ตอนที่ 783 คุณพ่อมาแล้ว

ตอนที่ 783 คุณพ่อมาแล้ว

ยังไงซะเฉิงเฉิงก็อาศัยอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว ไม่นานเขาก็ฟังออกว่านั่นคือเสียงเท้าของเป่หมิงโม่

เขาดึงมือของหยางหยางลงและพูดด้วยเสียงเบาว่า “ไม่ต้องกลัว นั่นเสียงของพ่อ เขาน่าจะกลับมาที่ห้องน่ะ เดี๋ยวฉันต้องไปแล้ว”

"หรือว่าแม่ของเรากลับไปแล้วเหรอ ทำไมเธอไม่ขึ้นมาบอกพวกเราเลย หรือจะปล่อยพวกเราไว้ที่นี่เหรอ" หยางหยางขมวดคิ้วและบ่นเล็กน้อย

“หยางหยาง อย่าพูดแบบนั้นกับแม่คุณ รู้ไหมตอนที่ฉันอยู่กับแม่ แม่พูดถึงเธอมากที่สุด” เฉิงเฉิงพูดพลางหันกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของเขา

หยางหยางได้ยินคำพูดของเฉิงเฉิงพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา "เฮ้ แม่ดูเหมือนจะไม่ลืมฉันนะ" เขาเดินตามเฉิงเฉิงไปที่โต๊ะทำงาน

***

ในเวลานี้ประตูของเฉิงเฉิงเปิดออกจากด้านนอกและเป่หมิงโม่ก็เดินเข้ามา

เมื่อเฉิงเฉิงและหยางหยางเห็นพ่อของพวกเขาเข้ามา พวกเขาก็หุบปากทันทีและแสดงท่าทางคล้ายไม่มีคนอยู่

คอมพิวเตอร์เปิดอยู่ตรงหน้าเฉิงเฉิงขณะที่หยางหยางยืนอยู่ข้างๆเขามองอย่างตั้งใจ

เป่หมิงโม่เดินมาหาพวกเขา เฉิงเฉิงและหยางหยางต่างก็หันมาหาเขา จากนั้นพวกเขาก็ดูท่าทางเรียบร้อยแล้วเรียกเขาว่า "พ่อ"

เป่หมิงโม่พยักหน้า แทนที่จะมองว่าเด็กๆกำลังดูอะไรอยู่ในคอมพิวเตอร์เขากลับนั่งบนขอบเตียง

"มานี่สิ"

เฉิงเฉิงและหยางหยางมองหน้ากัน พวกเขาไม่รู้ว่าพ่อเรียกไปทำอะไร แต่ทั้งคู่คาดว่ามันเกี่ยวข้องกับแม่ของพวกเขา

เป่หมิงโม่มองเด็กทั้งสอง แล้วในใจก็นึกถึงสิ่งที่กู้ฮอนเพิ่งพูด

"เฉิง ช่วงนี้ลูกไปอยู่กับแม่ที่นั่นเป็นไงบ้าง"

"... " เฉิงเฉิงผงะกับคำถามของพ่อ เขาไม่รู้ว่าประโยคนี้หมายถึงอะไร

แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขากระซิบว่า "หนูรู้สึกสบายใจมากที่ได้อยู่กับแม่"

“สบายเหรอ” คำนี้ทำให้เป่หมิงโม่ตะลึง เขาไม่คาดคิดว่าเขาจะใช้คำแบบนี้อธิบายได้

สภาพแวดล้อมและเฟอร์นิเจอร์ที่นี่ดีกว่าของกู้ฮอนมากไม่รู้เท่าไหร่ แม้ว่าพวกเขาจะอาศัยอยู่ในบ้านของฉิงฮัวแต่ก็อยู่ห่างไกลจากสิ่งที่เขามีตอนนี้มาก

เฉิงเฉิงพยักหน้า "ในบ้านแม่ไม่มีแรงกดดันมากขนาดนี้ หนูไม่เคยรู้สึกว่าที่บ้านของแม่ไม่มีความสนุก จะไม่มีวันรู้สึกเหมือนเป็นเด็กที่ขาดความรักของแม่"

เขามองไปที่เป่หมิงโม่ด้วยใบหน้าที่เย็นชาและบอกพ่อว่าเขารู้สึกอย่างไร

หลังจากที่เป่หมิงโม่ได้ยินดังนั้น เขาก็ไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย นับประสาอะไรกับความโกรธ เขาหันหน้าไปถามหยางหยางที่ยืนอยู่ข้างๆเฉิงเฉิง

