ตอนที่ 774 เรื่องราวในอดีตก็เป็นเหมือนดั่งควัน

ตอนที่ 774 เรื่องราวในอดีตก็เป็นเหมือนดั่งควัน

เจียงฮุ่ยซินมองไปที่ลู่ลู่ ถอนหายใจ พลางวางตะเกียบลงบนโต๊ะ “เรื่องนี้พูดไปก็ยาว”

***

เจียงฮุ่ยซินเอ่ยเล่าให้ลู่ลู่ฟังโดยไม่หยุด “นี่เป็นเรื่องหลังจากที่เธอทำฮอนหายไป เธอทำลูกหายไปแล้วก็ไม่ไปมาหาสู่กับเธออีก แต่ว่าฉันยังไปหาเธอใช่หรือไม่ เพราะว่าเธอในตอนนั้นมีเรื่องขัดแย้งกับเป่หมิงเจิ้งเทียน ทั้งยังทะเลาะกันอย่างหนัก สุดท้ายเธอก็ลงมือวางยาพิษกับโม่”

ลู่ลู่ได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง ลองคิดสักเล็กน้อย มีแม่คนไหนบ้างที่จะลงมือกับลูกตัวเอง

เจียงฮุ่ยซินเอ่ยต่อว่า “ในตอนนั้น ฉันก็ยุ่งกับการทำงาน ติดต่อกับเธอไม่บ่อยเท่าไร แต่ว่าบางครั้งฉันก็ยังไปเยี่ยมเธอบ้าง แต่ทุกครั้งที่ได้พบหน้าเธอ ล้วนรู้สึกว่าเธอดูแปลกๆ มีช่วงหนึ่งที่ฉันไปแสดงที่เมืองอื่น รอจนกลับมาก็ได้ยินคนในวงการพูดกันว่าเธอตายไปแล้ว นี่ทำให้ฉันรู้สึกตกใจอยู่บ้าง”

ลู่ลู่ได้ยินถึงตรงนี้ก็พยักหน้า เธอในตอนนั้นแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันกับหวีหรูเจี๋ย แต่วงการบันเทิงเดิมก็ไม่ใช่เล็กๆ เรื่องใดก็ตามล้วนแพร่กระจายได้หลายสิบนาทีไปจนถึงหลายชั่วโมง

ในตอนที่เธอได้ข่าวการเสียชีวิตของหวีหรูเจี๋ยก็รู้สึกตกใจอยู่บ้าง แต่ในตอนนั้นยังคงถือโทษโกรธหวีหรูเจี๋ยที่ทำลูกของตัวเองหายไปอยู่ ดังนั้นจึงไม่ได้ไปสอบถามเรื่องที่เธอเสียชีวิตได้อย่างไร

“นับตั้งแต่ที่เธอหายไปและหวีหรูเจี๋ยตายไปแล้ว ก็เหลือฉันแค่คนเดียว จนมีอยู่วันหนึ่ง จู่ๆเป่หมิงเจิ้งเทียนก็มาหาฉัน ไม่พูดอะไร เพียงแต่ขอร้องให้ฉันไปเป็นภรรยาของเขา ลู่ลู่ เธอก็รู้ การใช้ชีวิตโสดของผู้หญิงอย่างฉันในสังคมตอนนั้นลำบากมากแค่ไหน เพื่อหาที่ไปให้ตัวเองและก็เพื่อมิตรภาพในปีนั้น อย่างน้อยโม่ก็เป็นลูกของหรูเจี๋ย ฉันจึงตอบตกลงกับเป่หมิงเจิ้งเทียนทั้งแบบนี้”

ลู่ลู่ฟังจบแล้วก็ค่อยๆพยักหน้า ในใจเธอมีความรู้สึกที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

“ใช่แล้วลู่ลู่ เธอยังอยู่ด้วยกันกับหลี่เชินหรือเปล่า ทำไมถึงได้มีสภาพแบบนี้ได้กัน” เจียงฮุ่ยซินเล่าเรื่องของตัวเองเสร็จแล้วก็เริ่มต้นถามเรื่องของเธอ

ไม่รอให้ลู่ลู่เอ่ยพูด กู้ฮอนก็ถามเจียงฮุ่ยซินก่อนว่า “คุณป้าซินคะ หลี่เชินที่คุณป้าพูดถึงคือใครหรือคะ”

ลู่ลู่ที่ได้ยินชื่อนี้แล้วสีหน้าเธอก็เปลี่ยนเล็กน้อย “หลิงหลิง เธออย่าเอ่ยถึงเขา คนที่ล้อเล่นกับความรู้สึกของผู้หญิงเลย”

แม้ว่ากู้ฮอนจะไม่ได้ยินคำอธิบายจากเจียงฮุ่ยซิน เธอก็ถือว่าเข้าใจแล้ว หลี่เชินคนนี้แปดส่วนเป็นบิดาของตัวเอง

