ตอนที่ 804 เป่หมิงเอ้อมาแล้ว

ตอนที่ 804 เป่หมิงเอ้อมาแล้ว

โดยเฉพาะเรื่องที่เธอเคยใช้มีดแทงเป่หมิงโม่ ทำให้ลู่ลู่ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

สำหรับเป่หมิงโม่ในวัยหนุ่ม เป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด สภาพร่างกายยังดี แต่สภาพจิตใจนั้นสาหัสมาก

ดังนั้นต่อมาพวกเขาสองแม่ลูกจึงเป็นคนแปลกหน้ากัน

หลังจากกู้ฮอนเปิดฝากล่องแล้ว ข้างในเห็นเพียงของที่ถูกผ้าสักหลาดห่อหุ้มไว้

มันยิ่งทำให้ทุกคนรู้สึกลึกลับน่าค้นหา ว่าสิ่งที่อยู่ข้างในคืออะไร

กู้ฮอนสัมผัสผ้าสักหลาดอย่างเบามือ ก็รู้สึกได้ว่ามีของบางสิ่งอยู่ข้างใน ดูเหมือนจะแข็งๆ

เธอค่อยๆ เปิดผ้าสักหลาดออก ในที่สุดสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเธอนั้นทำให้เธอแอบประหลาดใจ

ข้างในมีสองมือวางอยู่ เป็นมือจำลอง ยิ่งไปกว่านั้น สองมือนี้แตกต่างจากมือของหวีหรูเจี๋ยที่สวมใส่อยู่ตอนนี้ เมื่อสัมผัสเบาๆ จะรู้สึกถึงความยืดหยุ่น นอกจากนี้เมื่อเธอขยับเบาๆ รู้สึกเหมือนสิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวได้

หยางหยางยืนอยู่ข้างกายกู้ฮอน หลังจากที่เขาได้เห็นมือเทียมที่อยู่ตรงข้าม กลับไม่ได้แสดงอาการกลัวแต่อย่างใด สายตากลับจ้องมองไปตรงๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะมีคุณแม่อยู่ ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นของขวัญที่คุณพ่อส่งให้คุณย่า เขาจึงไม่สามารถเอื้อมมือไปแตะเล่นได้

สำหรับของขวัญชิ้นนี้ที่เป่หมิงโม่มอบให้คุณแม่ กู้ฮอนก็แอบปลื้มใจแทนหวีหรูเจี๋ย และยังแอบโล่งใจที่น้ำแข็งพันปีก็ละลายในที่สุด

เธอหยิบกล่องอย่างระมัดระวัง เดินไปตรงหน้าของหวีหรูเจี๋ย: “หวีหรูเจี๋ยคุณดูนี่สิ”

เมื่อครู่หวีหรูเจี๋ยมองไม่ชัดเจนว่าข้างในคืออะไร จนกระทั่งกู้ฮอนได้นำของสิ่งนั้นมาตรงหน้าของตัวเอง เธอถึงจะเห็นของที่อยู่ข้างในได้อย่างใกล้ชิด

เมื่อได้เห็นน้ำตาของเธอก็หลั่งไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้

แม้แต่ลู่ลู่ที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้เห็น ในใจก็กระตุกเล็กน้อย

โม้จิ่งเฉิงเดินไปข้างกายของหวีหรูเจี๋ย หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง แล้วเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ : “หรูเจี๋ย คุณต้องดีใจถึงจะถูก เฝ้ารอมานานหลายปี ในที่สุดก็ถึงวันที่โม่เด็กคนนี้จะยอมรับแม่คนนี้สักที”

สำหรับหวีหรูเจี๋ย ตอนนี้เธอไม่เพียงแค่น้ำตาไหล ตอนนี้เธอตื้นตันใจจนไม่สามทรถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

โม้จิ่งเฉินใช้มือหยิบมือเทียมข้างหนึ่งออกมาจากกล่องอย่างระมัดระวัง ยื่นมันไปตรงหน้าของหวีหรูเจี๋ย: “หรูเจี๋ย คุณสัมผัสดู มันไม่ต่างจากมือจริงเลย ยิ่งไปกว่านั้นข้อต่อของนิ้วมือยังสามารถเคลื่อนไหวได้” พูดแล้วเขาก็นำมือเทียมแนบกับหน้าของหวีหรูเจี๋ยเบาๆ หลังจากใบหน้าของหวีหรูเจี๋ยสัมผัสได้ ซึ่งมันไม่ต่างอะไรกับผิวหนังเลย

