ตอนที่ 811 แรงกดดันที่มองไม่เห็น

ตอนที่ 811 แรงกดดันที่มองไม่เห็น

เฉิงเฉิงเห็นท่าทางแบบนี้ของหยางหยางแล้ว เขาก็รู้ว่าแปดส่วนเจ้าหมอนี่ประสบความสำเร็จอย่างแน่นอนแล้ว

รอจนตอนที่เขายกข้าวมานั่งตรงข้ามหยางหยางแล้ว เขาก็พูดว่า “ดูท่าทางพออกพอใจของนายแล้วจะต้องโกงได้สำเร็จแน่นอนสินะ”

เสียงของเขาเบามาก นั่นก็เป็นเพราะว่านี่เป็นถึงเรื่องที่น่าไม่อายเรื่องหนึ่ง อีกทั้งพูดอย่างไร ‘ไฟในก็อย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้า’

หยางหยางหัวเราะอารมณ์ดีพลางส่ายหน้า “no no no ......ฉันไม่ได้ดูเลยแม้แต่น้อย ทั้งหมดล้วนอาศัยสิ่งนี้” เขาเอ่ยแล้วก็ยื่นนิ้วชี้ไปที่ศีรษะเล็กๆของตัวเอง

“ถ้าหากว่าเป็นแบบนั้นล่ะก็ ก็ดีที่สุด เพียงแต่ฉันยังอยากจะแนะนำนายว่าให้เช็ดสิ่งที่อยู่บนมือของนายพวกนั้นให้สะอาดเสียเถอะ มิเช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วนายจะต้องเสียเปรียบ” เฉิงเฉิงยังคิดว่าควรบอกหยางหยางว่าถัดไปควรจะทำอย่างไร เหลือหลักฐานไว้บนมือสุดท้ายแล้วก็จะนำพาภัยเงียบมาให้

หยางหยางกลับมีสีหน้าไม่เห็นด้วย “ฉันล้วนพูดไปแล้วว่านี่เหลือเอาไว้เป็นไม้ตายสุดท้ายของฉัน ถ้าหากว่าตอนสอบเจออะไรที่ทำไม่ได้ขึ้นมาก็จะสามารถนำออกมาใช้ได้ พอแล้ว ท้องของฉันหิวจนร้องโครกครากแล้ว ไม่พูดเรื่องพวกนี้กับนายแล้ว กินข้าว”

หยางหยางเอ่ยจบก็หยิบตะเกียบและช้อน ตักขึ้นมาทานพร้อมกัน

“ทั้งสองท่านกำลังทานข้าวอยู่นี่เอง เป่หมิงซีหยาง ดูท่าทางการกินของนายแล้ว เปลี่ยนความเจ็บปวดให้เป็นปริมาณอาหารมื้อหนึ่งใช่หรือไม่” จ้าวจิ้งอี๋หัวเราะเหอะๆยกอาหารของตัวเองเดินเข้ามา เธอไม่เอ่ยถามอะไรแล้วก็นั่งลงบนที่นั่งด้านข้างในโต๊ะเดียวกันกับพวกเขา

การสอบวิชานี้ จ้าวจิ้งอี๋ก็ทำได้อย่างราบรื่น แม้ว่าจะมีคำถามสองสามข้อที่ยากไปเล็กน้อย แต่ว่าหลังจากผ่านการครุ่นคิดไปแล้วก็ยังสามารถหาคำตอบออกมาได้

รอจนการสอบเสร็จแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มหัวเราะ อาศัยคำถามพวกนี้ เป่หมิงซีหยางจะต้องทำไม่ได้อย่างแน่นอน ดูท่าว่าลูกน้องคนนี้นั้นตัวเองจะต้องรับเอาไว้แล้ว

