ตอนที่ 776 แตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน

โดยเฉพาะหลังจากนั้น การถือกำเนิดของลูกพวกเขา เหมือนกับว่าได้เติมเต็มความสมบูรณ์แบบในชีวิตและแต่งแต้มความงดงามมากขึ้นให้กับพวกเขา

ในที่สุดกู้ฮอนก็มีเรื่องที่จดจำไว้ในใจได้ เธอดึงมือของคุณแม่ “คุณแม่คะ หนูดูออกว่าในตอนนั้นคุณพ่อชอบคุณแม่มากจริงๆ แต่ทำไมบทสรุปในภายหลังของพวกคุณถึงได้แยกจากกัน กระทั่งภายใน 20 กว่าปีมานี้ เขาล้วนไม่มาหาคุณแม่เลยหรือคะ”

ลู่ลู่ถอนหายใจ ใบหน้าของเธอเผยสีหน้าผิดหวังออกมา พลางส่ายศีรษะเบาๆ “ที่จริงแล้วแม่ก็อยากรู้มากว่าเพราะอะไร แต่ก็ไม่อยากรู้ว่าทำไม บางทีนับตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว มีลูกกับเด็กๆอยู่เป็นเพื่อนข้างกายแม่ในทุกๆวัน แม่ก็รู้สึกว่าคำตอบทั้งหมดนั้นล้วนไม่สำคัญกับแม่แล้ว”

เอ่ยถึงตรงนี้ ลู่ลู่ก็มองไปที่ลูกสาว “ฮอน ลูกรู้หรือไม่ ตอนที่แม่อยู่ในโรงพยาบาล เคยเจอกับเขาสองครั้ง.....”

กู้ฮอนมองคุณแม่อย่างตะลึงเล็กน้อย “คุณแม่คะ คุณแม่หมายความว่าคุณพ่อของหนูเคยมาหาคุณแม่ ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณแม่ถึงไม่บอกหนูล่ะคะ”

ลู่ลู่ถอนหายใจ “เพราะว่าตอนนั้น แม่ยังรู้สึกโกรธเกลียดเขามาก ไม่อยากจะพบเขา และก็กลัวที่จะต้องพบเขา สาเหตุที่เล่าเรื่องทั้งหมดให้ลูกฟังในตอนนี้ก็เป็นเพราะว่าตอนนี้แม่ปลงตกได้แล้ว ในเมื่อสามารถไม่โกรธเกลียดหวีหรูเจี๋ยได้ ทำไมยังต้องไปโกรธเกลียดเขาอีกกัน”

กู้ฮอนลุกขึ้นยืน เดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้รถเข็นแล้วเข็นเก้าอี้รถเข็นพาคุณแม่เคลื่อนไปข้างหน้าอีกครั้ง

เจียงฮุ่ยซินกลับไปถึงบ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิง เธอกลับเข้าไปในห้องของตัวเองด้วยความโมโห

ตอนนั้นหยางหยางอยู่ในห้องนอน โล่ฮานกำลังตั้งใจตรวจการบ้านของหยางหยาง

หยางหยางนั่งอยู่ข้างๆโล่ฮาน ปากเล็กๆนั้นเล่าเรื่องราวของตัวเองตอนที่อยู่ที่โรงเรียนให้เขาฟังไม่หยุด

โดยเฉพาะเด็กสาวผมสีบลอนด์ที่มีชื่อว่าRebeccaคนนั้น เธอเป็นฝ่ายวิ่งมาหาหยางหยางในห้องเรียนแล้วมอบช็อคโกแลตรูปหัวใจให้กับเขากล่องหนึ่ง

เขาเอ่ยและก็หันตัวไปหยิบกระเป๋าหนังสือมาจากบนโต๊ะ เปิดซิปออก หยิบช็อคโกแลตกล่องนั้นออกมาโบกไปมาหน้าโล่ฮาน

โล่ฮานตรวจการบ้านของหยางหยางเสร็จแล้วก็หันไปเอ่ยกับหยางหยางว่า “อายุน้อยๆก็ควรจะใช้สมาธิกับการบ้านให้มากหน่อย เธอดูเฉิงเฉิง อายุเท่ากันกับเธอ เขากลายเป็น Genius Junior Class แล้ว พวกเธอสองพี่น้องยังห่างกันอีกมาก”

หยางหยางวางมือทั้งสองข้างไว้ที่หน้าอกด้วยท่าทางไม่ยอมรับเป็นอย่างมาก “ครูโล่ เขาก็คือเขา ผมก็คือผม ถ้าหากว่าผมกับเขาเหมือนกันล่ะก็ อย่างนั้นยังจะเป็นผมอยู่หรือ”

“อ่อ ที่เธอพูดก็มีปรัชญามากจริงๆ” โล่ฮานมองหยางหยางยิ้มๆ พลางเอ่ยว่า “เพียงแต่ว่า ครูยังอยากจะแนะนำเธอสักหน่อยว่า ตั้งใจเล่าเรียน แม้ว่าจะไม่ต้องเหมือนกับเฉิงเฉิงแบบนั้น แต่ก็ต้องพูดถึงได้ หลังจากนั้นเส้นทางคงจะไม่ราบรื่นแบบนี้ เธอเป็นเด็กฉลาดคนหนึ่ง ตอนนี้การบ้านสำหรับเธอนั้นถือว่าง่ายไปหน่อย แต่เธออย่าเพิ่งภาคภูมิใจในตนเอง เหนือคนยังมีคน เข้าใจหรือไม่”

