ตอนที่ 784 พบกันในลิฟต์อย่างน่าอึดอัดใจ

ตอนที่ 784 พบกันในลิฟต์อย่างน่าอึดอัดใจ

ในท้ายที่สุดเขาก็เห็นด้วยกับข้อสรุปของหยางหยาง "นายหมายความว่า พ่อทำให้แม่หงุดหงิดแล้วเขาก็จะปฏิบัติต่อเราเหมือนชดเชยให้แม่?"

หยางหยางเอามือกอดหน้าอกของเขาและพูดอย่างมั่นใจว่า "แน่นอน นายไม่รู้เหรอว่าพ่อสนใจแม่จริงๆ แม้ว่าพวกเขาจะเถียงตลอดเมื่ออยู่ด้วยกัน แต่นายเคยเห็นว่าพ่อตีหรือดุแม่จริงๆมั้ยล่ะ เป็นทริปแคมปิ้งนั่นน่ะดูเหมือนพ่อไม่สนใจแม่เลยเหรอ”

เฉิงเฉิงถอนหายใจ "ใช่ แล้วยังไง เราไม่รู้ว่าแม่รู้สึกอย่างไรกับพ่อ แต่ฉันอยากให้พวกเขาคืนดีกันจริงๆนะ เราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน"

***

วันรุ่งขึ้นกู้ฮอนขับรถไปที่บริษัทเป่หมิงแต่เช้ามาก

หลังจากจอดรถที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินแล้วเธอก็เดินไปที่ประตูลิฟต์พร้อมที่จะไปทำงาน

พูดตามตรงกู้ฮอนไม่อยากทำงานที่นี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป่หมิงโม่ประกาศตำแหน่งงานและขอบเขตความรับผิดชอบในห้องประชุม

เธอบังเอิญเห็นสายตาของเป่หมิงยี่เฟิงที่มองมาทางเธอ ระหว่างที่สบตากันกู้ฮอนเห็นเขาแสดงความประหลาดใจและไม่เชื่อ

อันที่จริงภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ พวกเขากลับมาอยู่ในสถานะเช่นนั้นอีกครั้งซึ่งเป็นเรื่องที่น่าอายเล็กน้อย

“ฮอน อรุณสวัสดิ์” เสียงประหลาดและคุ้นเคยดังมาไม่ไกลจากเธอ

กู้ฮอนหันหน้าไปดู เธออดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ เวลาไม่อยากเจอใครจริงๆก็จะเจอคนนั้น

เป่หมิงยี่เฟิงเดินมาหาเธอด้วยรอยยิ้มแล้วตามด้วยเป่หมิงเฟยหย่วนและหลันเนี่ยนที่อยู่ข้างหลังเขา

เมื่อเขาเดินตรงหน้า กู้ฮอนยิ้มเล็กน้อยและพยักหน้า "สวัสดีค่ะ"

เธอไม่รู้ว่าจะเรียกครอบครัวสามคนนี้ว่าอะไรและเธอพูดได้แค่คำทักทายธรรมดา ๆ

ประตูลิฟต์เปิดออกและพวกเขาทั้งหมดก็เดินเข้าไป

"ฮอน คุณไปที่ห้องทำงานของอารองใช่มั้ย" เป่หมิงยี่เฟิงพูดและกดชั้นที่เป่หมิงโม่อยู่

จากนั้นเขาก็กดชั้นที่เขาและพ่อแม่ทำงาน

เป่หมิงเฟยหย่วนและหลันเนี่ยนยืนอยู่ด้วยกัน เป่หมิงยี่เฟิงยืนอยู่ที่ประตูและกู้ฮอนซ่อนตัวอยู่ที่มุมเล็กๆด้านในเหมือนระแวดระวัง

ขณะที่ลิฟต์ค่อยๆไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ ทุกคนเหมือนรู้จักกันแต่กลับเงียบ

จนกระทั่งลิฟต์ดังขึ้น

เมื่อมองขึ้นไปพวกเขามาถึงชั้นที่เป่หมิงยี่เฟิงและคนอื่นๆทำงานอยู่

กู้ฮอนเฝ้าดูพวกเขาออกไปและเธอก็หายใจเข้ายาวๆเมื่อประตูลิฟต์ปิดลง

*

"ไม่ได้คิดว่าวันนี้คุณจะมาเร็วขนาดนี้" เมื่อกู้ฮอนเดินเข้าไปในห้องทำงานของเป่หมิงโม่ เขาก็เข้าไปข้างในแล้ว

เขายืนอยู่หน้าหน้าต่างฝรั่งเศสโดยหันหลังให้ประตู มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงมือหนึ่งถือถ้วยกาแฟนึ่ง

ฉิงฮัวกำลังจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะทำงานของเขา

เมื่อเห็นกู้ฮอนเดินเข้ามา ฉิงฮัวก็หยุดสิ่งที่อยู่ในมือของเขาและพยักหน้าเบาๆให้เธอ "คุณผู้หญิง"

เป่หมิงโม่ไม่ได้หันกลับมา แต่ยังคงชมทิวทัศน์ด้านนอกขณะดื่มกาแฟ

"ที่นั่งของคุณอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฉิงฮัว รอคนนำโต๊ะและอุปกรณ์อื่นๆมาให้คุณสักครู่" เป่หมิงโม่พูดพร้อมกับหันหลังกลับไปที่ที่นั่งของเขาและวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ

กู้ฮอนไม่เกรงใจและนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา

เธอเห็นอย่างชัดเจนว่าที่หลังมือของเป่หมิงโม่สามารถมองเห็น ‘ผลงานชิ้นเอก’ ที่เธอทำไว้เมื่อคืน แต่มันไม่ได้ชัดมากนัก เหลือเพียงร่องรอยเล็กน้อย

เป่หมิงโม่เหลือบมองเธอโดยไม่แสดงสีหน้าแม้แต่น้อย “ตอนนี้ผมจะพูดถึงขอบเขตงานของคุณสักหน่อย คุณเรื่องอื่นๆในตระกูลเป่หมิงคุณไม่ต้องสนใจก็ได้ แต่มีสิ่งเดียวที่คุณต้องทำให้ดีนั่นคือจับตาดูเป่หมิงยี่เฟิง”

ประโยคนี้ทำให้กู้ฮอนประหลาดใจมาก ไม่เพียงแต่เธอรู้สึกเช่นนั้น แต่ฉิงฮัวก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ในความคิดของเธอ งานของผู้ช่วยพิเศษน่าจะยุ่งกว่าเลขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอรู้ว่างานของเธอคือการดูแลบริษัทเป่หมิง ไม่นึกว่าจะเป็นแค่ชื่อตำแหน่งปลอมๆ แต่จริงๆแล้วเป็นหัวหน้างาน

***

กู้ฮอนมองไปที่เป่หมิงโม่ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามแล้วยิ้มที่มุมปากของเธอ "ท่านประธานเป่หมิง ถ้าคุณต้องการหาหัวหน้างาน ทำไมต้องมาหาฉันด้วย"

"เรามีข้อตกลงกันมาก่อนแล้ว สำหรับวิธีที่ผมจะจัดการกับคุณยังไง มันเป็นเรื่องของผม คุณแค่ต้องทำมัน การเป็นหัวหน้างานไม่ง่ายอย่างที่คุณคิด" เป่หมิงโม่พูด ในตอนนี้ประตูห้องทำงานถูกเคาะเบา ๆ

ฉิงฮัวเดินไปเปิดประตู

โต๊ะและเก้าอี้ของกู้ฮอนถูกส่งเข้าไปและวางไว้ตรงข้ามกับโต๊ะฉิงฮัว

"โอเค คุณมีที่นั่งแล้ว คำแนะนำเดียวที่ผมให้คุณคือมองไปที่คนที่อยู่ใต้มือของคุณและอย่าปล่อยให้พวกเขาสร้างปัญหา" สีหน้าของเป่หมิงโม่นั้นจริงจังมากและดูเหมือนจะไม่ได้พูดล้อเธอเล่น

“โอเค ในเมื่อประธานเป่หมิงสั่งเช่นนั้น ฉันก็จะทำ อันที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องเตรียมโต๊ะทำงานหรืออะไรให้ฉันที่นี่ ในเมื่อเป็นหัวหน้างานแน่นอนว่าก็ต้องไปจับตาดูลูกน้องสักหน่อย ฉันจะย้ายไปที่ห้องทำงานของเป่หมิงยี่เฟิง" กู้ฮอนพูด เธอยืนขึ้นและหันหลังกลับแล้วเดินออกไป

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ฮอน หนังตาของเป่หมิงโม่ก็กระตุก เขากัดฟันพูดคำสองคำจากปากของเขา "คุณกล้าเหรอ"

ประโยคนี้เต็มไปด้วยคำขู่

คำพูดของกู้ฮอนถือได้ว่าเป็นการล้ำเส้นของเขา

ฉิงฮัวเห็นความโกรธของเป่หมิงโม่จึงรีบช่วยกู้ฮอน "ท่านประธาน อันที่จริงคุณผู้หญิงไม่มีความหมายอื่นใด แต่เธอคิดว่ามันจะสะดวกกว่าที่จะทำงานแบบนั้น"

พูดแล้วเขายังทำท่าทางหากู้ฮอน

กู้ฮอนเคยเห็นเป่หมิงโม่เสียอารมณ์มาไม่น้อย เวลาผู้ชายคนนี้โกรธเขาสามารถทำอะไรก็ได้