ตอนที่ 775 คำตอบเหนือความคาดหมาย

ตอนที่ 775 คำตอบเหนือความคาดหมาย

“คุณแม่......” กู้ฮอนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หรือว่าเธอไม่โกรธแค้นชิงชังหวีหรูเจี๋ยที่ทำให้ตัวเองกับลูกสาวต้องแยกจากกันไป 20 กว่าปีแล้วแม้แต่น้อยกัน

ในมุมมองของกู้ฮอนนั้น ไม่ว่าหวีหรูเจี๋ยจะเคยปฏิบัติกับตัวเองอย่างไร แสดงออกว่าเป็นมิตรเป็นกันเองมากเพียงใด

แต่ว่าหลังจากตัวเองรับรู้เรื่องราวความจริงแล้ว เธอก็ยังรู้สึกว่ารับไม่ได้อยู่บ้าง

สำหรับหวีหรูเจี๋ยนั้นไม่ถึงกับโกรธเกลียด แต่ว่าความประทับใจอันงดงามที่เธอสร้างไว้ให้กับกู้ฮอนแต่ก่อนทั้งหมดล้วนจางหายไปเหมือนไม่เคยมีอีกแล้ว

แต่การแสดงออกว่าไม่โกรธเกลียดของคุณแม่นั้นทำให้กู้ฮอนยากที่จะยอมรับได้อยู่บ้างจริงๆ

“ลู่ลู่ เธอคิดอย่างนั้นจริงๆหรือ เธอทำให้พวกเธอแม่ลูกต้องแยกจากกันถึง 20 กว่าปี เธอทำให้หลายปีมานี้เธอใช้ชีวิตแบบที่คนก็ไม่ใช่คน ผีก็ไม่ใช่ผี” น้ำเสียงของเจียงฮุ่ยซินเต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

เธอแทบจะไม่ได้สังเกตตัวเองเลยว่า ตอนที่ถามประโยคนี้ออกไป น้ำเสียงของเธอสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัวไม่น้อย

ลู่ลู่มองลูกสาวของตัวเอง จากนั้นก็มองไปที่เจียงฮุ่ยซิน สีหน้าเธอในตอนนี้ผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด “อย่างไร พวกเธอล้วนคิดว่าฉันควรจะเก็บความโกรธแค้นชิงชังนี้ไว้ในใจไปตลอด ไม่ว่าจะกี่ปี สิบกว่าปี จนถึงกี่สิบปีล้วนด่าว่าสาปแช่งเธอในใจตลอดเวลา สาปแช่งให้คนคนหนึ่งตายอย่างนั้นหรือ นี่มันเหนื่อยเกินไปแล้ว อีกทั้งเหนื่อยอย่างไร้ความหมายด้วย ฉันรู้ว่าพวกเธอล้วนคิดแบบนี้ อีกทั้งยังรู้ด้วยว่าพวกเธอล้วนหวังดีต่อฉัน แต่ว่า ก็เหมือนกับที่ฉันพูด หลังจากผ่านเหตุการณ์ขึ้นๆลงๆมา สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญอีกแล้ว ใช้ชีวิตในปัจจุบันให้ดีถึงจะสำคัญมากที่สุด”

คำพูดของลู่ลู่ทำให้กู้ฮอนเงียบอีกครั้ง เธอพูดไม่ผิด การไม่ผูกใจเจ็บนั้นทำให้ตัวเองมีพลังมากกว่าการจับไม่ปล่อยอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากเจียงฮุ่ยซินเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยพูดกับลู่ลู่ด้วยใบหน้ามึนตึง “ลู่ลู่ ฉันนับถือความใจกว้างแบบนี้ของเธอมากจริงๆ แต่ว่าความใจกว้างแบบนี้ของเธอนั้น บางทีอาจเป็นเพราะหวีหรูเจี๋ยตายไปแล้ว แต่ว่า ฉันจะบอกกับเธอว่า เธอยังมีชีวิตอยู่ แบบนั้นเธอยังจะพูดคำพูดเมื่อครู่นี้ออกมาอีกหรือไม่”

ประโยคนี้ของเจียงฮุ่ยซินก็เหมือนกับฟ้าผ่าสายหนึ่งภายใต้อากาศปลอดโปร่งพาดผ่านบนใจของลู่ลู่จนเกิดเป็นรอยแยกคดเคี้ยวไปมา

เธอรู้ได้อย่างไรกันว่าหวีหรูเจี๋ยยังมีชีวิตอยู่ กู้ฮอนนั้นมีท่าทีเหลือเชื่ออย่างเห็นได้ชัด

เกี่ยวกับข่าวคราวการเสียชีวิตปลอมๆของหวีหรูเจี๋ย กู้ฮอนนั้นปิดปากเงียบกริบมาโดยตลอด กระทั่งลูกๆ เธอยังไม่เคยเอ่ยด้วย

คิดไม่ถึงว่าแบบนี้ เจียงฮุ่ยซินก็ยังคงรู้ความจริง

หรือว่าคนของตระกูลเป่หมิงแต่ละคนล้วนเป็นนักสืบกัน ขอเพียงแค่พวกเขามีความสนใจที่จะตรวจสอบเรื่องนั้น แม้ว่าจะมีการปิดบังอำพรางอยู่ก็จะค่อยๆถูกขุดออกมาพบกับแสงสว่างอีกครั้ง

สีหน้าของกู้ฮอนในตอนนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอมองไปที่คุณแม่อย่างตึงเครียด ในเวลาเดียวกันเธอก็แอบเหลือบมองไปที่เจียงฮุ่ยซินครั้งหนึ่ง

เพียงแต่เธอเห็นภายในแววตาของเธอปรากฏบางสิ่งที่ไม่เหมือนกันกับก่อนหน้านี้ เธอกำลังรอคำตอบของคุณแม่ หรือไม่ก็เตรียมตัวมองอาการเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือของคุณแม่.....

