ตอนที่ 782 พบกันในสวนดอกไม้

ตอนที่ 782 พบกันในสวนดอกไม้

ทันทีที่รถดับลง เจียงฮุ่ยซินก็ทักทายเธอจากบ้านพร้อมกับคนรับใช้สองคนด้วยรอยยิ้ม

“กู้ฮอน รบกวนแล้วล่ะที่ต้องพาหยางหยางกลับมา”

กู้ฮอนเปิดประตูรถและปล่อยเด็กทั้งสองลง

เจียงฮุ่ยซินเห็นเฉิงเฉิง ความประหลาดใจปรากฏบนใบหน้าของเธอ "เฉิงเฉิง วันนี้หนูมาทานอาหารเย็นกับคุณย่าหรือเปล่า"

เฉิงเฉิงร้องอย่างเชื่อฟัง "คุณย่า" จากนั้นหัวเล็กๆของเขาก็สั่นเล็กน้อย "วันนี้หนูไม่ได้ไปทานอาหารเย็นกับคุณย่า แต่จะไปทานอาหารเย็นกับย่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไป”

เจียงฮุ่ยซินงงคำพูดของเฉิงเฉิง ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

กู้ฮอนอธิบายอย่างรวดเร็ว "ป้าซิน เป็นแบบนี้ค่ะ ฉันรู้ว่าเป่หมิงโม่จะไม่กลับมาทั้งวัน ดังนั้นหยางหยางเขาจึงเหงานิดหน่อยแค่อยู่กับคุณป้าตามลำพัง ฉันจึงพาเฉิงเฉิงมาจะได้ให้ทั้งคู่เล่นด้วยกัน ส่วนฉัน ช่วงนี้ต้องดูแลแม่ เธอเพิ่งเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง"

“แม่เข้าโรงพยาบาลอีกแล้วเหรอ อาการตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

กู้ฮอนมองไปที่สีหน้าวิตกกังวลของเจียงฮุ่ยซิน ในใจมีกลองตีกันสนั่น

คาดไม่ถึงว่าเจียงฮุ่ยซินที่อยู่ตรงหน้าเธอแสดงได้ดีมาก

"ฉันไปเยี่ยมเธอแล้วเมื่อบ่ายวันนี้ ไม่มีอะไรร้ายแรงค่ะ" กู้ฮอนกล่าว

***

เมื่อกู้ฮอนพาเฉิงเฉิงและหยางหยางเข้าไปในบ้านกับเจียงฮุ่ยซิน เป่หมิงโม่ก็ขับรถของเขาจากข้างนอก

"ดีจริงๆ ทุกคนกลับมาแล้ว ฉันจะบอกพ่อครัวที่อยู่ด้านหลังให้เตรียมอาหารเพิ่ม" เจียงฮุ่ยซินมีใบหน้าที่เมตตาในขณะนี้ แต่มีบางอย่างที่ไม่สบายใจในใจของเธอ

ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ คนหนึ่งเป็นลูกชายของหวีหรูเจี๋ยและอีกคนเป็นลูกสาวของลู่ลู่ แถมเด็กน้อยทั้งสองยังเป็นลูกชายฝาแฝดของพวกเขา

ตอนนี้เธอและแม่ของพวกเขาขัดแย้งกัน

อาหารค่ำนี้มีความหมายพิเศษไม่มากก็น้อยสำหรับทุกคนที่นั่งที่นั่นและมีรสชาติที่ไม่เหมือนใคร

กระเป๋าของเฉิงเฉิงถูกคนรับใช้เอาเข้าห้องนอนไปแล้ว เฉิงเฉิงและหยางหยางวิ่งขึ้นไปชั้นบนหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ

เป่หมิงโม่วางชามและตะเกียบลงแล้วพูดกับกู้ฮอน "หลังจากที่คุณกินเสร็จแล้ว ไปพบผมที่สวนด้านหลัง ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ"

กู้ฮอนถือชามและมองไปที่เป่หมิงโม่อย่างว่างเปล่า เป่หมิงโม่ต้องการทำอะไรอีก?

หลังจากที่เป่หมิงโม่ออกไป เจียงฮุ่ยซินก็ยิ้มเล็กน้อยให้กู้ฮอน "ฮอน หนูและโม่มีความคืบหน้ากันยังไงบ้าง?"

