ตอนที่ 806 แอบฟังเสียงละเมอ

ตอนที่ 806 แอบฟังเสียงละเมอ

อีกสองตัวอยู่ในห้อง ในหนึ่งภาพมีเตียงว่างเปล่า

อีกด้านเป็นภาพดำ เขารู้สึกสงสัยเล็กน้อย เห็นว่าหยางหยางไม่ได้ติดตั้งกล้องไว้ในตำแหน่งที่ดี? หรือกล้องมีปัญหา?

ซึ่งเป็นไปไม่ได้ ตอนที่เตรียมให้หยางหยางไปติดตั้ง ได้ตรวจสอบเรียบร้อยดี ไม่มีทางมีปัญหา

หรือเจ้านี่ยังติดตั้งไม่สำเร็จ คุณย่าก็กลับมาถึงแล้ว

แต่ก็ช่างเถอะ มีตัวหนึ่งติดตั้งไว้ในห้องนอนก็น่าจะพอแล้ว

สิ่งต่อมาที่ต้องคำนึงถึงก็คือ ตกลงเจ้าหยางหยางไปซ่อนตัวอยู่ไหนแล้ว?

เฉิงเฉิงจ้องหน้าจอไม่ละสายตา ในภาพเจียงฮุ่ยซินเพียงแค่จัดห้องของตัวเองอย่างง่ายๆ ก่อนที่จะถอดเสื้อคลุมวางไว้ในตู้เสื้อผ้า

จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้อง

เธอหมุนตัวเดินเข้าไปห้องน้ำก่อน ไม่ถึงสิบนาทีเธอก็เดินกลับมานั่งบนเตียงอีกครั้ง

ขณะนี้เธอก้มตัวลงเปิดลิ้นชักฝั่งซ้ายของหัวเตียง หยิบของบางอย่างออกมาจากข้างใน เหมือนจะรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย เธอนำของที่หยิบออกมาวางไว้บนโต๊ะลิ้นชัก จากนั้นก็นอนตะแคงข้างลงบนเตียง แล้วเอื้อมมือดึงผ้าห่มมาห่มบนตัว

เฉิงเฉิงในตอนนี้รู้สึกเริ่มใจร้อนขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าหยางหยางซ่อนอยู่ที่ไหน

อีกอย่างเขารู้สึกว่าหากยิ่งอยู่ในห้องของคุณย่านานมากเท่าไหร่ ก็จะมีความเสี่ยงที่จะถูกจับได้มากขึ้นเท่านั้น

หลังจากผ่านไป10นาที เขาเห็นว่าตอนนี้คุณย่าน่าจะหลับสนิทแล้ว เพราะในภาพเธอไม่ขยับตัว และได้เปิดเสียงกล้อง ก็ไม่ได้ยินเสียงอย่างอื่นแต่อย่างใด

ตอนนี้ เขาได้พบความประหลาดใจ ตรงข้างล่างเตียงของคุณย่า ผ้าปูเตียงที่ห้อยลงมาขยับเล็กน้อย

เจ้าหยางหยางคงไม่ได้ซ่อนอยู่ใต้เตียงของคุณย่าหรอกนะ

เขาก็ได้ยืนยันความคิดนี้ เพราะศีรษะของหยางหยางโผล่ออกมา ตามมาด้วยสองมือพร้อมกับครึ่งตัวบน

เจ้าหยางหยางคนนี้กำลังจะทำอะไร? เบื่อที่ต้องซ่อนตัวอยู่ในนี้จึงอยากออกมางั้นเหรอ?

แต่ตอนนี้นั่นไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเลย

เพราะเฉิงเฉิงรู้ว่าคุณย่าตื่นตัวง่าย แค่มีการเคลื่อนไหวเล็กน้อยก็ทำให้ตื่นได้

***

เฉิงเฉิงมองร่างเล็กๆ ของหยางหยางที่ค่อยๆ คลานออกมาจากใต้เตียง แต่ตัวเองก็ไม่สามารถไปเตือนเขาได้

ขณะนี้ ได้พบบางอย่างบนจอที่ทำให้เฉิงเฉิงเหงื่อซึมฝ่ามือ: เห็นคุณย่ากำลังขยับตัว เหมือนกำลังพลิกตัว

ตอนนี้เหมือนว่าหยางหยางก็ได้ยินการเคลื่อนไหว เดิมทีร่างกายที่คุกเข่าคลานอยู่ก็ต้องรีบหมอบลงทันที จากนั้นก็ค่อยๆ ถอยหลังเข้าไปใต้เตียง

