ตอนที่ 798 เผชิญหน้ากับความเจ็บปวด

ตอนที่ 798 เผชิญหน้ากับความเจ็บปวด

กู้ฮอนมองไปที่ผู้ชายเบื้องหน้าเธอ ลุคนี้ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือน หัวหน้าแก๊งในหนังฮ่องกงยุคปี80หรือ90

“คุณท่านนี้ ขอถามหน่อยค่ะว่ามาหาฉันมีอะไรเหรอคะ? ทำไมพวกเราถึงไม่ไปในเมืองหาที่นั่งคุยกันดีๆ แต่ต้องมาในสถานที่แบบนี้? ” กู้ฮอนถามอย่างตรงไปตรงมา

ไม่ได้รอให้ผู้ชายคนนั้นพูด ถังเทียนจื๋อก็พูดแนะนำ： “นี่คือเจ้านายของผม”

ขณะที่เขาจะแนะนำต่อ ก็เป็นผู้ชายคนนั้นปัดมือเบาๆ ทันใดนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

“สวัสดีครับ คุณคือกู้ฮอนใช่มั้ย? ” ผู้ชายคนนั้นถาม

กู้ฮอนพยักหน้า： “ค่ะ ฉันชื่อกู้ฮอน”

เมื่อผู้ชายคนนั้นได้รับคำยืนยันแล้ว คิ้วก็กระตุกเล็กน้อย “ขอโทษที่ต้องถาม ทำไมคุณถึงแซ่กู้? ”

คำถามนี้ทำเอากู้ฮอนถึงกับงง ไม่เคยมีใครถามคำถามแปลกแบบนี้มาก่อน เธอเริ่มรู้สึกว่าไม่รู้ว่าควรจะตอบคำถามนี้ยังไงดี

เธอจึงทำได้แค่ยิ้มให้ผู้ชายคนนั้น: “คุณท่านค่ะ คำถามของคุณช่างน่าสนใจจริงๆ หรือคุณคิดว่าถ้าฉันไม่ใช่แซ่กู้งั้นควรจะแซ่อะไรคะ?”

พูดพลางเริ่มโมโหเล็กน้อย ที่ผ่านมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้ อะไรก็ไม่พูดจู่ๆ ก็มาถามแบบนี้ แถมยังถามอะไรแปลกๆ อีก

ผู้ชายคนนั้นปัดมือไปมา： “ขอโทษที ฉันไม่ได้มีความหมายอย่างอื่น ที่ฉันนัดเธอออกมาฉันแค่อยากจะให้เธอดูอะไรหน่อย”

เขาพูดพลางส่งสายตาเป็นนัยๆ ให้ถังเทียนจื๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา ถังเทียนจื๋อหันเข้าไปในรถแล้วหยิบซองจดหมายสีเหลืองออกมาแล้วยื่นให้ผู้ชายคนนั้น

หลังจากที่เขารับมา ก็หยิบรูปออกมาจากในนั้นหนึ่งใบแล้วยื่นให้กู้ฮอน： “ช่วยดูรูปนี้หน่อยว่าเธอรู้จักคนที่อยู่ในรูปนี้หรือเปล่า”

อ้อมไปอ้อมมาที่แท้ ก็แค่อยากให้เธอดูรูปเหนี่ยนะ

เธอคิด พลางรับรูปเอาขึ้นมาดู มันคือรูปขาวดำที่เก่าจนเริ่มเหลืองใบนึง

ขณะเดียวกัน สีหน้าของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป เธอรีบเงยหน้าขึ้น ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อพลางมองไปที่ผู้ชายที่อยู่ด้านหน้า： “คุณ ทำไมคุณถึงได้มีรูปใบนี้ได้?”

ผู้ชายคนนั้นมองไปที่กู้ฮอน แล้วก็หันหลังแล้วเดินไปที่เส้นขอบของจังหวัด ใต้เท้าของเขาคือเมืองAที่เจริญรุ่งเรือง

เขาค่อยๆ พูดขึ้น： “นี่เป็นรูปครอบครัวของฉัน ตั้งแต่ถ่ายรูปนี้ก็ผ่านมาได้ยี่สิบกว่าปีแล้ว”

***

เมื่อกู้ฮอนเห็นภาพใบนั้น ก็จำได้ทันที มันเหมือนภาพที่มีค่าเพียงใบเดียวของตัวเองที่ถ่ายกับพ่อและแม่

ถึงแม้ผู้ชายเบื้องหน้าจะใส่แว่นกันแดดอยู่ แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ว่าเขาต้องมีส่วนในภาพใบนี้ด้วยแน่ๆ

