ตอนที่ 796 วิธีใช้เงิน

ตอนที่ 796 วิธีใช้เงิน

หวีหรูเจี๋ยพยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณที่เป็นห่วง อาการเจ็บป่วยของฉันใกล้จะหายดีแล้ว ลู่ลู่แล้วอาการป่วยของเธอล่ะเป็นอย่างไรบ้าง”

“ก็ดีก็ดี ไม่เป็นอะไรแล้ว” ลู่ลู่พูดจบ สายตาของเธอก็มองไปที่บนมือของหวีหรูเจี๋ยอย่างไม่ตั้งใจ

สีหน้าของเธอได้แข็งทื่อขึ้นมาทันที “หรูเจี๋ย มือของเธอ…..”

“ไม่เป็นอะไรแล้ว” หวีหรูเจี๋ยบอกเกี่ยวกับอาการเจ็บป่วย การแสดงออกของเธอผิดไปจากธรรมชาติเล็กน้อย “บางทีนี่อาจจะเป็นผลกรรมของฉันสินะ” พูดจบ เธอยกแขนขึ้นและแสดงให้ลู่ลู่เห็นแขนเทียมของตัวเอง

ลู่ลู่อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึกๆ มือคู่นั้นของหวีหรูเจี๋ยเคยเป็นมือขาวที่เรียวยาว และได้บรรเลงเปียโนอย่างดี อีกทั้งยังได้รับความนิยมมากที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสามคน

แต่ตอนนี้กลายเป็นอวัยวะเทียมคู่หนึ่งที่เย็นชาไปแล้ว

“แล้วนี่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ” ลู่ลู่และหวีหรูเจี๋ยก็ยังคงมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างพี่น้อง ในใจของเธอไม่อยากจะบอกว่ามันทรมานแค่ไหน

หวีหรูเจี๋ยถอนหายใจ “เรื่องมันเกิดเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้ว”

“แต่ละคนมักจะมีความยากลำบากของตัวเองจริงๆ ช่างมันเถอะ เรื่องราวก่อนหน้าปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ พวกเราทุกคนต่างอายุก็มากแล้ว ยังมีอะไรจะต้องมาโต้เถียงกันอีก” ลู่ลู่พูดจบ ในที่สุดก็ยิ้มให้กับหวีหรูเจี๋ย

หวีหรูเจี๋ยผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นค่อยๆปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

เพื่อนเก่าทั้งสองที่เสียใจมาครึ่งชีวิตก็เพราะลูกของพวกเขาในที่สุดก็ยิ้มและเสียใจออกมา

เมื่อกู้ฮอนและโม้จิ่งเฉิงได้เห็นพวกเธอสองพี่น้องมาเป็นแบบนี้ได้ ต่างก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง และในใจของพวกเขาที่ตึงเครียดในที่สุดก็คลายลง

เพื่อนเก่าทั้งสองคนกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง หลังจากที่ดูเหมือนมีความสุขมากและเดินอยู่ด้วยกันเป็นเวลานานนั้น จากนั้นก็กลับไปถึงที่ห้องผู้ป่วยของตัวเอง

“ดูเหมือนว่า พระเจ้ากำลังจัดเตรียมให้พวกเรากลับมาคืนดีกันอีกครั้ง แม้แต่ห้องผู้ป่วยก็อยู่ด้วยกัน” ลู่ลู่มองไปที่ห้องผู้ป่วยทั้งสองที่อยู่ติดกัน

*

ในตอนบ่าย หลังจากที่หยางหยางกลับมานัด ก็เข้าห้องนอนของตนเองแล้วเอนตัวลงนอนบนเตียง

หลังจากนั้นไม่นานเฉิงเฉิงก็เดินออกมา “หยางหยาง วันนี้พวกนายไปดูหนังเป็นยังไงบ้าง”

“ก็โอเคนะ” เมื่อเทียบอารมณ์ของหยางหยางวันนี้กับเมื่อวานต่างราวฟ้ากับดินจริงๆ

เฉิงเฉิงเดินมาและนั่งลงข้างๆเขา “นายเป็นอะไรเหรอ ดูท่าทางไม่มีความสุข”

หยางหยางลุกขึ้นนั่ง หยิบบัตรเอทีเอ็มที่เป่หมิงโม่ให้เขาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และโยนทิ้ง “และก็ไม่ใช่เพราะว่ามันทำให้วุ่นวาย”

เฉิงเฉิงเหลือบไปมองที่บัตร จากนั้นมองไปรอบๆอีกครั้ง ไม่เห็นของอะไรอยู่ในห้องหยางหยางมาใหม่เพิ่ม

“บัตรเอทีเอ็มเป็นอะไรเหรอ”

หยางหยางพูดบ่น “เดิมทีฉันคิดเอาไว้ว่า มีบัตรนี้แล้ว หลังจากที่Rebeccaชวนฉันไปดูหนังได้แล้ว ฉันก็จะได้ชวนเธอออกไปกินแฮมเบอร์เกอร์กัน แต่ตอนที่ฉันเอาบัตรนี้ออกมาใช้ ก็เลยนึกถึงคำพูดของนายขึ้นมา พ่อเอาบัตรนี้มาให้เพื่อทดสอบฉัน ดังนั้นฉันก็เลยไม่กล้าที่จะหยิบออกมาและรูดมัน

“อย่างนั้นพวกนายก็ยังไม่ได้ไปกินอะไรเลยสิ” เฉิงเฉิงยังคงถามต่อ

“ก็ได้กินแล้ว แต่นายก็รู้ ว่าในกระเป๋าตังค์ของฉันยังสะอาดกว่าหน้าฉันอีก เงินที่พวกเราเอาไปกินล้วนเป็นเงินของRebeccaจ่ายทั้งนั้น ตอนที่เธอจ่ายตังค์ ฉันเห็นแคชเชียร์หันหน้ามองด้วยสีหน้าแปลกๆ ราวกับว่าฉันกำลังเกาะผู้หญิงกิน ฉันจะทนกับสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามแบบนี้ได้ที่ไหน นี่เป็นเรื่องที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของฉันเลย” หยางหยางพูดจบก็ล้มลงนอนบนเตียงอีกครั้ง จากนั้นหยิบหมอนใบหนึ่งมาปิดหน้าของตัวเอง “ฉันไม่มีหน้าจะไปพบใครอีกแล้ว ต่อไปฉันจะไปเจอหน้าRebeccaได้ยังไงเนี่ย”

***

จากหลังที่เฉิงเฉิงได้ฟังคำบ่นของหยางหยาง ก็เริ่มอดไม่ได้ที่จะอยากสนุก แต่สุดท้ายก็กลั้นเอาไว้

หลังจากที่แยกแยะอารมณ์ได้ก็พูดกับเขาว่า “พ่อคงแค่อยากจะทดสอบว่านายจะใช้เงินตามอำเภอใจรึเปล่า แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ให้นายใช้จ่ายเงิน เหมือนเรื่องวันนี้ ถ้า Rebeccaเค้าชวนนายไปดูหนังแล้ว นายก็ควรจะชวนเค้ากินอะไรสักหน่อย ใช้จ่ายเงินแบบนี้พ่อก็น่าจะไม่ว่าอะไร

หยางหยางเอาหมอนออกทันที เขาหันหน้าไปมองเฉิงเฉิง “นายหมายความว่า ฉันยังใช้เงินในนั้นได้ใช่ไหม” แววตาของเขามีความตื่นเต้นเล็กน้อย “โอเค พรุ่งนี้ฉันจะชวนเธอออกไปทานอาหารมื้อใหญ่”