ตอนที่ 797 พวกเขาคือใคร

ตอนที่ 797 พวกเขาคือใคร

“เฉิงเฉิง เมื่อก่อนฉันปฏิบัติกับนายไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก นายคงไม่โทษฉันใช่มั้ย?” หยางหยางพูดอย่างรู้สึกผิดพลางมองไปที่เฉิงเฉิง

เฉิงเฉิงทำท่าทีใจกว้าง： “หยางหยาง ระหว่างพวกเราไม่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้ ต่อไปพวกเราก็เชื่อฟังพ่อกับแม่ก็โอเคแล้ว”

*

ตอนนี้ดีแล้ว ลู่ลู่กับหวีหรูเจี๋ยที่เคยเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันก็กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

กู้ฮอนหลังจากอยู่เป็นเพื่อนพวกเธอสักพัก ก็เห็นเวลาเริ่มสายแล้วควรจะกลับบ้านไปอยู่กับเด็กๆ แล้ว

ระหว่างทาง ตอนเธอขับรถก็รู้สึกแปลกๆ รู้สึกว่าเหมือนมีคนคอยจับตาตัวเองอยู่ตลอด

เวลาที่ผ่านมาความรู้สึกในด้านนี้ของเธอยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนมาถึงตอนนี้ ในที่สุดเธอก็เห็น ว่าที่รถยนต์สีดำคันนึงกำลังขับตามเธอมา

ถึงแม้มองดูรถคันนั้นไม่ได้หรูหราเท่ากับรถของเป่หมิงโม่ แต่ก็ยังเป็นรถที่หรูอยู่ เหมือนกับรถที่ประธานหรือคนใหญ่คนโตเขานั่งกันเหมือนกับที่มักจะเห็นในข่าว

ตอนแรกก็ไม่อยากจะเชื่อ หลังจากที่ขับผ่านถนนมาสองสาย รถยนต์คันนั้นก็ยังคงตามหลังมาอยู่ เธอคิดว่าอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ ในเมืองนี้รถก็ออกจะเยอะแยะ มันก็เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะไปทางเดียวกัน

แต่พอผ่านไปสักพัก ในที่สุดเธอก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว เพราะว่าเธอลองขับเลี้ยวไปเลี้ยวมาดูแล้ว แต่เธอก็ตกใจที่รถยนต์คันนั้นก็ยังคงขับตามมาอยู่ แถมรถคันนั้นยังขับตามมาอย่างโจ่งแจ้ง

มันทำให้กู้ฮอนรู้สึกเหมือนเมื่อก่อนที่ตื่นตระหนก ควรทำยังไงถึงจะดีนะ พวกเขาตามเธอมามีเป้าหมายอะไรกัน?

อย่าบอกนะว่าตามมาล้างแค้น? จู่ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องที่เคยว่าความให้ลูกความ มันก็จริงที่เธอได้รับความหวาดกลัว

ตอนนั้นเธอคิดว่า คนพวกนั้นแค่ขู่เฉยๆ คงไม่บ้าทำสิ่งที่ละเมิดกฎหมาย

อีกอย่างมันก็ผ่านมานานแล้ว เธอยังคงปลอดภัยอยู่ เลยคิดว่าเรื่องนี้ก็คงผ่านไปแบบนี้

คิดไม่ถึงว่านี่จะเป็น：ไม่ใช่ไม่แก้แค้น แต่แค่ยังไม่ถึงเวลา

เบื้องหน้ารถที่ตามหลังมา เธอควรจะทำยังไงดีนะ จะขับรถเข้าสถานีตำรวจใกล้ๆ นี้เลยดีมั้ย หรือว่าจะคิดหาทางอื่นดี หรือจะโทรไปหาเป่หมิงโม่เลยดีนะ?

พอคิดถึงตรงนี้เธอก็ส่ายหน้าไปมาอย่างช่วยไม่ได้ ถึงแม้เขาจะสามารถมาช่วยได้ แต่ว่าตอนนี้เพื่อที่จะขับรถหนีรถที่ตามมาข้างหลัง ก็ไม่รู้แล้วว่าจะต้องขับไปถึงไหน

ถึงแม้GPSจะนำทางได้ แต่เธอก็ไม่รู้ว่า เป่หมิงโม่ต้องการเวลาเท่าไหร่กว่าจะมาถึง ตัวเธอคงจะยื้อได้แค่ไม่กี่นาที

