ตอนที่ 778 เปลี่ยนแปลง

ตอนที่ 778 เปลี่ยนแปลง

หลังจากที่เป่หมิงโม่ได้ยินคำว่า ‘คุณแม่’ ในใจก็รู้สึกเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย จึงหลุบตาลง พลางสูบบุหรี่แรงๆหนึ่งที “ตอนนี้อาการของเธอเป็นอย่างไรบ้าง”

“อาการเธอตอนนี้ดีขึ้นบ้างแล้ว มีสติขึ้นมาแล้ว เป็นอาการปวดหัวทำให้มีอาการขึ้นมา ตอนที่อยู่เมืองซาบาห์ก็เคยมีเหตุการณ์คล้ายๆกันแบบนี้เกิดขึ้น แต่ว่าไม่ได้หนักเหมือนกับครั้งนี้ คุณหมอตรวจทุกด้านให้เธอแล้ว เขาคาดว่าอาจจะเป็นเพราะระยะนี้สภาพจิตใจที่ตึงเครียดของเธอทำให้อาการกำเริบขึ้นมา

เป่หมิงโม่พยักหน้า “ไม่เป็นอะไรก็ดี คุณก็อยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาลเถอะ เรื่องโครงการจัดการเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งการดำเนินการก็นับว่าราบรื่น”

“โม่ มีเธอจัดการเรื่องพวกนี้ฉันก็วางใจมากแล้ว ฉันมีเรื่องจะขอร้องเรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าเธอจะเห็นด้วยหรือไม่” โม้จิ่งเฉิงพูด ใบหน้าก็มีสีหน้าไม่น่าดูอย่างเห็นได้ชัด

เป่หมิงโม่สูบบุหรี่ได้ครึ่งมวนก็โยนลงไปในที่เขี่ยบุหรี่ จากนั้นก็ยกแก้วกาแฟของตัวเองขึ้นมาเทกาแฟลงไปในที่เขี่ยบุหรี่เพื่อดับไฟบุหรี่

จากนั้นก็เอ่ยกับโม้จิ่งเฉิงว่า “คุณพูดมาเถอะ” ที่จริงแล้วในใจของเขามีการเตรียมตัวมาเรียบร้อยแล้ว

“ที่จริงแล้ว ฉันไม่ต้องพูด ในใจของเธอก็เข้าใจเป็นอย่างดีว่า ครั้งนี้ที่ฉันตัดสินใจกลับมา เป้าหมายที่แท้จริงก็คืออยากให้พวกเธอแม่ลูกได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา ผ่านไป 20 กว่าปีแล้ว เธอยังปล่อยวางไม่ได้อีกหรือ”

คำพูดเหล่านี้ของโม้จิ่งเฉิงพูดออกมาจากในใจของตัวเอง เขารู้สึกว่าตอนนี้ควรจะเอ่ยเรื่องเหล่านี้กับเป่หมิงโม่ใหม่อีกครั้ง

ครั้งนี้ปฏิกิริยาตอบสนองของเป่หมิงโม่ไม่ได้จากไปในทันที แต่กลับเข้าสู่สภาวะเงียบขรึมอีกครั้ง

เขาขมวดคิ้วจ้องมองแก้วกาแฟในมือ “ประธานโม้ สำหรับเรื่องนี้ ตอนนี้ผมยังไม่ได้มีการเตรียมการใดๆทั้งสิ้น หวังว่าคุณจะสามารถให้เวลาผมหน่อย”

โม้จิ่งเฉิงนั้นรู้สึกยินดีขึ้นมา แม้ว่าดูเผินๆแล้วคำพูดของเป่หมิงโม่จะเป็นการปฏิเสธ แต่ว่าเขาพูดจาค่อนข้างอ้อมไปอ้อมมา อีกทั้งยังมีช่องว่างเหลือไว้อย่างแน่นอน

นี่หมายความว่าเขามีความคิดที่จะผ่อนลง นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดีมากแล้ว

“โม่ ที่จริงแล้วฉันไม่อยากจะบีบบังคับให้เธอเลือกทางใดๆออกมา เพียงแต่นับตั้งแต่ฉันรู้จักเธอจนกระทั่งได้อยู่ด้วยกันกับเธอก็นับได้ 30 กว่าปีแล้ว สิ่งที่ฉันมองเห็นมากที่สุดก็คือความทรมานและความทุกข์ต่างๆที่ได้รับภายในใจของเธอ เรื่องของฉันกับคุณแม่ของเธอ ฉันคิดว่าเธอก็รู้มาบ้างแล้ว พวกเราผ่านอุปสรรคมาไม่น้อย เมื่อตอนที่รักใครคนหนึ่งจริงๆ ตัวเองมักจะห่วงหาและเป็นห่วงเธออยู่ตลอดเวลา”

***

ระหว่างทางที่เป่หมิงโม่ขับรถมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านใหญ่ เขาคิดถึงประโยคนั้นของโม้จิ่งเฉิงไปตลอด

หลังจากผ่านเรื่องราวมากมายขนาดนี้แล้ว แน่นอนว่าเขาก็รู้สึกว่าตัวเองสูญเสียสิ่งต่างๆไปมากมาย อีกทั้งสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้เขาสูญเสียอาหญิงและบิดา......