"หยาง ลูกล่ะคิดว่าชีวิตที่นี่ดีหรือว่าลูกอยู่กับแม่ดีกว่า"

หยางหยางไม่ได้กังวลกับคำถามของพ่อเหมือนที่เฉิงเฉิงทำ เขาอยากพูดอะไรก็พูด "พ่อ ถ้าพูดถึงเรื่องอาหารและเครื่องดื่มที่นี่ดีกว่าของแม่มาก แต่ก็ดีกว่านิดหน่อย เพราะที่นี่สามารถกินอาหารราคาแพงที่แม่ชอบลังเลที่จะซื้อได้ นอกจากเรื่องของกินแล้ว บ้านของแม่ยังดีกว่าที่นี่ไม่น้อยเลย การอยู่บ้านนี้ทั้งวันทำให้หนูรู้สึกหดหู่ใจมาก หนูแทบรอไม่ไหวที่จะไปโรงเรียนทุกวัน อย่างน้อยหนูก็ยังมีเพื่อนและคนติดตามอยู่ที่นั่น”

เป่หมิงโม่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าคำตอบที่เด็กๆมอบให้เขานั้นน่าประหลาดใจมากสำหรับเขา ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

ภายนอกเขาเป็นคนที่น่าตกใจ ทุกคนต่างกระตือรือร้นที่จะมีความสัมพันธ์กับเขาแม้เล็กน้อยก็ตาม

แต่ที่บ้านกลับตรงกันข้าม เด็กๆไม่คิดว่าสภาพความเป็นอยู่ที่เขามอบให้นั้นดีเท่าไหร่

แม้ว่าวัตถุจะมีความสำคัญ แต่ในแง่ความรู้สึกแล้วพวกเขาเอนเอียงไปทางแม่มากกว่า

นี่คือความรักในครอบครัว

“พ่อ มีเรื่องอะไรรึเปล่าฮะ?” เฉิงเฉิงเห็นความหงุดหงิดในดวงตาของพ่อ

เขาจับมือใหญ่ของเป่หมิงโม่ด้วยมือเล็กๆอย่างระมัดระวัง "พ่อ คำตอบของพวกเราทำให้พ่อโกรธหรือเปล่าฮะ อันที่จริงเราไม่ได้หมายความว่าพ่อไม่ดีกับเรานะ หยางหยางและหนูรู้ดีว่าพ่อยุ่งอยู่กับงานข้างนอก ทั้งหมดเพื่อไม่ให้เรามีชีวิตที่ยากลำบากเช่นเดียวกับเด็กๆที่ยากจนในทีวี พ่อกับแม่สำคัญมากสำหรับเรานะฮะ"

เมื่อเฉิงเฉิงพูดถึงตรงนี้ เขาใช้ไหล่สะกิดหยางหยางเบา ๆ

***

หยางหยางเข้าใจอย่างแน่นอนว่าเฉิงเฉิงหมายถึงอะไร แม้ว่าเขาจะมีอคติเกี่ยวกับพ่ออยู่บ้าง

เขาเคยขู่ตัวเองไม่น้อย แต่เขาแทบจะไม่ใช้ "มือที่ไม่ดี" กับตัวเองเลย หลังจากมาที่นี่ ไม่ต้องพูดถึงเลย เตรียมครูสอนพิเศษให้และก็ให้อุปกรณ์มากมาย

นี่คือสิ่งที่เด็กๆเป็นอยู่ ไม่ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะเคยขาดแคลนแค่ไหน ตราบใดที่พวกเขายังดีกับตัวเองอยู่ แม้ว่าพวกเขาจะดีด้วยเพียงเล็กน้อยก็ตาม เขายังคิดว่าตัวเองเก่งมากๆ

ยิ่งไปกว่านั้นหยางหยางยังเข้าใจดีว่าการกลับมาของเฉิงเฉิงในครั้งนี้เป็นเวลาเพียงไม่กี่วันและเขาจะต้องกลับไปหาแม่ของเขา

แต่ตัวเองนั้นแตกต่างไป ต้องอาศัยอยู่ที่นี่ตลอดเวลา ถ้าทำให้พ่อขุ่นเคืองตอนนี้ ต่อไปในวันข้างหน้าตัวเองจะยังมีชีวิตที่ดีได้ไหม

ในเวลานี้ไม่สามารถปากไวได้ ไม่งั้นก็จะทำผิดพลาดที่จะทำให้เสียใจไปตลอดชีวิต