เดิมหยางหยางอยากจะโต้เธอกลับสักสองประโยค ทำให้เธอโมโห แต่เมื่อฟังความหมายของคำพูดเธอ จะต้องคิดว่าตัวเองทำข้อสอบไม่ได้อย่างแน่นอน

เขาก้มหน้า กลอกตาไปมาอย่างชั่วร้าย อิอิ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็วางแผนซ้อนแผนเสียเลย

เขาแสร้งทำท่าทางไม่ยินดีออกมา จากนั้นก็พูดเสียงเบาประโยคหนึ่ง “เธอยุ่งอะไรด้วย”

จ้าวจิ้งอี๋เห็นแล้วในใจก็มีความสุขเป็นอย่างมาก แต่บนใบหน้ายังคงมีท่าทางเป็นห่วงเป็นใยอย่างเห็นได้ชัด “เป่หมิงซีหยาง ที่จริงแล้วฉันก็เห็นใจนายมากนะ แต่ในฐานะที่ฉันเป็นลูกพี่ใหญ่ในอนาคตของนาย ฉันก็ไม่อาจที่จะไม่พูดกับนายสักสองประโยค เดิมนายก็ไม่ได้มีความสามารถมากมายขนาดนั้นอยู่แล้ว ทำไมจะต้องคุยโวโอ้อวดด้วย ตอนนี้เห็นแล้วสินะ การสอบไม่ใช่เรื่องง่ายดายอย่างที่คิด ต้องมีความรู้ความสามารถที่แท้จริงถึงจะได้ แน่นอนว่ามีอีกวิธีหนึ่งที่สามารถทำได้ นั่นก็คือการโกง เพียงแต่ฉันคิดว่านายคงจะไม่มีความกล้าแบบนี้ เพราะถ้าหากว่าถูกจับได้ นั่นจะทำให้คะแนนทั้งหมดกลายเป็นโมฆะไป”

เฉิงเฉิงนั่งทานข้าวช้าๆอยู่ด้านข้างนั้นรู้สึกเป็นห่วงจ้าวจิ้งอี๋ขึ้นมาเล็กน้อยอย่างจริงใจ

คาดว่าถ้าเมื่อครู่เธอได้เห็นท่าทางของหยางหยางก่อนหน้านี้ อย่างนั้นแปดส่วนเธอก็คงจะหัวเราะไม่ออกแล้ว

*

หลังจากทานอาหารกลางวันแล้วก็พักผ่อนอีกเล็กน้อยถึงจะเริ่มต้นการสอบวิชาที่สอง

เช่นเดียวกัน หยางหยางตอบได้อย่างราบรื่นเช่นเดียวกับเมื่อเช้า จนถึงตอนท้ายเขาก็เริ่มแอบดีใจกับตัวเอง ดูท่าว่าการสอบปลายภาคในครั้งนี้ตัวเองมั่นใจเป็นอย่างมาก

ในที่สุดเสียงกระดิ่งในการสอบวิชาสุดท้ายที่รอคอยก็ดังขึ้น หยางหยางนั้นเก็บข้าวของของตัวเองอย่างเร่งรีบ เช็คว่า ‘ส่งข้อสอบ’ แล้วก็วิ่งออกจากห้องเรียนไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่ได้รีบไปดูคะแนนและลำดับที่ของตัวเอง แต่กลับทำเรื่องอย่างการวิ่งไปหาเฉิงเฉิงแทน

เฉิงเฉิงในตอนนี้เพิ่งจะออกมาจากห้องเรียนก็เห็นหยางหยางยืนอยู่ที่หน้าประตู

***

วันนี้นายเตรียมตัวจะขอบคุณฉันอย่างไร “หยางหยางมีท่าทางอวดดี

“ฉันมีอะไรต้องขอบคุณนายด้วยหรือ ดูท่าทางอวดเก่งของนายแล้วจะต้องทำข้อสอบได้ไม่เลวเลย” เฉิงเฉิงพูดพลางก้มหน้าดูนาฬิกาข้อมือ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ควรจะกลับบ้านได้แล้ว