*

กู้ฮอนนอนอยู่บนเตียง เบื้องหน้ามีเพียงความมืด เห็นเพียงแค่แสงสลัวที่ส่องเข้ามาทางรอยแยกของผ้าม่านเล็กน้อย

ลมหายใจของจิ่วจิ่วดังมาจากด้านข้าง

เธอนอนไม่หลับ เป็นเพราะข่าวคราวที่หยางหยางส่งมาให้จึงทำให้นอนไม่หลับ

จิตใจของคนเรายากที่จะคาดเดา เธอไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ตัวเองได้ยินนั้นเป็นความจริง ยอมที่จะเชื่อว่าเป็นเรื่องที่หยางหยางคาดเดาไร้สาระและบิดเบือนความจริง

*

วันรุ่งขึ้น กู้ฮอนตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้า หลังจากที่เธอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ตอนที่เตรียมตัวจะส่งเฉิงเฉิงไปเรียนนั้น

“ฮอน......”

เธอได้ยินคุณแม่เรียกตัวเองจากในห้อง

“เฉิงเฉิง ลูกลงไปรอแม่ในรถก่อน แม่จะไปดูสักหน่อยว่าคุณยายมีเรื่องอะไร” กู้ฮอนตบบ่าเฉิงเฉิงเบาๆ จากนั้นก็หมุนตัวเดินไปทางห้องของคุณแม่

เธอผลักประตูให้เปิดออกเบาๆ “คุณแม่ คุณแม่เรียกหนูมีเรื่องอะไรหรือคะ”

ลู่ลู่ในตอนนั้นนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเผยความรู้สึกทุกข์ทรมานออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอใช้เสียงอันอ่อนแรงเอ่ยว่า

“ฮอน แม่รู้สึกว่าร่างกายไม่ค่อยสบาย”

กู้ฮอนเดินไปถึงข้างเตียงคุณแม่ ยื่นมือออกไปแตะหน้าผากของเธอ ไม่มีอาการตัวร้อนอะไร

แต่เธอเห็นว่าคุณแม่ทรมานมากอย่างเห็นได้ชัด

เดิมคุณแม่ก็กลับมาอย่างรีบร้อน แม้ว่าร่างกายจะมีแนวโน้มดีขึ้น แต่ว่าร่างกายก็ยังคงอ่อนแออยู่ดี โดยเฉพาะหลายวันที่กลับบ้านมานี้ก็ไม่ได้มีการรักษาพยาบาลอะไร ทานแต่ยาที่คุณหมอสั่งเท่านั้น

เห็นท่าทางของคุณแม่แล้วก็ตัดสินใจจะให้คุณแม่กลับไปพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลต่อโดยไม่สนว่าคุณแม่จะยินยอมหรือไม่ยินยอม แบบนี้ถึงจะดีกับเธอมากที่สุด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็เดินออกมาจากห้องนอน พลางเอ่ยเรียกแอนนิมา ทั้งสองคนช่วยกันพยุงคุณแม่ลงมาจากเตียง สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็นั่งบนเก้าอี้รถเข็น

“คุณแม่ หนูจะส่งคุณแม่ไปที่โรงพยาบาลค่ะ” กู้ฮอนเอ่ยแล้วเข็นลู่ลู่เดินไปทางประตู

*

“คุณแม่ครับ คุณแม่ปล่อยผมลงที่ทางแยกด้านหน้าก็ได้ครับ” เฉิงเฉิงยื่นมือเล็กๆชี้ไปที่ทางแยกด้านขวาที่อยู่ไม่ไกลรถของพวกเขานัก

เฉิงเฉิงลงจากรถ กู้ฮอนไม่ลืมที่จะเอ่ยกำชับเขาประโยคหนึ่ง “ลูกรัก ระมัดระวังความปลอดภัยด้วยนะ”

เฉิงเฉิงที่สะพายกระเป๋าหนังสือใบเล็กอยู่หันหน้ากลับมาโบกมือให้กับกู้ฮอน “คุณแม่ก็ระมัดระวังความปลอดภัยด้วยนะครับ”

ระหว่างทางไปโรงพยาบาล กู้ฮอนเห็นคุณแม่นอนหลับสนิทอยู่ที่เบาะด้านหลัง

เธอขับรถมาถึงห้องโถงโรงพยาบาลในไม่ช้า