นับตั้งแต่เห็นชายหนุ่มคนนั้นในภาพหมู่เก่าแก่ใบนั้น

“เฮ้อ ทุกบ้านล้วนมีเรื่องราวยากลำบาก พวกเราเพื่อนสนิทสามคนเคยโด่งดังสุดๆในช่วงเวลาหนึ่ง แต่ว่าในภายหลังพวกเธอกลับตกอยู่ในสภาพที่มืดมนหดหู่ สำหรับฉันน่ะหรือ ก็แค่เอาตัวรอดไปวันๆเท่านั้นแหละ”

บรรยากาศภายในห้องตอนนี้อึดอัดผิดปกติ

“คุณแม่ คุณป้าซิน พวกคุณอย่าพูดเรื่องที่ไม่น่ายินดีในอดีตอีกเลยค่ะ ในเมื่อวันนี้ทุกคนมานั่งอยู่ที่นี่แล้ว ก็พูดคุยในหัวข้อที่น่ายินดีเถอะนะคะ”

เจียงฮุ่ยซินก็มีความคิดเช่นนี้ เธอเดินออกมาจากสภาวะอารมณ์อันหดหู่ได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าเผยรอยยิ้มเล็กๆให้กับลู่ลู่ พลางเอ่ยว่า “เรื่องราวบนโลกใบนี้น่ะก็เปลี่ยนแปลงไปมาในชั่วพริบตา พวกเราในปีนั้นเป็นเพื่อนสนิทกัน วันนี้แม้ว่าพวกเราจะนับไม่ได้ว่าเป็นเครือญาติกัน แต่พวกเราสองคนก็มีหลานที่น่ารักคนเดียวกัน”

“ใช่แล้วๆ แม้ว่าฉันจะได้เจอกับเด็กสองคนนั้นแค่ครั้งเดียว แต่ก็รู้สึกถูกคอกันมาก ฉันได้ยินเฉิงเฉิงเล่าว่าเธอยังเลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ ลำบากเธอแล้วจริงๆ” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องของหลานชาย ลู่ลู่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย

“แม้ว่าฉันกับโม่จะไม่ใช่แม่ลูกแท้ๆกัน แต่ว่าฉันก็ยังคงดูแลเขาเหมือนเป็นลูกชายแท้เช่นเคย แน่นอนว่าลูกของเขาก็ต้องเป็นหลานแท้ๆของฉัน”

***

กู้ฮอนนั่งอยู่ข้างกายลู่ลู่

เธอนั่งฟังยิ้มๆ แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความขมขื่นบางๆที่เกิดขึ้นมาทีละน้อยๆ

เจ็บปวดกับเรื่องที่คุณแม่ได้พบเจอ

บทสนทนาระหว่างคุณแม่และคุณป้าซินนั้นเปลี่ยนไปตามกาลเวลาทีละนิดๆ เริ่มจากแปลกหน้ากันเล็กน้อยไปจนถึงในภายหลังที่สนิทสนมมากขึ้นเรื่อยๆอย่างเห็นได้ชัด ความห่างเหินในยี่สิบกว่าปีมานี้ได้จางหายไปหมดสิ้น

คุณป้าซินเล่าเรื่องสุขและเศร้าระหว่างพวกเธอจบในอดีตแล้ว ก็เริ่มเอ่ยถึงเฉิงเฉิง

เธอเอ่ยเล่าถึงวัยเด็กของเฉิงเฉิง มีเรื่องราวเยอะแยะมากมายที่ทำให้กู้ฮอนผู้เป็นมารดารู้สึกละอายใจอยู่บ้าง

เพราะในฐานะที่เป็นมารดา เธอไม่เคยป้อนนมให้กับเฉิงเฉิงในวัยเด็กเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ได้ยินเขาตะโกนเรียกคำว่า ‘คุณแม่’ ในครั้งแรก ไม่ได้เห็นเขายืนโงนเงนครั้งแรก ทั้งช่วงเวลาที่ก้าวเท้าเดินครั้งแรก......

มีเรื่องราวครั้งแรกมากมายของเฉิงเฉิงที่เธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แม้ว่านี่จะไม่ใช่เจตนาเดิมที่เธอต้องการ แต่มีช่องว่างมากมายที่เธอในปีนั้นไม่สามารถก้าวข้ามไปได้

แต่ในฐานะมารดาคนหนึ่ง เธอยังคงรู้สึกว่าตัวเองทำหน้าที่ได้บกพร่องในหน้าที่อย่างเห็นได้ชัด

และความบกพร่องในหน้าที่นี้ก็ไม่ใช่แค่เฉิงเฉิงเด็กคนนี้คนเดียว ยังมีหยางหยางและจิ่วจิ่ว

ตอนที่เธอไม่ได้อยู่ข้างกายพวกเขาล้วนพลาดช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพวกเขาไปมากมาย

“ฮอน เธอกำลังคิดอะไรอยู่” เจียงฮุ่ยซินเห็นสีหน้ากู้ฮอนก็ครุ่นคิดเล็กน้อย

เธอหยุดบทสนทนา ยิ้มบางๆพลางเอ่ยถามกู้ฮอนเสียงเบา