ตอนที่ 803 นี่คือจิ่วจิ่ว

ตอนที่ 803 นี่คือจิ่วจิ่ว

กู้ฮอนขับรถไปด้วย แล้วยิ้มไปด้วย

นี่แหล่ะชีวิต: เด็กสามคนร่าเริงแจ่มใสในรถ และยังมีคนสูงวัยสามคนที่ดูเป็นมิตร

สำหรับเป่หมิงโม่...

***

ราบรื่นตลอดทาง ในไม่ช้ารถก็มาถึงหน้าทางเข้าโรงพยาบาล

กู้ฮอนพาเด็กๆ เข้าไปเลือกดอกไม้ที่ร้านดอกไม้ก่อน เด็กๆ ทุกคนถือดอกไม้ไว้คนละสองช่อ มีทั้งช่อใหญ่และช่อเล็ก ตัวเธอเองก็ได้เลือกแล้วสองช่อ

สิ่งเหล่านี้เป็นน้ำใจของตัวเองและพวกเด็กๆ ที่มีต่อคุณยายและคุณย่า

“แม่ ตอนนี้ถึงเวลาที่ควรเล่าเรื่องของคุณย่าแล้วใช่ไหม” หยางหยางที่อยู่ข้างๆ กู้ฮอนอดไม่ได้ที่จะถาม

กู้ฮอนมองหยางหยาง: “ใจร้อนทำไม เดี๋ยวก็ได้คำตอบ”

“แม่ ฝึกเป็นคนมีลับลมคมในตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

ไม่นานแม่ลูกทั้งสี่คนก็เดินมาถึงหน้าห้องของลู่ลู่แล้ว เธอค่อยๆ เปิดประตูออก

ลู่ลู่ในตอนนี้ กำลังนั่งอยู่บนรถเข็น หันหน้าไปทางหน้าต่าง หันหลังให้ประตูเพื่ออาบแดด

“แม่ พวกเรามาแล้ว” กู้ฮอนยิ้มพร้อมกับพูด จากนั้นก็พาพวกเด็กๆ เดินเข้าไป

ลู่ลู่หันมามอง ทันใดนั้นใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มออกมา: “พวกเธอมากันแล้ว เฉิงเฉิง หยางหยาง...” เมื่อพูดถึงตรงนี้ เธอได้เห็นจิ่วจิ่วที่ยืนอยู่ข้างกายของลูกสาว

เธออึ้งเล็กน้อย

กู้ฮอนเห็นว่าปฏิกิริยาของคุณแม่แปลกไปเล็กน้อย แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะแนะนำจิ่วจิ่ว เธอพูดกับเด็กๆ ว่า: “รีบเอาดอกไม้ไปให้คุณยาย”

ในมือของเด็กทั้งสามคนมีดอกไม้สองช่อ ระหว่างทาง กู้ฮอนได้บอกกับพวกเขาแล้วว่า ช่อหนึ่งมอบให้คุณยาย อีกช่อมอบให้คุณย่า

แม้ว่าใบหน้าของลู่ลู่จะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมายิ้มเหมือนเดิม: “เป็นเด็กดีกันหมดเลย” จากนั้นก็โน้มตัวลง เอื้อมมือไปรับดอกไม้จากมือของเด็กๆ

“แม่ หนูจะไปเรียกคุณโม้และหวีหรูเจี๋ยมาด้วย” กู้ฮอนพูดจบ ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องผู้ป่วย

ไม่นาน โม้จิ่งเฉิงพยุงหวีหรูเจี๋ยมาห้องผู้ป่วยของลู่ลู่ และมีกู้ฮอนที่เดินตามหลังมา

เธอและโม้จิ่งเฉิงหยิบเก้าอี้มาวางไว้ข้างรถเข็นของลู่ลู่ จากนั้นก็ให้หวีหรูเจี๋ยนั่งลง

ตอนนี้ กู้ฮอนยื่นมือชี้ไปทางหวีหรูเจี๋ย แล้วพูดกับเด็กๆ อย่างเคร่งขรึมว่า: “ลูกรัก คนนี้คือคุณย่าของพวกหนู”

คุณย่า? เด็กทั้งสามคนมองหน้ากัน เนื่องจากคนตรงหน้าของพวกเขาเป็นคนแปลกหน้า จึงทำให้ลังเลเล็กน้อย

แต่เฉิงเฉิงเป็นตัวอย่างของคนเป็นพี่ชาย เขาเป็นคนเริ่มยื่นมือของตัวเองส่งดอกไม้ไปตรงหน้าให้หวีหรูเจี๋ยก่อน

หลังจากหวีหรูเจี๋ยได้เห็นเด็กๆ ทั้งสามคน น้ำตาก็ไหลด้วยความตื้นตันใจ เพียงแต่มือของเธอในตอนนี้ไม่สามารถรับดอกไม้ของเด็กๆ ได้

ตอนนี้ โม้จิ่งเฉิงเดินไปข้างๆ ของหวีหรูเจี๋ย รับดอกไม้แทนเธอ

ตามมาด้วยหยางหยางและจิ่วจิ่วก็ส่งดอกไม้ในมือไปให้

ตอนนี้ กู้ฮอนเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว จึงพูดกับหวีหรูเจี๋ยว่า: “หวีหรูเจี๋ย นี่ก็คือเฉิงเฉิงและหยางหยาง”

หวีหรูเจี๋ยมองเด็กฝาแฝดทั้งสองคน พยักหน้าทั้งน้ำตา จากนั้นก็พูดว่า: “พวกเขาเหมือนโม่ตอนเด็กๆ มากจริงๆ”

กู้ฮอนเอื้อมมือจับจิ่วจิ่วแล้วมองไปทางลู่ลู่ มองคุณแม่อย่างขอโทษพร้อมกับพูดว่า: “แม่ หนูขอโทษ ที่ก่อนหน้านี้พูดโกหก ที่ก่อนหน้านี้พูดโกหก จิ่วจิ่วไม่ใช่ลูกของแอนนี่ แต่เป็นลูกสาวของหนูกับเป่หมิงโม่ เพียงแต่ตอนนั้นหนูเห็นว่าคุณกำลังโกรธ จึงไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับคุณ ช่วยยกโทษให้หนูด้วย”

หลังจากพูดจบ เธอมองแม่ด้วยความเครียด

เห็นสีหน้าของลู่ลู่ตกใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

หลังจากเงียบไปสักพัก กลับเห็รใบหน้าของลู่ลู่ค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มออกมา: “ฮอน เธอพาจิ่วจิ่วมาตรงนี้”

ซึ่งทำให้กู้ฮอนงุนงงไปหมด แต่แม่เรียกให้เธอไป เธอจึงทำได้เพียงพาจิ่วจิ่วไปตรงหน้าของลู่ลู่

***