อย่างไรก็ตาม ท่าทางของเธอในตอนนี้ กู้ฮอนเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

ลู่ลู่ได้ยินข่าวนี้ เธอก็เข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

เกลียดกับไม่เกลียด เริ่มมีการต่อสู้กันอย่างดุเดือดอีกครั้งภายในใจของเธอ

เธอเงยหน้ามองไปทางเจียงฮุ่ยซินอย่างงุนงงเล็กน้อย แล้วก็หันหน้ากลับไปมองลูกสาวของตัวเอง กู้ฮอน

ราวกับว่ากำลังขอความช่วยเหลือบางอย่าง

เพียงแต่เมื่อเธอเห็นนัยน์ตาสองคู่มองมาที่ตัวเองเขม็ง ใบหูทั้งสองคู่กำลังรอฟังการตัดสินใจของเธอ

***

ความจริงแล้ว ในตอนนี้ลู่ลู่ก็พบกับความทุกข์ทรมานในจิตใจของตัวเอง

ถึงอย่างไรในปีนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลู่ลู่นั้นดีกว่าหวีหรูเจี๋ย ไม่อย่างนั้นในตอนนั้นจะไว้วางใจให้เธอมาดูแลลูกของตัวเองได้อย่างไรกัน

แต่ประจวบเหมาะที่เพื่อนที่เป็นคนสนิทคนนี้ได้ทำเรื่องที่ผิดต่อตัวเองเรื่องหนึ่ง

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ลู่ลู่ก็ยังคงเลือกที่จะส่ายหน้า

“หลิงหลิง ฮอน ฉันรู้ว่าพวกเธอกำลังคิดอะไรอยู่ พวกเธอไม่ต้องบอกฉัน ความทุกข์ทรมานหลายปีมานี้ล้วนเป็นเธอมอบให้กับฉัน เรื่องพวกนี้ฉันล้วนเข้าใจ ไม่จำเป็นต้องเอ่ยเตือนอะไรอีก ผ่านไปตั้งครึ่งชีวิตแล้ว ยังจะมีอะไรให้คิดหยุมหยิมอีก”

กู้ฮอนมองคุณแม่ เธอบอกกับตัวเองด้วยใบหน้าสงบเยือกเย็น เธอไม่ได้พูดคำพูดที่ไม่ตรงกับใจ แต่ละคำล้วนเป็นความรู้สึกภายในใจ

“ลู่ลู่ ในบรรดาพวกเราที่เป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ก่อนก็เป็นเธอที่มีจิตใจกว้างมากที่สุด คิดไม่ถึงว่าหลังจากผ่านความทุกข์ทรมานมามากมายขนาดนี้ เธอก็ยังคงรักษาจิตใจเช่นนี้เอาไว้ได้ นั่นทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกนับถือ ฉันดีใจแทนหวีหรูเจี๋ยจริงๆที่มีเพื่อนแบบเธอ” แม้ว่าบนใบหน้าของเจียงฮุ่ยซินจะมีรอยยิ้ม แต่ว่าในใจของเธอนั้นเต็มไปด้วยความไม่พออกพอใจ ทำไมลู่ลู่ที่ทำลูกหายไปหลายปีมานี้ถึงได้ไม่มีความรู้สึกโกรธแค้นชิงชังกับหวีหรูเจี๋ย กระทั่งรู้ว่าเธอยังไม่ตายก็ยังคงเลือกเช่นเดิม

แม้ว่าในวันนี้ เธอจะเห็นแล้วว่าหวีหรูเจี๋ยนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย แม้ว่าวันนั้นเธอจะโวยวายจนไม่ยอมพักอาศัยอยู่ที่โรงพยาบาลเดียวกันกับเธอ

แต่เมื่อออกมาจากโรงพยาบาลได้ไม่กี่วัน ได้ปฏิสัมพันธ์กับลูกสาวและเด็กๆช่วงเวลาหนึ่งแล้ว เธอก็คิดปลงตกกับปัญหาได้มากมาย

โดยเฉพาะเมื่อลู่ลู่พูดออกมาว่าไม่โกรธเกลียดหวีหรูเจี๋ยแล้ว ในใจของเธอก็รู้สึกโล่งสบายขึ้นมาก อาจจะเป็นเพราะว่าในที่สุดก็โยนภาระอันหนักอึ้งทิ้งไปได้เสียที

“หลิงหลิง เธอบอกว่าหวีหรูเจี๋ยยังมีชีวิตอยู่ อย่างนั้นเธอไปเจอเธอเมื่อไรกัน”