ตอนที่ 777 มารดากับลูกชายภายใต้แสงไฟ

ตอนที่ 777 มารดากับลูกชายภายใต้แสงไฟ

เขารีบปิดโน้ตบุ๊คอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็แสร้งทำท่าทางถือชามข้าวขึ้นมา เริ่มต้นเคี้ยวอย่างช้าๆ

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ว่ามีเสียงเคาะเบาๆสองครั้งที่ประตู

“เข้ามาเถอะ ประตูไม่ได้ล็อค”

ประตูเปิดออกแล้ว คนรับใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา “คุณชายน้อยหยางหยาง ท่านนายเป่หมิงให้ดิฉันมาดูว่าคุณชายน้อยยังต้องการเติมข้าวและอาหารเพิ่มหรือไม่ค่ะ”

หยางหยางพุ้ยข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็วสองสามครั้ง จากนั้นก็คีบกับข้าวไปหลายรอบ

ปากเล็กๆก็เอ่ยพูดอย่างอึกอักว่า “เก็บไปเถอะ ผมทานเสร็จแล้ว”

คนรับใช้เห็นท่าทางเช่นนี้ของหยางหยางแล้วก็ไม่กล้าพูดอะไร ทำได้เพียงแค่เอ่ยสั่งผู้ติดตามให้เก็บเศษซากในถาดอาหารบนโต๊ะอ่านหนังสือกลับไป

รอจนคนรับใช้ไปแล้ว หยางหยางก็เปิดหน้าจอโน้ตบุ๊คใหม่

ก็ได้รับคำตอบของเฉิงเฉิงแล้วว่า เรื่องใหญ่และสำคัญ ฉันจะบอกเรื่องนี้กับคุณแม่ นายจะต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าเผยความลับอะไรออกไป

ตอนที่เฉิงเฉิงกำลังจะตอบกลับข้อความเขาก็เห็นว่าภาพโปรไฟล์เขาเปลี่ยนเป็นสีเทาไปแล้ว

เขาน่าจะออฟไลน์ออกจากระบบแล้ว

หยางหยางปิดคอมพิวเตอร์ เขากระโดดลงจากเก้าอี้ เดินไปถึงกล้องส่องทางไกลคุณภาพสูงข้างบานหน้าต่าง

*

เฉิงเฉิงที่ได้รับข่าวจากหยางหยางก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย โดยเฉพาะเขาที่อยู่ข้างกายคุณย่าตั้งแต่เล็กจนโต ภาพความประทับใจที่มีต่อคุณย่าล้วนคือ เธอเป็นหญิงชราที่เมตตาอ่อนโยนมากคนหนึ่ง และไม่เคยมีโทสะ

เพียงแต่หลังจากที่คุณปู่เสียชีวิตไปแล้ว คุณย่าก็เหมือนกับว่าจะเปลี่ยนเป็นคนละคน เขาก็เห็นท่าทางระเบิดโทสะที่คุณย่ามีต่อคุณแม่เองกับตา

แต่หลังจากนั้น โดยเฉพาะหลังจากตอนที่หยางหยางได้รับบาดเจ็บที่ขา คุณย่าก็เปลี่ยนแปลงท่าทีที่มีต่อคุณแม่ไป 180 องศา โดยเฉพาะเมื่อได้รู้ว่าคุณยายเป็นเพื่อนสนิทหายตัวไปหลายปี

เดิมคิดว่าวันคืนหลังจากนี้จะราบรื่น สามารถเริ่มต้นเดินหน้าให้คุณแม่กับคุณพ่อได้อยู่ด้วยกันแล้ว

ใครจะรู้ว่าวันนี้หยางหยางค้นพบเรื่องใหม่ ที่ทำให้ทุกอย่างล้วนถอยกลับไปสู่จุดเดิม นอกจากนั้นแล้ว เฉิงเฉิงยังรู้สึกเหมือนกับว่าเบื้องหลังของเธอยังมีแผนร้ายที่ใหญ่มากแผนการหนึ่งด้วย

เฉิงเฉิงลงไปหาคุณแม่

ฉิงฮัวนั้นกลับมาแล้ว กำลังดูภาพยนตร์การศึกษาและวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับการดูแลในระยะเวลาตั้งครรภ์เป็นเพื่อนลั่วเฉียว

แอนนิเก็บกวาดห้องครัวเสร็จแล้วก็เตรียมพาจิ่วจิ่วขึ้นไปชั้นบน

เฉิงเฉิงเดินไปถึงหน้าประตูห้องของคุณยาย เคาะประตูเบาๆ

คนเปิดประตูก็คือกู้ฮอน เธอเห็นเฉิงเฉิงยืนอยู่หน้าประตูก็ยิ้มบางๆ “เฉิงเฉิง ลูกมีเรื่องอะไรหรือไม่”

กู้ฮอนในตอนนี้กำลังคุยเล่นกับคุณแม่

เฉิงเฉิงพยักหน้า จากนั้นก็เอ่ยทักลู่ลู่อย่างมีมารยาทว่า “คุณยาย ผมอยากคุยกับคุณแม่เป็นการส่วนตัวสักหน่อยได้ไหมครับ”

“มีเรื่องอะไรที่ไม่สามารถพูดที่นี่ได้หรือ” กู้ฮอนเอ่ยถาม

เฉิงเฉิงคิ้วขมวดเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายหน้าเบาๆ

ปิ่นฮอนเป่หยวนที่ถูกปกคลุมอยู่ภายใต้ความมืดมิดยามค่ำคืนนั้นเงียบสงบมากเป็นพิเศษ เงาร่างสองร่าง เล็กหนึ่งสูงหนึ่งที่เดินอยู่ดูเลือนรางภายใต้แสงไฟที่ส่องสว่าง