พูดกลับกัน เขาน่าจะเป็นพ่อของเธอ คนที่เคยทอดทิ้งแม่คนนั้น ผู้ชายที่ทำให้แม่ต้องอยู่อย่างอยากลำบากมายี่สิบกว่าปี

“คุณ... คุณคือหลี่เฉียน?” จู่ๆ กู้ฮอนก็นึกถึงเรื่องที่เจียงฮุ่ยซินกับแม่เคยพูดกัน พวกเธอเคยพูดถึงชื่อนี้

หลี่เฉียนค่อยๆ หันกลับมา แล้วพยักหน้าเบาๆ ： “ใช่แล้ว ฉันคือหลี่เฉียน คิดไม่ถึงว่าลู่ลู่จะพูดถึงชื่อของฉันให้เธอฟังด้วย”

ทันใดนั้นอารมณ์ของกู้ฮอนก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธอเม้มปากแน่น และกัดฟันกรอด

ขณะนั้น ดวงตาของเธอก็เริ่มมีน้ำเอ่อ： “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ทำไมคุณเพิ่งมาตามหาฉันเอาตอนนี้”

หลี่เฉียนขมวดคิ้ว เขาเงียบอยู่ครู่ก่อนจะค่อยๆ พูดขึ้น： “ปีนั้น หลังจากที่ฉันรู้ว่าเธอหายตัวไป ฉันก็ส่งคนไปหาเธอทั่วเมือง แต่หลังจากผ่านไปสามวันสามวันคืน ก็ยังไม่ได้ข่าวเลย เพราะงั้น......”

“เพราะงั้นขณะที่คุณไม่ตามหาฉันแล้ว ก็ทิ้งแม่ไปในเวลาเดียวกัน ให้เธอทนทุกข์ทรมานผ่านวันเวลาที่ต้องสูญเสียทั้งลูก เสียทั้งสามีมานานถึงยี่สิบกว่าปี” กู้ฮอนไม่รอให้หลี่เฉียนพูดจบ ก็พูดเสริมแทนเขา

หลี่เฉียนไม่มีคำจะพูดทำได้แต่ก้มหน้า เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายกับลูกสาวของตัวเองสำหรับเรื่องที่ผ่านมายี่สิบกว่าปียังไงดี

มันก็จริง ไม่ว่าตัวเขาจะมีเหตุผลอะไร และไม่ว่าเหตุผลมันจะฟังขึ้นขนาดไหน

มันก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว：มันก็จริงว่าหลังจากที่จากลู่ลู่มา เธอต้องผ่านวันเวลาที่ทุกข์ทรมาน

ตอนนั้นเขาพูดได้แค่： “สำหรับเรื่องนี้ ฉันรู้สึกเสียใจ รู้สึกผิดมากๆ ไม่มีความรับผิดชอบพอที่จะเป็นสามีและพ่อได้”

ทันใดนั้นกู้ฮอนก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จนมันไหลลงมา： “คุณคิดว่าคำขอโทษคำนึงของคุณ จะเปลี่ยนเรื่องราวที่ผ่านมายี่สิบกว่าปีได้อย่างงั้นเหรอ? สามารถย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนในวันที่คุณทอดทิ้งแม่ไปอย่างไม่ไยดีได้มั้ย！ฉันก็เคยถามแม่ ว่าพ่อของฉันเป็นคนยังไง แต่แม่ก็ไม่ต้องการที่จะตอบคุณรู้มั้ย แม่ไม่อยากที่จะนึกถึงคุณ”

หลี่เฉียนค่อยๆ เดินมาที่ข้างๆ กู้ฮอน แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนึงออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้เธอ： “ที่จริงฉันไม่เคยลืมเธอกับแม่ของเธอเลย นี่คือสิ่งแทนใจที่แม่เธอเคยให้ฉัน ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา ฉันพกมันติดตัวไว้ตลอด”

นี่คือผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนนึง มุมทั้งสี่ปักด้ายสีฟ้าอ่อนไว้ที่มุมขอบ มุมของผ้าเช็ดหน้านั้นปักตัวอักษร ‘ลู่’ เอาไว้

ขณะนั้น ถังเทียนจื๋อก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาติดตามเจ้านายของเขามาตั้งหลายปี ขณะที่อยู่ด้วยเจ้านายทำอะไรตัวเขานั้นรู้ดี

“กู้ฮอน เธออย่าโทษเจ้านายเลยนะ หลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยหยุดส่งคนไปหาเธอสองคนแม่ลูกเลย แต่มันก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรพวกเราไม่ได้ข่าวพวกเธอเลย”

：