั้งก็เห็นโม้จิ่งเฉิงเดินเข้าไปในห้อง ICU ห้องหนึ่ง

เจียงฮุ่ยซินเร่งฝีเท้าเดินไปจนถึงหน้าประตู เธอเปิดประตูให้เกิดช่องว่างเล็กๆอย่างเบามือ แล้วแอบมองเข้าไปด้านใน

ดูแล้วอาจจะไม่สลักสำคัญอะไร แต่หัวใจเธอแทบจะหลุดออกมาจากอกในทันที แม้ว่าอายุอานามในตอนนี้ของเธอจะมีดวงตาที่พร่ามัวอยู่บ้าง แต่ก็ยังมองเห็นได้ชัดเจนว่าเตียงผู้ป่วยข้างกายโม้จิ่งเฉิงมีคนนอนอยู่คนหนึ่ง

อีกทั้งไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหวีหรูเจี๋ย

การพบเจอโดยไม่คาดฝันในครั้งนี้ ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจจริงๆ

“เธอตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่ได้อีก นี่ฉันเจอผีหรือ” เจียงฮุ่ยซินคิ้วขมวด เอ่ยพูดกับตัวเอง พลางเดินกลับไปที่รถ

“คุณย่า เจอผีอะไรหรือครับ” หยางหยางถามผ่านกระจกรถ

“อ่อ ไม่มีอะไรหรอก” เจียงฮุ่ยซินดึงประตูรถให้เปิดออกแล้วก็เข้าไปนั่ง จากนั้นก็เอ่ยกับคนขับรถว่า “พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”

หลังกลับไปถึงบ้านแล้ว เจียงฮุ่ยซินก็ตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง

เธอไม่ได้ออกจากห้องมาตลอดทั้งบ่าย สำหรับการพบเจออย่างไม่คาดฝันที่โรงพยาบาลในวันนี้นั้น เจียงฮุ่ยซินรู้สึกว่ากินไม่ได้นอนไม่หลับขึ้นมากะทันหัน

การปรากฏตัวของหวีหรูเจี๋ยทำให้ความรู้สึกอันตรายที่เจียงฮุ่ยซินลบออกไปจากใจได้มาหลายปีกลับเริ่มแตกหน่อขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งยังอยู่ใกล้ชิดกันมากด้วย

ในวันนี้ลูกชายปล่อยมือ ไม่สนใจเรื่องราวของตระกูลเป่หมิงอย่างสมบูรณ์แล้ว ก็ถือได้ว่าเธอสูญเสียผู้ช่วยเหลือไปคนหนึ่ง

อีกทั้งครอบครัวของเป่หมิงเฟยหย่วนก็ยืนได้อย่างมั่นคงในบริษัทเป่หมิง เรื่องอื่นๆในตอนนี้นั้นไม่มีเวลามาสนใจ

เธอมักจะรู้สึกว่าเพราะหวีหรูเจี๋ย โม้จิ่งเฉิงและเป่หมิงโม่ถึงได้สมัครสมานสามัคคีกัน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจียงฮุ่ยซินก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหากู้ฮอน “ฮอน วันนี้ตอนค่ำมีธุระอะไรหรือไม่ ป้าอยากจะเชิญเธอมาทานข้าวที่บ้านสักมื้อ”

กู้ฮอนคิดและก็พยักหน้า พลางเอ่ยว่า “คุณป้าซิน ได้ค่ะ หนูจะไป”

*

“ฮอน รีบมาทานข้าวเร็วเข้า” เจียงฮุ่ยซินเอ่ยเรียกกู้ฮอนที่เพิ่งเดินเข้ามา

หลังจากทานมื้อเย็นแล้ว หยางหยางก็กลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง เตรียมบทเรียนที่ต้องเรียนในวันพรุ่งนี้

ผ่านการพักฟื้นภายในบ้านไปช่วงเวลาหนึ่ง ขาของเขาก็ไม่เป็นอะไรแล้ว พรุ่งนี้ก็สามารถไปเรียนได้แล้ว