“เฉิงเฉิง ลูกมีเรื่องอะไรในใจที่อยากพูดกับแม่ไหม” กู้ฮอนหันหน้ามามองลูกชายที่เดินเล่นอยู่ด้วยกันข้างๆเธอ

***

เฉิงเฉิงในตอนนี้สมองของเขากำลังคิดว่าจะพูดเรื่องที่หยางหยางบอกกับเขาให้คุณแม่ฟังอย่างไรดี

เขาหยุดฝีเท้านิ่ง “คุณแม่ คุณยายกับคุณย่าเคยเป็นเพื่อนที่ต่อกันมากจริงๆหรือไม่ครับ”

กู้ฮอนย่อตัวลง แล้วพยักหน้าให้กับลูกชายที่อยู่ตรงข้าม “ใช่แล้ว ทำไมจู่ๆลูกถึงได้ถามคำถามนี้ขึ้นมากัน”

“ผมเพิ่งจะคุยกับหยางหยางใน QQ หยางหยางเล่าเรื่องเรื่องหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย” เฉิงเฉิงพูดพลางเล่าเรื่องที่หยางหยางบอกกับเขาให้คุณแม่ฟังโดยไม่ตกหล่นแม้แต่ตัวอักษรเดียว

กู้ฮอนฟังอย่างตั้งใจ หลังจากเฉิงเฉิงเล่าจบแล้ว กู้ฮอนก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นมา

เธอเต็มไปด้วยความสงสัยว่าในตอนนั้นหยางหยางฟังผิดไปใช่หรือไม่ หรือไม่ก็ได้รับข้อมูลมาเพียงแค่บางส่วน เพราะว่าหยางหยางกับเจียงฮุ่ยซิน หญิงชราและหลาน ทั้งสองคนนี้มีปัญหาขัดแย้งกันมาตลอด

แต่ก็ไม่อาจไม่เชื่อว่าที่เฉิงเฉิงพูดว่านั้นเป็นความจริง นั่นก็เพราะว่าในขณะที่เฉิงเฉิงเล่าเรื่องนี้ มีเรื่องราวมากมายที่เธอไม่เคยเล่าให้ลูกๆฟัง จนสามารถพูดได้ว่าเป็นความลับอะไรเทือกนั้น

ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้กัน มิน่าวันนี้คุณป้าซินถึงได้ถามคุณแม่ไม่หยุดเกี่ยวกับท่าทีของคุณแม่ที่มีต่อคุณป้าหวีหรูเจี๋ย

หลังจากที่คุณแม่ให้คำตอบออกไปแล้ว ที่จริงแล้วกู้ฮอนก็เห็นบางวิ่งพาดผ่านนัยน์ตาของเจียงฮุ่ยซินไป

เพียงแต่ว่าประเดี๋ยวเดียวก็หายไป ทำให้เธอในตอนนั้นไม่มีวิธีมายืนยัน อีกทั้งคุณป้าซินยังคงมีรอยยิ้มน้อยๆ พูดคุยกับคุณแม่ราวกับว่าไม่มีอะไรอย่างไรอย่างนั้น

จนกระทั่งคุณป้าซินบอกว่าเธอมีเรื่องอื่นต้องไปทำ ทุกคนเลยแยกย้ายกัน

คุณป้าซินจะร่วมมือกับคุณแม่เพื่อต่อสู้กับคุณป้าหวีหรูเจี๋ยหรือ นี่มันไม่มีเหตุผลเกินไปแล้ว

พวกเธอสามคนเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันขนาดนั้น......

ประโยคที่ทำให้กู้ฮอนสับสนมากที่สุดก็คือ เจียงฮุ่ยซินเคยคิดจะใช้ประโยชน์จากเรื่องที่ทำเด็กหายมาทำให้ลู่ลู่กับหวีหรูเจี๋ยไม่ถูกกัน

นี่หมายความว่าอะไรกันแน่ หรือว่าเรื่องนี้ยังมีความลับอะไรซุกซ่อนเอาไว้อยู่ ทำเด็กหายเดิมก็เป็นแผนร้ายแผนหนึ่งหรือ เป้าหมายแผนร้ายก็คือคุณป้าหวีหรูเจี๋ย ไม่ใช่คุณแม่หรือ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึก เธอไม่กล้าอนุมานต่อไปอีก เพราะเธอกลัวเป็นอย่างมากว่าผลลัพธ์ที่ได้ออกมาจะทำให้คนสองรุ่นอยู่ไม่สงบ อย่างน้อยที่บ้านตระกูลเป่หมิงก็จะมีแผ่นดินไหวครั้งหนึ่ง

“เฉิงเฉิง เรื่องนี้ลูกห้ามเอาไปพูดกับคนอื่นแล้ว รวมถึงคุณยายก็ไม่สามารถพูดด้วยได้ นอกจากนี้ยังต้องไม่ให้หยางหยางพูดไปทั่วด้วย แม่จะจัดการเรื่องนี้เอง”

กู้ฮอนพูดแล้วก็ลุกขึ้นยืน จูงมือเล็กๆของเฉิงเฉิงเดินกลับไป

*

ความสนใจทั้งหมดในการทำงานของเป่หมิงโม่ในตอนนี้อยู่ที่การกำกับสัญญาการก่อสร้างของบริษัทGT

สำหรับหน้าที่ของตัวบริษัทเป่หมิงนั้นมีครอบครัวของเป่หมิงเฟยหย่วนแอบควบคุมอยู่