โม้จิ่งเฉิงหยิบคู่มือการใช้งานออกมาจากกล่อง: “อวัยวะเทียม Myoelectric..” เขาดูอย่างตั้งใจ

หากไม่ดูจะไม่รู้เลย ว่ามือเทียมนี้จะมีความสามารถที่มากมาย สมองสามารถสั่งงานให้ทำสิ่งต่างๆ ในชีวิตประจำวันได้ เช่นการถือของ

หลังจากเขาอ่านคู่มือเสร็จแล้ว ก็พูดกับหวีหรูเจี๋ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม: “มือเทียมที่โม่ส่งมาให้ มีมันแล้ว คุณก็เหมือนคนปกติทั่วไป เด็กคนนี้แม้ปากจะไม่พูด แต่ในใจก็ยังเป็นห่วงคุณอยู่เสมอ”

***

มือเทียมที่เป่หมิงโม่ส่งให้เธอ ทันใดนั้นก็ได้ทำให้สิ่งที่คิดว่าอยู่ไกลทำให้ใกล้เข้ามาทันที

สำหรับการใช้งานของสองมือนั้น ในวันถัดไป ได้มีคุณหมอเข้ามาในห้องผู้ป่วยของหวีหรูเจี๋ย ช่วยเธอใส่มือเทียม และยังได้สอนวิธีใช้กับเธอด้วย

กู้ฮอนพาเด็กๆ มาอยู่เป็นเพื่อนคนสูงวัยทั้งสองท่าน จนกระทั่งแสงอาทิตย์ใกล้ลับฟ้าถึงจะพาพวกเขากลับ

ลู่ลู่และหวีหรูเจี๋ยชื่นชอบเด็กสามคนนี้เป็นอย่างมาก เพียงแต่หยางหยางในตอนนี้ไม่ได้ซนเหมือนแต่ก่อนแล้ว

ขณะที่กู้ฮอนกำลังจะพาเด็กๆ กลับบ้าน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากห้องของหวีหรูเจี๋ย

“พวกคุณรอก่อน เดี๋ยวผมจะออกไปดู” หลังจากโม้จิ่งเฉิงพูดจบก็เดินออกไป ไม่นานก็ได้ยินเสียงเขาพูดว่า: “โม่ คุณมาแล้ว”

เมื่อกู้ฮอนได้ยิน ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะนี้คนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องก็ได้ยินด้วย

ที่แท้เป่หมิงโม่ก็มาถึงโรงพยาบาลแล้ว!

ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี จิ่วจิ่วอยู่ในห้องของคุณแม่ หากเขาเข้ามาแล้วเห็นเธอ ไม่รู้จะมีปฏิกิริยาอย่างไร

กู้ฮอนพูดกับคุณแม่อย่างประหม่าว่า: “คุณแม่ ฉันขอร้องคุณหนึ่งเรื่อง เดี๋ยวหากเป่หมิงโม่เข้ามาแล้วเจอจิ่วจิ่ว คุณไม่ต้องพูดอะไร ฉันพูดอะไรคุณก็อย่าค้านได้ไหม? หลังจากรอให้เป่หมิงโม่ออกไปแล้ว แล้วฉันจะอธิบายให้คุณฟัง”

ลู่ลู่มองลูกสาวที่ท่าทางเหมือนกำลังจะเผชิญหน้ากับศัตรูตัวร้าย แม้ในใจจะสงสัย ก่อนหน้านั้นพวกเขาก็เคยพบกัน ลูกสาวก็ปกติดี ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนความคิด

ในเมื่อลูกสาวพูดเช่นนี้ เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้า

สำหรับคนอื่นๆ กู้ฮอนไม่ต้องอธิบายอะไรให้พวกเขาแล้ว

เวลานี้ ก็ได้ยินเสียงของเป่หมิงโม่ดังมาจากห้องข้างนอก บนทางเดินที่เงียบสงบ แม้จะพูดเสียงเบา แต่ก็สามารถได้ยินเสียงได้ชัดเจน: “ผมมาดูว่าฮอนได้นำมือเทียมส่งมาให้หรือยัง นี่เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ภายใต้บริษัทของเรา ยังไม่ได้วางตลาด ดังนั้นผมมา...”