ตอนที่ 810 คุณพ่อส่งไปสนามสอบ

ตอนที่ 810 คุณพ่อส่งไปสนามสอบ

เมื่อทั้งสามคนขึ้นรถไป เจียงฮุ่ยเซียงวิ่งตามหลังออกมา แล้วยื่นซองแดงให้เฉิงเฉิงและหยางหยางคนละซอง: “หลานรัก ให้พวกหนูอันนี้ ขอให้การสอบราบรื่นนะ”

เฉิงเฉิงและหยางหยางเอื้อมมือไปรับมา

“ขอบคุณคุณย่า” เฉิงเฉิงพูด แต่หยางหยางกลับพูดเพียงแค่ว่า: “ขอบคุณ”

***

แม้ว่าจะจับพิรุธของเจียงฮุ่ยซินไม่ได้ แต่หยางหยางก็รู้สึกฝังใจต่อเธอ

เฉิงเฉิงเตือนหยางหยางไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง ให้เขาระงับความโกรธอย่าแสดงออก แต่บางครั้งเขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ บางทีเขาจะแสดงอาการออกมาโดยไม่รู้ตัว

แต่โชคดี เจียฮุ่ยซินรู้สึกชินกับอารมณ์ที่แปรปรวนของหยางหยางแล้ว ชินมานานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เธอมักจะดีกับเฉิงเฉิงมากกว่าดีกับหยางหยางเล็กน้อย

*

เป่หมิงโม่ขับรถนิ่งและรวดเร็ว เขามองสองพี่สองที่นั่งอยู่เบาะหลังเป็นครั้งคราว

สมกับที่เป็นพี่น้องฝาแฝด เวลานี้เหมือนว่าพวกเขามีเรื่องในใจ ท่าทางของทั้งสองคน เหมือนกันเป๊ะๆ

ดูท่าทางของลูกๆ เป่หมิงโม่ก็อดนึกถึงตอนที่ตัวเองยังเป็นเด็ก

ทุกครั้งเมื่อถึงเวลาสอบ แม้ว่าตัวเองจะเตรียมตัวมาอย่างดีแล้ว และการสอบสำหรับเขาแล้วสอบได้90%ก็ถือว่าโอเคแล้ว แต่เขาก็หวังว่าวินาทีที่ตัวเองเดินออกจากบ้านไปสนามสอบ คุณพ่อสามารถไปส่งตัวเอง หรือพูดให้กำลังใจตัวเอง

แต่ความหวังเช่นนี้กลับล้มเหลวทุกครั้ง

วินาทีนี้ เป่หมิงโม่รู้สึกว่าความรู้สึกในวัยเด็กของตัวเอง ไม่ควรให้เฉิงเฉิงและหยางหยางประสบพบเจออีก

“พวกนายไม่จำเป็นต้องกังวล หลับตาพักผ่อนก่อน ข้อสอบไม่ถือว่ายาก เป็นข้อที่พวกนายเป็นประจำ เพียงแค่ต้องระมัดระวังฉันเชื่อว่าไม่ยากไปสำหรับพวกนายหรอก” ในที่สุดเป่หมิงโม่ก็ได้พูดให้กำลังใจลูกชาย

หลังจากที่เฉิงเฉิงและหยางหยางได้ยิน จึงมองไปที่ผู้เป็นพ่อของเขาที่กำลังขับรถอย่างจดจ่ออย่างไม่ได้นัดหมาย

คุณพ่อเป็นอะไรไป?

โดยเฉพาะเฉิงเฉิง เริ่มตั้งแต่เขาไปโรงเรียน ได้ผ่านการสอบและการแข่งขันใหญ่ที่มากมาย เขาไม่เคยได้รับกำลังใจจากคุณพ่อเลยสักครั้ง

อันที่จริงทุกครั้งที่เขาได้เห็นผู้ปกครองของเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ เข้าสอบหรือการแข่งขัน ล้วนได้รับกำลังใจ

ความอบอุ่นแบบนั้นเฉิงเฉิงโหยหามาก

คิดไม่ถึงว่าวันนี้ ในที่สุดเขาก็ได้ยินคำพูดกำลังใจออกมาจากปากของคุณพ่อ

อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้ง

เขาพยักหน้าไปทางเป่หมิงโม่อย่างหนัก: “คุณพ่อ ผมจะตั้งใจสอบอย่างเต็มที่”