เจียงฮุ่ยซินลากกู้ฮอนมาที่ห้องนอนตัวเอง

“ฮอน เธอนั่งสิ” เจียงฮุ่ยซินชี้ไปที่โซฟาใต้บานหน้าต่าง

กู้ฮอนรู้สึกว่าวันนี้เจียงฮุ่ยซินดูแปลกๆเล็กน้อย “คุณป้าซิน วันนี้ที่คุณป้าเรียกหนูมา มีอะไรจะพูดกับหนูหรือคะ”

เจียงฮุ่ยซินนั่งอยู่ข้างกายกู้ฮอน ดึงมือเธอขึ้นมา ยิ้มบางๆ พลางเอ่ยว่า “ที่จริงแล้วก็ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไร วันนี้ป้าพาหยางหยางไปเยี่ยมคุณแม่เธอที่โรงพยาบาล คิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอแต่ความว่างเปล่า”

“คุณป้าซิน ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง ที่จริงแล้วเรื่องนี้หนูก็รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน วันนี้ตอนที่หนูไปเยี่ยมคุณแม่ ก็พบว่าเธอกำลังเก็บข้าวของของตัวเองอยู่” กู้ฮอนพูด

“ถ้าอย่างนั้นอาการป่วยของคุณแม่เธอยังไม่ดีขึ้นหรือ ทำไมถึงได้ออกจากโรงพยาบาลกันล่ะ” เจียงฮุ่ยซินก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน

“หนูแนะนำคุณแม่หลายครั้งแล้ว แต่เธอยังมีท่าทางยืนกรานอย่างเห็นได้ชัด สุดท้ายก็ไม่มีทางอื่น หนูจึงทำได้เพียงแค่พาเธอออกจากโรงพยาบาล” กู้ฮอนเอ่ยพลางถอนหายใจ

“ฮอน บ้านเธอมีขนาดเล็กไม่ใช่หรือ ทั้งยังมีเฉิงเฉิง พวกเธอสองคนล้วนต้องทำงานตอนกลางวัน ทิ้งคุณแม่เธอไว้ในบ้านไม่ค่อยเหมาะสมนะ”

กู้ฮอนยิ้มบางๆ “คุณป้าซินไม่ต้องเป็นห่วงแล้วค่ะ ตอนนี้หนูอาศัยอยู่ที่บ้านของเพื่อน เธอตั้งครรภ์จึงอยู่บ้าน”

***

เจียงฮุ่ยซินพยักหน้า “แบบนี้ก็ดี อย่างนั้นก็มีคนดูแลเธอทั้งวัน ใช่แล้วฮอน เธอสามารถจัดเวลาให้ป้าได้พบหน้ากับคุณแม่เธอสักหน่อยได้ไหม พวกเราสองคนไม่ได้พบหน้ากันมานานมากแล้ว ฉันคิดถึงเธอมาก ไม่อย่างนั้นให้ป้าไปบ้านเพื่อนเธอก็ได้”

กู้ฮอนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “คุณป้าซินคะ ความคิดนี้ของคุณป้าไม่ได้เอ่ยกับหนูเพียงแค่ครั้งเดียวแล้ว ในเมื่อคุณแม่ของหนูออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว หนูจะดูว่าวันสองวันนี้มีเวลาหรือไม่ แล้วจะพาคุณแม่ออกมาสักครั้งค่ะ”

กู้ฮอนเอ่ยพลางก้มหน้ามองนาฬิกา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน ยิ้มให้กับเจียงฮุ่ยซินอย่างขออภัยเล็กน้อย “คุณป้าซินคะ ถ้าหากไม่มีเรื่องอะไรแล้ว หนูกลับแล้วนะคะ”

เจียงฮุ่ยซินพยักหน้า “ได้สิ ป้าก็ไม่ยื้อเอาไว้แล้ว กลับไปก็ฝากทักทายคุณแม่เธอแทนป้าด้วย บอกว่าผ่านสองวันนี้ไปป้าจะไปเยี่ยมเธอ”

*

กู้ฮอนกลับมาถึงบ้านลั่วเฉียว

เพิ่งจะเดินเข้าประตู ลู่ลู่ก็หมุนเก้าอี้รถเข็นด้วยตัวเองมาถึงเบื้องหน้าเธอ “ฮอน ลูกกลับมาแล้ว สุขภาพป้าซินของลูกยังดีอยู่สินะ”