ตอนที่ 802 อย่านินทาคนอื่นลับหลัง

ตอนที่ 802 อย่านินทาคนอื่นลับหลัง

ไม่งั้น เขาจะโดนคนรอบข้างหัวเราะเยาะเอา มันมีผลกระทบอย่างมากต่อสภาพจิตใจของเด็ก

อีกอย่าง ให้เขาตั้งใจเรียน นอกจากนี้ยังสามารถปลูกฝังความสามารถในการคิดและนิสัยใจคอของเขาได้ มันช่วยเขาได้ในอนาคต

สำหรับเงื่อนไขของการเดิมพัน เป่หมิงโม่ก็คิดไว้เรียบร้อยแล้ว ถึงแม้หยางหยางจะได้คะแนนไม่ถึงตามที่ตกลงกันไว้ ถึงเขาจะไม่ติดหนึ่งในสาม เขาก็ยังจะให้รางวัลหยางหยางอยู่ดี

*

เฉิงเฉิงพูดต่อ： “พ่อฮะ เมื่อกี้คุณแม่โทรมา แม่บอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะพาผมกับหยางหยางไปเยี่ยมคุณยาย”

เป่หมิงโม่พยักหน้า： “โอเค แต่ว่าลูกต้องดูแลหยางหยางให้ดีๆ นะ อย่าให้น้องซนล่ะ”

***

เฉิงเฉิงพยักหน้า： “คุณพ่อวางใจเถอะครับ ผมจะไม่ให้หยางหยางซนหรอก”

“อื้ม นี่ก็ดึกแล้ว พวกลูกรีบนอนเถอะ” หลังจากเป่หมิงโม่พูดจบก็หันหลังกลับไปที่ห้องของตัวเอง

*

วันถัดมา กู้ฮอนตื่นตั้งแต่เช้า จิ่วจิ่วนั่งอยู่บนเตียงแล้วใช้มือเล็กๆ ขยี้ตาที่ยังพร่ามั่วอยู่

“หม่ามี๊ วันนี้ยังต้องไปทำงานเหยอ?”

กู้ฮอนจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเอง จากนั้นก็ยิ้มแล้วหันไปมองลูกสาวของตน： “ลูกรักตัวน้อยๆ วันนี้พวกเรากับพวกพี่ชายไปเยี่ยมคุณยายด้วยกันดีมั้ย?”

“ว้าว ดีจังเยย จิ่วจิ่วไม่ได้เจอพวกพี่ชายนานมากแล้ว” จิ่วจิ่วร่าเริงขึ้นมาทันที “หม่ามี๊ วันนี้หนูใส่ชุดอะไรดีอ่ะ?”

“หม่ามี๊เตรียมไว้ให้หนูตั้งนานแล้วตัวเล็ก หม่ามี๊เลือกตัวที่สวยที่สุดให้ใส่เลย” กู้ฮอนพูด พลางชี้ไปที่ตู้ข้างหัวเตียงของจิ่วจิ่ว

ผ่านไปสักพัก กู้ฮอนก็จูงมือจิ่วจิ่วลงมาที่ห้องรับแขกชั้นหนึ่ง

“ว้าว วันนี้จิ่วจิ่วสวยจังเลย” แอนนิที่กำลังทำความสะอาดห้องรับแขกอยู่ ก็เงยหน้าขึ้นมามองจิ่วจิ่วแล้วยิ้ม

ทันใดนั้นจิ่วจิ่วก็ทำสีหน้ามีความสุขมากๆ

กู้ฮอนมองไปรอบๆ ： “แอนนิ เฉียวเฉียวสามีภรรยาคู่นั้นยังไม่ลงมาใช่มั้ย?”

แอนนิพยักหน้า จากนั้นก็หัวเราะ： “ใช่ แต่ว่าแบบนี้ก็ดี อย่างน้อยก็เงียบลงไปบ้าง”

“ห้ะ！แอนนิ ที่แท้ตอนฉันไม่อยู่ เธอก็แอบนินทาฉันใช่มั้ย” แอนนิเพิ่งพูดจบไม่นาน ก็ได้ยินเสียงลั่วเฉียวดังขึ้น

แอนนิมองไปที่ลั่วเฉียวที่เพิ่งลงมาจากลิฟต์ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังไม่จาง： “รู้งี้ฉันไม่น่านินทาเธอลับหลังเลย แต่ก็ดี โดนจับได้แล้ว”

ลั่วเฉียวที่ถูกฉิงฮัวพยุงออกมาจากลิฟต์อย่างระมัดระวัง วันนี้เธอดูเหมือนอารมณ์ดี： “ฮี่ๆ นี่ที่เขาเรียกว่าอย่านินทาคนอื่นลับหลัง เอาแบบนี้ ฉันลงโทษให้เธอไปทำอาหารเช้ามา”

“เฉียวเฉียว เธอนี่รู้จักพูดจริงๆ มีวันไหนบ้างที่ไม่ใช่ฉันทำอาหารเช้า ไม่ใช่แค่นั้นวันนึงสามมื้อฉันก็เป็นคนทำทั้งหมด เอาแหละ ฉันไม่เถียงกับพวกเธอและ ฉันไปเตรียมอาหารเช้าก่อน ไม่งั้นเดี๋ยวพวกเธอจะหิวกัน ฉิงฮัวยังไม่รีบมาจัดการอีก” แอนนิพูดจบ ก็หันหลังเดินเข้าห้องครัวไป

“กู้ฮอน วันนี้เธอมีแพลนอะไรมั้ย?” ลั่วเฉียวถูกฉิงฮัวพยุงให้นั่งลงบนโซฟา

“ฉันเตรียมตัวจะพาลูกๆ ไปเยี่ยมแม่ฉัน” กู้ฮอนพูด

ลั่วเฉียวมองจิ่วจิ่ว จากนั้นก็ถามอย่างระมัดระวัง： “จิ่วจิ่วก็ไปด้วยเหรอ?”