เขาไม่ได้สนใจท่าทางของหยางหยาง เดินออกไปยังทิศทางประตูใหญ่ของโรงเรียน

“เฮ้ๆ นายไปไหนกัน ไม่ไปดูลำดับที่กับฉันหรือ” หยางหยางตามเฉิงเฉิงอยู่ที่ด้านหลัง

ท่าทางไม่สะทกสะท้านของเฉิงเฉิงทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“มีอะไรน่าดูกัน นายมีความมั่นใจที่จะทำสำเร็จมากขนาดนั้นไหม ถ้าหากว่านายแพ้ขึ้นมาจะทำอย่างไร” เฉิงเฉิงคิดว่าตอนนี้ควรจะสาดน้ำเย็นใส่เขา

“พวกนายสองคนอยู่นี่เอง ทำให้ฉันต้องตามหาพวกนายอย่างยากลำบาก เป่หมิงซีหยาง ฉันนึกว่านายหนีไปแล้ว ไป พวกเราไปดูใบคะแนนกัน เป่หมิงซีเฉิง นายก็ไปกับพวกเราด้วย ไปเป็นพยานให้กับพวกเราพอดี” จ้าวจิ้งอี๋พูดพลางยื่นมือไปดึงเสื้อของพวกเขาสองคนเอาไว้

คราวนี้เป่หมิงซีเฉิงก็ไปไม่ได้แล้ว เขามองไปที่จ้าวจิ้งอี๋ เห็นว่าสีหน้าเธอในตอนนี้ดีมากเป็นพิเศษ คิดว่าเธอก็น่าจะสอบได้ไม่เลวเช่นกัน

เฉิงเฉิงนั้นเดาไม่ผิดเลย การสอบครั้งนี้ของจ้าวจิ้งอี๋นั้นทำได้ไม่เลวเลยจริงๆ

นั่นก็เป็นเพราะว่าเธอให้ความสำคัญกับการสอบในครั้งนี้มากเป็นพิเศษ ปกติคะแนนการเรียนของเธอก็ไม่เลว แม้ว่าจะไม่ขยันทบทวนบทเรียนแต่ก็ยังได้คะแนนสอบที่ไม่เลว

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เธอและหยางหยางพนันกันไว้ นั่นก็ไม่สามารถชะล่าใจได้

ขอเพียงแค่ตัวเองสามารถอยู่ในสามลำดับแรกได้ นั่นก็สามารถเพิ่มความยากให้กับหยางหยางได้หลายส่วน

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าหยางหยางอาจจะให้เฉิงเฉิงช่วยสอนบทเรียนให้ แต่อาศัยระดับความสามารถของเฉิงเฉิง คาดว่าก็ไม่สามารถที่จะสร้างภัยคุกคามอะไรให้เธอได้

“เฮ้ๆ ปล่อยมือนะ ฉันเดินเองได้” หยางหยางกระตุกแขนสะบัดมือของจ้าวจิ้งอี๋ที่จับมือของเขาอยู่ออกเบาๆ

ทั้งสามคนเดินมาถึงหน้าเครื่องตรวจสอบคะแนนที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้

“พวกเราจะดูของใครก่อนดี” จ้าวจิ้งอี๋พูดแล้วหันไปมองหยางหยาง

เห็นสีหน้าท่าทางของหยางหยางเงียบขรึมอย่างเห็นได้ชัด เธออดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะในใจ ยังจะแสร้งทำเป็นนิ่งอีก ถึงเวลาที่นายจะมีสีหน้าอมทุกข์แล้ว

หยางหยางพูดด้วยท่าทางใจกว้างเป็นอย่างมาก “อาสามของฉันเคยสอนว่าต้องให้สุภาพสตรีก่อน เห็นท่าทางของเธอแล้วน่าจะสอบได้ไม่แย่สินะ”