ขณะที่กู้ฮอนขมวดคิ้วพยายามคิดหาวิธีอยู่นั้น เธอมองเห็นรถข้างหลังกะพริบไฟผ่านกระจกมองหลัง จากนั้นก็เร่งความเร็วขึ้นมาจากทางด้านซ้าย และมาขนาบข้างรถของกู้ฮอน แล้วขับเร่งผ่านรถของเธอไป จากนั้นรถยนต์สีดำคันนั้นที่ขับนำเธอไปได้นิดเดียว ก็เริ่มเปิดไปเลี้ยวขวา ท่าทีจะบังคับให้กู้ฮอนหยุดรถ

***

ทันใดนั้นกู้ฮอนก็ตื่นตระหนกมากๆ รถยนต์สีดำคันนั้นขับนำเธอไปครึ่งคันแล้ว แถมยังเปิดไปเลี้ยวขวาอีก

ความเร็วของรถก็เริ่มช้าลงด้วย

ถ้าหากกู้ฮอนยังขับต่อไป ไม่นานก็คงจะชนเข้ากับรถคันข้างหน้า

ถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็ยากที่จะยืนยันได้ว่าตำรวจจะไม่ให้ข้อหาเธอผิดเต็มๆ

อีกอย่างรถคันนี้ถึงเธอจะขับ แต่มันก็เป็นของเป่หมิงโม่ พอถึงเวลานั้นก็คงจะไปเอาเรื่องกับเขาอีก ถ้างั้นต่อจากนี้คงจะโดนเขาจิกหัวให้ทำนู่นทำนี่แน่ๆ เลย

กู้ฮอนคิดไปคิดมา แล้วก็ลดความเร็วลงอย่างช่วยไม่ได้ สุดท้ายก็โดนบีบให้หยุดรถที่ข้างทาง

รอจนรถจอดสนิท จู่ๆ กู้ฮอนก็เห็นว่าถนนเส้นที่จอดรถอยู่นั้นมีผู้คนน้อยมาก แม้กระทั่งรถที่ขับผ่านไปมาก็ยังน้อยมาก

กู้ฮอนรู้สึกโทษตัวเอง ว่าทำไมถึงต้องขับรถมาในที่ที่ไม่มีคนแบบนี้ด้วย

ถ้าหากว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น จะเรียกใคร ก็คงไม่มีคนได้ยิน

สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้ก็มีแค่ล็อกประตูกระจกรถไว้ให้ดี จากนั้นก็รถโอกาสที่จะขับรถหนีไป

แต่รถคันนั้นก็ ‘เหมาะเจาะจริงๆ ’ มาจอดรถขวางรถของเธอไว้พอดี แม้อยากจะหนีไป แต่ก็คงไม่มีทางหนีแล้ว

แย่แล้ว เธอต้องจบลงตรงนี้จริงๆ เหรอ เธอหยุดนึกถึงแม่และลูกของเธอทั้งสองคนไม่ได้เลย

ไม่ว่าวันนี้จะเจอเรื่องอะไร เธออาจจะไม่มีหน้าไปเจอพวกเขาแล้ว

คิดไปคิดมา มือทั้งสองข้างของเธอก็วางลงบนพวงมาลัย ก้มหน้าผากลง และจมูกก็เริ่มแสบๆ

คิดว่าเหมือนเทียบกับ：มู่หลาน หลิวหูหลัน พี่เจียงฮีโร่หญิงพวกนั้น ตัวเธอยังห่างอีกหลายร้อยล้านเท่า เธอเป็นแค่ผู้หญิง ผู้หญิงธรรมดาคนนึง ผู้หญิงที่ไม่มีอำนาจอะไร

ยิ่งเป็นไปไม่ได้ นั้นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้ จะให้มาทำตัวเป็นฮีโร่สาวก็คงไม่ไหว

ขณะนั้น เธอก็ได้ยินเสียงเคาะเบาๆ ที่กระจกรถของเธอ

เสียงนั้นนุ่มนวลมาก ไม่เหมือนกับคนที่โมโหแล้วตั้งใจทำร้ายเธอ ที่อยากจะทุบกระจกรถเธอให้แตกละเอียด

เธอหยิบกระดาษทิชชูออกมาจากกระเป๋า แล้วเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว

แล้วเธอก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แล้วมองไปรอบๆ รถอย่างเร็ว

นอกจากรถยนต์คันสีดำนั้น ตัวเธอไม่ได้โดนรถคันอื่นล้อมแล้วอยู่เลย

กู้ฮอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เห็นทีจะไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่ตัวเองคิดไว้

“ก๊อกก๊อกก๊อก......”

กู้ฮอนรู้สึกได้ถึงความโล่งอกเล็กน้อย และมันก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงทุบกระจกราวกับจะทุบให้แตกละเอียด

ทันใดนั้นเธอก็ดึงสติกลับมา ค่อยๆ หันไปมอง ทางกระจกรถข้างคนขับ