เมื่อเป่หมิงโม่ได้รับการตอบรับจากเฉิงเฉิง จึงพยักหน้าด้วยความเต็มใจ แต่เขากลับไม่ได้ยินการตอบรับจากหยางหยาง

“หยาง นายยังมีคำถามตรงไหนไหม?” เป่หมิงโม่กวาดมองหยางหยางที่อยู่ข้างๆ เฉิงเฉิงผ่านกระจกหลัง

เห็นเพียงเขาขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา เหมือนมีเรื่องกังวลใจอย่างมาก

เฉิงเฉิงในตอนนี้ใช้แขนสะกิดหยางหยาง แล้วพูดเสียงเบากับเขาว่า: “นี่ นายคิดอะไรอยู่ คุณพ่อถามนายอยู่นะ”

หยางหยางหันมามองเฉิงเฉิง แล้วมองคุณพ่อ: “ผมกำลังคิด หากครั้งนี้สอบได้ไม่ดี สัญญาระหว่างเราถือเป็นโมฆะใช่ไหม?”

“หยาง ฉันคิดว่าเรื่องนี้นายไม่ควรเอามาคิด ควรรอให้นายสอบเสร็จก่อนค่อยว่ากัน จำไว้ การสอบก็เหมือนการสู้รบ ตอนที่ยังไม่เริ่ม ก็อย่าเพิ่งไปคิดถึงเรื่องที่จะต้องพ่ายแพ้ สิ่งที่ต้องคิดในตอนนี้ก็คือตั้งสมาธิ พยายามทำให้ดีที่สุด เข้าใจไหม?”

หยางหยางพยักหน้า รู้สึกว่าคำพูดของคุณพ่อนั้นมีเหตุผล

คิดไม่ถึงว่าภายนอกที่ดูเย็นชาของเขา ยังสามารถพูดในสิ่งที่ทำให้ตัวเองอบอุ่นได้เช่นนี้

“เข้าใจแล้วคุณพ่อ ผมจะตั้งใจทำข้อสอบ”

ไม่นานรถก็ขับมาจอดไว้ตรงประตูทางเข้าของโรงเรียน เฉิงเฉิงเปิดประตูรถลงจากรถก่อน ตามมาด้วยหยางหยาง

แต่ขณะที่รอให้เขาลงจากรถอยู่นั้น เป่หมิงโม่หันมาพูดกับเขาคำหนึ่งว่า

***

เป่หมิงโม่มองหยางหยาง อารมณ์ที่เย็นชาของเขาหายไป ดูสงบมาก

“หยาง ฉันคอยสังเกตการณ์เรียนของนายอยู่ตลอด ฉันรู้สึกว่าความสามารถของนาย เพียงแค่ตั้งใจให้ดี การสอบครั้งนี้จะไม่มีปัญหาใดๆ”

หลังจากหยางหยางได้ยิน ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าความจริงคุณพ่อก็ไม่ได้ทำให้เกลียดขนาดนั้น อย่างน้อยก็ในเวลานี้

หากเปลี่ยนเป็นคุณแม่ บางทีเธอจะพูดมาหนึ่งคำว่า: “ตั้งใจสอบดีๆ หากสอบได้ไม่ดี ก็ลองดู”

“อึ้งอยู่บนรถอีกทำไม ต้องให้ฉันตะโกนใส่ถึงจะชินใช่ไหม”

ตอนที่หยางหยางและเฉิงเฉิงกำลังรีบก้าวไปทางโรงเรียน เขายังคงมีความกลัวและพูดด้วยเสียงเบาว่า: “นายว่าวันนี้คุณพ่อกินยาผิดไปหรือเปล่า”

เฉิงเฉิงกรอกตาบนให้เขา: “นายเห็นคนอื่นทำดีกับนายไม่ได้เลยใช่ไหม ฉันกลับรู้สึกว่าคุณพ่อในตอนนี้ดี”

“นี่ พวกนายสองคนพูดกระซิบอะไรกัน?” ขณะนี้ ด้านหลังของพวกเขา มีเสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้นมา

ไม่ต้องมอง ก็รู้ว่าเสียงนั่นคือจ้าวจิ้งอี๋รีบตามพวกเขามาจากข้างหลัง