เพราะคุณย่าไม่ได้ตื่นจากความเคลื่อนไหวของหยางหยาง เหมือนว่าวินาทีนี้ทุกการเคลื่อนไหวของหยางหยางระมัดระวังตัวมากขึ้น

ผ่านไปสักพัก หยางหยางเริ่มลองเป็นครั้งที่สอง

ครั้งนี้เขาคลานออกมาจากใต้เตียงอย่างชำนาญ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาคือระยะทางที่เว้นช่วงห่างจากเตียงใหญ่ไปถึงภายนอกห้องนอนค่อนข้างไกล และช่วงระยะทางนี้ไม่มีอะไรสามารถปิดบังร่างกายของตัวเองได้

กล่าวได้ว่าหากเขาทำเสียงดังขึ้นมาเล็กน้อย ต้องถูกคุณย่าจับได้แน่นอน

วินาทีนี้ใจของเฉิงเฉิงเหมือนของหยางหยาง ที่รู้สึกได้ถึงจุกตรงคอ

โชคดีที่พื้นห้องนอนของคุณย่าเป็นปูพรม ซึ่งเงียบกว่าพื้นกระเบื้องหรือพื้นไม้มาก

หยางหยางเคลื่อนตัวไปด้านนอกอย่างช้าๆ เฉิงเฉิงเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของคุณย่าที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่ละสายตา

ระยะทางนี้หากเดิน ใช้เวลาไม่ถึง10วินาที แต่ตอนนี้ใช้เวลานานหลายเท่า

แต่ในที่สุดหยางหยางก็คลานออกมาจากห้องนอนได้อย่างปลอดภัย จากนั้นร่างเล็กพิงกำแพงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

เขายังคงชะโงกหน้าไปมองคุณย่าอย่างระมัดระวัง สุดท้ายจึงยืนยันได้ว่าทุกอย่างยังปกติดี

ต่อไปทุกอย่างก็ง่ายขึ้น เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ค่อยๆ ก้าวไปตรงประตูทีละก้าว

ในที่สุดก็เปิดประตูออกเบาๆ ได้อย่างราบรื่น จากนั้นเขาก็รีบออกไป จากนั้นก็ปิดประตูลงเบาๆ

รู้ว่าในวินาทีนี้เฉิงเฉิงถือได้ว่าสามารถโล่งอกแทนหยางหยาง

เขารีบลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องนอนแล้วเปิดประตูออก ชะโงกหัวออกไปดูหยางหยาง จากนั้นก็กวักมือรัวๆ ซึ่งหมายถึงให้เขารีบกลับมา

หลังจากที่หยางหยางกลับมาถึงห้องของเฉิงเฉิงอย่างปลอดภัยแล้ว เขาก็พูดประมาณว่า: “ตกใจแทบตาย”

และพูดด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น: “น่าตื่นเต้นมาก ฉันรู้สึกเหมือนเจมส์บอนด์ ที่เข้าไปอยู่ในหมู่ศัตรู หลังจากประสบความยากลำบากอันตรายทุกรูปแบบในที่สุดก็สำเร็จภารกิจ แล้วได้เกษียณออกมา...”

เฉิงเฉิงกรอกตาบนให้เขา: “นานอย่ามาโอ้อวดแถวนี้ ภารกิจของนายยังไม่ถือว่าสำเร็จ”

หยางหยางขมวดคิ้วมองเฉิงเฉิงและพูดว่า: “ฉันทำไม่สำเร็จตรงไหน? ติดตั้งกล้องทุกตัวแล้วไม่ใช่เหรอ”

“นายมาดูนี่มันเกิดอะไรขึ้น?” เฉิงเฉิงพูด แล้วดึงหยางหยางไปที่หน้าจอ แล้วชี้ไปทางหน้าจอดำ

หลังจากหยางหยางมองดูสักพัก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สนใจว่า: “ก็นี่ไง ฉันรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ ดังนั้น...”

“ดังนั้นนายจึงนำกล้องกลับมาด้วย?” เฉิงเฉิงพูดต่อเติม

หยางหยางโบกมืออยู่ตรงหน้าของเฉิงเฉิงไปมา: “NONONO ฉันติดกล้องไว้ใต้เตียงของคุณย่า ฉันรู้สึกว่า ที่อื่นมีหมดแล้ว มีเพียงใต้เตียงที่ยังไม่มี เกิดคืนวันไหนท่านพูดละเมอล่ะจะทำยังไง”