ใบหน้าของกู้ฮอนแดงระเรื่อเล็กน้อยเมื่อถูกถาม จึงรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว "ป้าซินระหว่างฉันกับเขามันไม่ใช่อย่างที่ป้าคิดค่ะ"

"ฮ่าๆ อย่าทำเป็นงงเลย โม่ยังมีใจให้หนูอยู่มาก รีบไปสิ อย่าให้เขารอนาน" เจียงฮุ่ยซินพูดด้วยรอยยิ้ม

*

"ดึกขนาดนี้แล้วคุณบอกให้ฉันมาที่นี่ทำอะไร" กู้ฮอนมาที่สวนด้านหลังและเห็นเป่หมิงโม่ยืนอยู่ที่นี่ มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

เป่หมิงโม่หันไปมองกู้ฮอน "ขอบคุณที่ส่งเฉิงเฉิงมา ไม่ว่าจะเพื่อหยางหยางหรือป้าซินก็ตาม"

“คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ขอบคุณจากปากของคุณ ในฐานะแม่ฉันไม่เพียงแต่ห่วงใยเฉิงเฉิงทุกวัน แต่ยังคิดถึงหยางหยางตลอดเวลา ฉันได้ยินเขาบอกว่าคุณไม่ได้กลับมาที่นี่นานแล้ว อย่าพูดถึงการพูดคุยระหว่างคุณกับเขาเลย ฉันพาเฉิงเฉิงมาที่นี่เพียงเพื่อให้พวกเขาไม่สูญเสียความเป็นพี่น้องเมื่อขาดความรักของพ่อและแม่ อย่างไรก็ตามในโลกนี้ไม่มีใครเทียบได้กับพี่น้องความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ใกล้ชิดที่สุด"

เป่หมิงโม่พยักหน้าเห็นด้วย "คุณพูดถูกแม้ว่าผมจะเป็นผู้ชนะในตลาด แต่ผมก็แพ้ในฐานะพ่อคนหนึ่ง"

"อันที่จริงคุณลองวางมือเรื่องต่างๆลงดูสิ แล้วใช้เวลาสักวันหนึ่งกับพวกเขาดู รอบๆตัวคุณมีคนมากมายที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาคุณ ดังนั้นปล่อยให้พวกเขาทำดู เรื่องเงินน่ะฉันคิดว่าคุณมีเพียงพอแล้วนะ สิ่งเดียวที่คุณขาดในตอนนี้คือความรักในครอบครัว คุณสูญเสียอาชีพหรือเงินของคุณหาใหม่ได้ แต่มันยากที่จะได้รับคืนหากคุณสูญเสียความรักในครอบครัวไป เหมือนกับตอนที่คุณท่านเป่หมิงกำลังจะจากไป ฉันมีความสุขมากนะที่ได้เห็นพวกคุณพ่อลูกสามารถหัวเราะร่วมกันได้"

สิ่งที่กู้ฮอนพูดคือความรู้สึกของเธอทั้งหมด

“คุณอ้อมไปอ้อมมาตั้งหลายรอบแล้ว คุณอยากให้ผมไปเยี่ยมเธอใช่ไหม?” เป่หมิงโม่พูดขณะที่ขยับไปหากู้ฮอนทีละก้าว

กู้ฮอนมองเป่หมิงโม่ขยับเข้าหาเธอทีละก้าว การเต้นของหัวใจเธอก็เร็วขึ้นเล็กน้อย

เมื่อแทบไม่มีระยะห่างระหว่างเขาและตัวเอง ฝีเท้าของเขาก็หยุดลง

"ถ้าคุณสัญญากับผมเงื่อนไขนึง บางทีผมอาจจะยอมรับคำแนะนำของคุณ"

"เป่หมิงโม่ นอกจากเรื่องเงื่อนไขการแลกเปลี่ยนแล้วคุณคิดอย่างอื่นบ้างเลยหรือไง?" กู้ฮอนอดชกเขาไม่ได้

แต่เมื่อเธอยกมือขึ้น เป่หมิงโม่ก็จับแขนเธอไว้แน่น

***

"ปล่อยมือของคุณนะ!" กู้ฮอนจ้องไปที่เป่หมิงโม่เหมือนแม่หมาป่าตัวน้อยที่โกรธจัด

เป่หมิงโม่มองเธออย่างติดตลก เขาอยากเห็นจริงๆว่าผู้หญิงตรงหน้าจะยอมให้เขาปล่อยด้วยวิธีแบบไหน

ทั้งสองคนยืนอยู่ในสภาพอึมครึมเช่นนี้สักพัก ในสวนด้านหลังในขณะนี้มีเพียงเสียงหนอนเป็นครั้งคราวเท่านั้นที่สามารถได้ยินอย่างเงียบๆและเสียงหายใจที่โกรธของกู้ฮอน

ในตอนท้ายเมื่อเป่หมิงโม่เย็นชา เธอก็กัดมือที่ของเป่หมิงโม่ที่จับเธอ

ทันใดนั้นความเจ็บปวดก็เกิดขึ้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้

"คุณผู้หญิง คุณเรียนรู้การใช้ปากกัดตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาไม่ได้สั่งให้เธอปล่อยและไม่มีความเจ็บปวดในน้ำเสียงของเขา

ในความเป็นจริงกู้ฮอนไม่ได้ใช้กำลังมากนัก ฟันของเธอเป็นเพียงรอยจางๆที่หลังมือของเป่หมิงโม่

เมื่อเห็นว่าเป่หมิงโม่ยังไม่ยอมปล่อยเธอ เธอจึงหันกลับมาและเพิ่มความในการกัดขึ้นไปอีก แต่เมื่อเห็นเขาไม่ขยับเธอก็ยิ่งกัดแรงขึ้น...