กู้ฮอนพยักหน้า： “ใช่แล้ว ตอนที่แม่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างก็ดี แม่คิดถึงหลานๆ แล้ว ฉันเลยจะพาไปด้วยกัน”

ลั่วเฉียวพยักหน้า ฉิงฮัวที่อยู่ด้านข้าง ก็ไม่เหมาะที่จะถามอะไร

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ กู้ฮอนก็พาจิ่วจิ่วขึ้นรถ

เธอไม่ได้ทำตามที่คิดไว้เมื่อวาน ว่าจะไปรับเฉิงเฉิงกับหยางหยางก่อน แล้วค่อยกลับมารับจิ่วจิ่ว

เพราะเธอคิดว่า วิธีนี้ยุ่งยากไป ถ้าหากไม่อยากให้เป่หมิงโม่เจอละก็ ก็ให้จิ่วจิ่วรออยู่ในรถก็โอเคแล้ว จากนั้นก็ให้เฉิงเฉิงกับหยางหยางออกมา แล้วพวกเราแม่กับลูกทั้งสามก็จะได้ไปพร้อมกัน

กู้ฮอนตั้งใจเตรียมคาร์ซีทไว้ให้จิ่วจิ่ว ที่เบาะหลัง

หลังจากรัดเข็มขัดให้จิ่วจิ่วแล้ว ก็โบกมือให้แอนนิกับลั่วเฉียว： “พวกเธอเข้าบ้านเถอะ พวกฉันไปและ”

***

กู้ฮอนขับรถพาจิ่วจิ่วไปทางบ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิง

เฉิงเฉิงกับหยางหยางก็ตื่นแต่เช้าเหมือนกัน

“เฉิงเฉิง หยางหยาง วันนี้เป็นวันหยุดทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ?” เจียงฮุ่ยซินที่ออกไปเดินเล่นกับคนรับใช้เพิ่งกลับเข้ามาจากด้านนอก ก็เห็นพี่น้องสองคนใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยเดินลงมาจากชั้นบน

หยางหยางไม่ได้พูดอะไร เฉิงเฉิงก็เอ่ยปากพูด： “คุณย่า พวกผมนัดกับคุณแม่ไว้แล้ว ว่าวันนี้แม่จะพาเราไปหาคุณยาย”

เจียงฮุ่ยซินพยักหน้า ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง： “ที่แท้พวกหนูก็ไปเยี่ยมคุณยาย ย่ากับคุณยายหนูก็ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว วันนี้ย่าก็ไม่มีธุระ งั้นพวกเรากินข้าวเสร็จก็ออกไปด้วยกันดีมั้ย”

เฉิงเฉิงกับหยางหยางก็กระวนกระวายทันที ไม่ใช่เพราะว่าอย่างอื่น แต่วันนี้แม่พาน้องสาวมาด้วย ถ้าหากถูกคุณย่าจับได้ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็เป็นเรื่องที่คุณแม่ไม่อยากให้เกิดขึ้น

ควรทำยังไงดีเหนี่ย ต้องคิดหาวิธีไม่ให้คุณย่าไปกับพวกเรา แถมต้องฟังขึ้นด้วย

นี่เป็นเรื่องยากสำหรับพี่น้องสองคนนี้แล้ว พวกเขามองไปที่นาฬิกาบนกำแพง มันก็เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงจากเวลาที่นัดไว้แล้ว เวลาก็ยิ่งกระชั้นชิดเข้ามาทุกที

สุดท้ายหยางหยางก็ทนไม่ไหวจึงเอ่ยปากพูด และก็แถมไปด้วยรอยยิ้มที่ช่วงนี้นานๆ จะมีที： “คุณย่า วันนี้ให้ผมกับเฉิงเฉิงแล้วก็แม่ไปกันเถอะฮะ ปกติแล้วพวกเราต้องไปโรงเรียนไม่มีเวลาไปเยี่ยมคุณยาย ตอนนี้มีเวลาแล้วอยากจะคุยกับคุณยายเยอะๆ คุณย่ารอตอนที่พวกเราไปโรงเรียนค่อยแวะไปเยี่ยมคุณยายได้มั้ย อีกอย่างผมอยากกินปีกไก่ น่องไก่และเนื้อตุ๋นที่คุณย่าทำกับมือ คุณย่าอยู่บ้านทำให้พวกผม รอพวกผมกลับมาถึงก็ได้กินพอดี แบบนี้ได้มั้ยฮะ?”

：