“ไอ้โย ครูโล่ ทำไมครูถึงได้พูดแต่ละอย่างๆเหมือนกับครูของผมเลย ครูก็วางใจเถอะครับ ผมจะควบคุมตัวเองให้ดี” หยางหยางถูกโล่ฮานพูดจนรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่บ้าง

***

ในเวลานั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงปิดประตูดังลั่นดังมาจากระเบียงทางเดิน

หยางหยางและโล่ฮานสบตากัน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

หยางหยางลุกขึ้นยืน “ครูโล่ ครูรอผมอยู่ที่นี่ก่อน ผมจะไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ คุณย่ายังไม่กลับมา คนรับใช้พวกนี้เกิดต่อต้านอะไรขึ้นมาใช่หรือไม่”

หยางหยางเดินออกไปนอกห้องตัวเองทั้งที่ขาไม่สะดวกเท่าไร

แต่ก็เห็นว่าระเบียงทางเดินไม่มีใครสักคนเดียว

เขาพยายามก้าวไปด้านหน้าเบาๆ เพราะว่าเสียงนั้นเกิดขึ้นภายในห้องนอน

เขาลองฟังที่ห้องของเฉิงเฉิงก่อน ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร จากห้องก็เป็นห้องของคุณพ่อ ยังคงไม่มีเสียงอะไรเช่นเคย

ฟังติดต่อกันไปหลายห้องแล้วก็ไม่พบว่ามีอะไรผิดปกติ

จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงของกระจกแตกดังออกมาจากห้องของคุณย่า

แปดส่วนต้องเป็นคนรับใช้คนหนึ่งทำของของคุณย่าแตกโดยไม่ทันระวัง

เขาเร่งฝีเท้าไปยังหน้าประตูห้องของเจียงฮุ่ยซินอย่างรวดเร็ว ใบหูแนบชิดกับบานประตู

แต่ก็ได้ยินเพียงว่าด้านในมีเสียงพูด พิจารณาอย่างละเอียดรอบคอบแล้วว่าเป็นคุณย่าที่พูดอยู่

หยางหยางรู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำแปลกๆ ทั้งเสียงปิดประตูและเสียงกระจกแตก

ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นที่เกิดมาพร้อมกับเด็กๆนั้นทำให้เขาแนบหูกับประตูฟังต่อไป

“ลู่ลู่ ตอนเธอป่วย ฉันปฏิบัติกับเธออย่างหวังดี ทั้งยังส่งของบำรุงไปให้เธอ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้อยากจะให้เธอมารับมือหวีหรูเจี๋ยด้วยกันกับฉัน เธอกลับเฝ้าดูอย่างนิ่งดูดาย.....”

หยางหยางที่ได้ยินก็รู้สึกมึนงงสับสน ลู่ลู่ ไม่ใช่ชื่อของคุณยายหรอกหรือ ทำไมฟังดูแล้วคุณย่ารู้สึกไม่พอใจคุณยายอยู่บ้างกัน

“ลู่ลู่ หวีหรูเจี๋ย พวกเธอสองคนล้วนเป็นตัวซวยของฉัน เจียงฮุ่ยซินตลอดชีวิต เดิมคิดว่าตอนแรกสามารถใช้ประโยชน์จากการทำลูกหายไปทำให้พวกเธอไม่ถูกกัน แต่คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าวันตอนนี้เธอกลับไม่ตำหนิเรื่องในอดีตแล้ว ดีๆๆ ฉันจะไม่ยอมวางมือในเรื่องนี้ง่ายๆแบบนี้หรอก!”

หยางหยางที่แอบฟังอยู่ด้านนอกนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อซึมทั่วร่าง ที่แท้แล้วท่าทางเมตตาและอ่อนโยนของคุณย่าล้วนเป็นสิ่งที่เสแสร้งแกล้งทำขึ้นมา สำหรับคุณยายก็แสร้งทำออกมา ถ้าอย่างนั้นที่ทำดีกับคุณแม่และตัวเองนั้นเป็นความจริงหรือไม่

เขาเดินเสียงเบาออกมาจากหน้าประตูของเจียงฮุ่ยซินอย่างระมัดระวังแล้วกลับมายังห้องของตัวเอง

“หยางหยาง เธอเป็นอะไรไป ออกไปแค่ครู่เดียว ทำไมสีหน้าถึงได้เปลี่ยนเป็นแบบนี้กัน” โล่ฮานมองสีหน้าของหยางหยางอย่างแปลกใจเล็กน้อย นี่มันแตกต่างจากคนที่พูดกับเขาเมื่อสักครู่นี้ราวกับเป็นคนละคน

หยางหยางไม่ได้ตอบอะไร นั่งอยู่ที่ขอบเตียงคนเดียว เขาไม่รู้ว่าสามารถบอกเรื่องนี้กับโล่ฮานได้หรือไม่

แม้ว่าเขาจะเป็นพี่ชายของคุณป้าเฉียวเฉียว แต่อย่างไรเขาก็เป็นถึงคุณครูที่คุณพ่อเชิญมา

ความคิดเห็น